2. Upadek ostatniej bieli
Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim, ciężkim łukiem opadł na podłogę.
Willa „Pod Złotym Jeleniem” nad jeziorem Śniardwy tonęła już w gęstym, bursztynowym zmierzchu. Za oknem słychać było tylko ciche pluskanie fal i odległe nawoływania ptaków. W pokoju zostaliśmy tylko my dwoje – Kuba i Ola, kuzynostwo, które właśnie przekraczało granicę nie do przekroczenia.
Nie chciałem tego. Boże, jak bardzo nie chciałem. A jednak stało się. Było silniejsze ode mnie.
Moje dłonie, jakby pozbawione woli, powędrowały ku niej same. Objąłem jej nagie, jeszcze wilgotne ramiona; skóra była aksamitna, gorąca, pachnąca świeżością prysznica i czymś pierwotnie kobiecym. Przechyliłem głowę. Nasze usta spotkały się w pierwszym, drżącym pocałunku – delikatnym, lecz pełnym świadomości. Jej wargi były miękkie, sprężyste, wilgotne. Języki odnalazły się nieśmiało, potem coraz śmielej; dorosły, głęboki pocałunek dwojga młodych ludzi, którzy nagle przestali udawać.
– Jesteś mój, chłopaku… cały… rozumiesz to? – usłyszałem, a może tylko mi się zdawało. Głos był jak ciepły miód spływający po kręgosłupie.
Otworzyła wielkie zielone oczy i spojrzała gdzieś poza mnie, jakby sama zaskoczona siłą tego, co się działo. Stała boso na brązowym linoleum, rumieniec zalewał jej twarz od powiek po dekolt. Uchylone, wilgotne usta zdawały się prosić o więcej.
Wysunęła język i zatoczyła nim leniwe, zmysłowe kółko po wargach, zwilżając je, przygotowując na to, co miało nadejść. Dreszcz przebiegł przeze mnie tak gwałtownie, że prawie straciłem oddech.
A potem stało się to, co musiało się stać.
Biały ręcznik, który do tej pory heroicznie walczył o zachowanie resztek przyzwoitości, rozsunął się nagle i opadł ciężkim, powolnym łukiem na podłogę.
Ola stała przede mną całkowicie naga.
Heh… eee… yyy… – wyrwało mi się z gardła jakieś dziwne, bezsensowne stęknięcie.
Nie dała mi czasu na panikę. Chwyciła mnie mocno za szyję, wbiła palce w kark i przyciągnęła do siebie z drapieżną siłą. Tym razem pocałunek nie był już delikatny. Był głodny, mokry, głęboki – pocałunek, który pożerał. Jej język wślizgiwał się we mnie bezlitośnie, tańczył, penetrował; ssała moje wargi, gryzła delikatnie, jęczała cicho prosto w moje usta. Ślina spływała nam po brodach obfitymi, gorącymi strumieniami. Nasze oddechy stały się ciężkie, urywane, zwierzęce.
Ocierała się o mnie całym nagim ciałem. Czułem jej wielkie, ciężkie piersi – gorące, miękkie, z twardymi sutkami – jak napierają na moją klatkę piersiową, jak ocierają się rytmicznie. Objąłem ją w pasie, potem niżej, ściskając jędrne pośladki, przyciągając ją jeszcze mocniej. Mój kutas, boleśnie twardy, pulsował między nami, napierając na materiał spodni.
W tym momencie coś we mnie pękło. Skromny, nieśmiały chłopak zniknął. Zastąpił go głodny, wyrafinowany kochanek. Mój język odpowiedział jej z równą siłą – głęboko, władczo, rytmicznie. Całowałem ją tak, jakby ten pocałunek był już samym aktem miłosnym; jakbyśmy już się pieprzyli ustami.
Ola zaczęła cicho pojękiwać, ocierać się mocniej, drżeć w moich ramionach. Czułem, jak jej cipka, już mokra i gorąca, zostawia wilgotny ślad na moich spodniach.
Ubranie paliło mnie na ciele. Było za dużo materiału między nami. Za dużo wszystkiego.
A ona wciąż całowała mnie głęboko, drapieżnie, jakby chciała wchłonąć mnie całego – ciało, duszę i ten zakazany, palący wstyd, który właśnie zamieniał się w najsłodszą rozkosz.