Rajstopy w łazience

        10. Za chwilę przestaniemy udawać

        Aldona nie spieszyła się. Palce lewej dłoni powędrowały do suwaka kurtki – powoli, centymetr po centymetrze, z premedytacją. Prawa dłoń spoczywała na jej własnym udzie, kciuk delikatnie gładził skórę tuż nad krawędzią legginsów. Nie odrywała ode mnie oczu. To nie było spojrzenie. To była obława. Lwica, która już dawno wybrała ofiarę, ale jeszcze pozwala jej pobiec kilka kroków, żeby polowanie smakowało lepiej.

        Moje oczy – zdradzieckie, nieposłuszne – natychmiast zsunęły się niżej. Czerwony koronkowy biustonosz, ten sam, który widziałem przez materiał bluzki jeszcze w przedpokoju, teraz prezentował się w pełnej krasie. Miseczki unosiły się i opadały w rytm jej oddechu, koronka naprężała się na sutkach, które już wyraźnie rysowały się pod materiałem – twarde, niecierpliwe, gotowe. Piersi ciężkie, ale piękne w tej ciężkości, jakby natura specjalnie je tak uformowała, żeby człowiekowi odbierało mowę i rozum jednocześnie. Niżej – głęboko osadzony pępek, idealnie okrągły, otoczony delikatną smugą cienia, która kusiła, żeby tam wsunąć język. Niżej wciąż – brzuch napięty, skóra lśniąca od lekkiej warstwy potu, który zaczynał się już pojawiać w zagłębieniach bioder.

Myślałem gorączkowo: od czego zacząć? Od pocałunku w szyję, żeby poczuć, jak jej puls wali jak oszalały? Od wsunięcia dłoni pod koronkę i zmiażdżenia tych piersi w garściach? A może od razu kolanami rozchylić jej uda i przyklęknąć, żeby najpierw posmakować jej przez materiał legginsów, zanim w ogóle dotknę skóry? Każda myśl była jak iskra na prochu – jedna i zaraz druga, i trzecia, aż w głowie huczało.

        Ona grała. Całe to powolne rozpinanie kurtki, ten teatralny gest, kiedy w końcu rozchyliła poły i pozwoliła materiałowi opaść na boki – to był jej prywatny spektakl. Jeden widz. Jedna loża. Zero biletu wstępu, za to pełna odpowiedzialność za to, co się zaraz stanie.

        Kurtka zsunęła się z ramion. Piersi w czerwonej koronce wyglądały teraz jeszcze obscenicznie pięknie – większe, bardziej napięte, bardziej bezwstydne. Triumfalny uśmiech rozciągnął jej usta. Voila. Popatrz, co dla ciebie przygotowałam.

        A potem, bez żadnego uprzedzenia, bez cienia wstydu czy udawanej nieśmiałości, rzuciła prosto w twarz:

        – No i co, przyjacielu… przelecisz mnie wreszcie?

        Słowa uderzyły jak policzek i jednocześnie jak najsłodsza pieszczota. Poczułem, jak krew odpływa mi z mózgu i gna na południe.

        – Eee… no wiesz… mówisz to tak… – wydukałem, czując, że brzmię jak idiota.

        – No, a dlaczego nie? – odparła spokojnie, jakby pytała, czy chcę herbatę z mlekiem czy bez.

        Byłem już tak twardy, że bolało. Ciało działało na autopilocie, umysł próbował jeszcze udawać opór, ale to był opór skazany na porażkę.

        – Ale… teraz? Tutaj? – zapytałem, choć oboje wiedzieliśmy, że udaję zdziwienie tylko po to, żeby przedłużyć tę grę o kilka sekund.

        Przechyliła głowę, włosy opadły jej na jedno ramię jak czarna kurtyna.

        – No tutaj… to jakiś problem?

        – W sumie… to nie.

        Uśmiechnęła się szerzej. Złowrogo i jednocześnie zapraszająco.

        – Chyba że wolisz w salonie… ale ja tego nie robiłam w łazience.

        To „tego” zawisło w powietrzu jak obietnica. Jak wyzwanie. Jak zaproszenie do czegoś, co będzie brudne, ciasne, wilgotne i absolutnie bezwzględne.

        – Aha… No dobrze.

        – Co, dobrze?

        Spojrzała na mnie z góry – dosłownie i w przenośni – siedząc na tej umywalce jak na piedestale.

        – Eee… No wiesz.

        Wiedziałem. Ona wiedziała, że wiem. I oboje wiedzieliśmy, że za chwilę przestaniemy udawać, że cokolwiek jeszcze trzeba uzgadniać.

Rajstopy w łazience

        9. Zamierzała mnie wziąć

        Jej spojrzenie najpierw było miękkie, figlarne, niemal niewinne. Potem robiło się cieplejsze. Głębsze. Aż w końcu stało się jednoznaczne – słodkie, ale z pazurem, jak mloda kotka najpierw mruczała, a sekundę później pokazywała kły. Nie było już miejsca na domysły.

        – Patryk… – wyszeptała moje imię tak, jakby smakowała je na języku.

        – No… – odpowiedziałem głupio, bo nagle wszystkie inne słowa wyparowały mi z głowy.

        Przechyliła głowę, włosy opadły jej na ramię jak czarna fala. Uśmiechnęła się kącikiem ust – tym uśmiechem, który mówi „wiem, co myślisz, i podoba mi się to”.

        – Może przejdziemy do salonu? – zapytała cicho, ale w jej głosie była już ta ciemna, aksamitna nuta, która sprawiała, że krew zaczyna płynąć szybciej.

        – Po co? – rzuciłem, choć oboje wiedzieliśmy, że to tylko gra na zwłokę.

        Podeszła bliżej. Pachniała wanilią, ciepłą skórą i czymś jeszcze – lekkim, zwierzęcym zapachem podniecenia, który rozpoznałbym w ciemności.

        – Puścimy sobie jakiś film – powiedziała niewinnie, ale jej oczy śmiały się z tej niewinności.

        – Aha… teraz? – udało mi się wykrztusić, choć gardło miałem suche jak papier ścierny.

        – No… – przeciągnęła to „no” tak długo, że zabrzmiało jak pieszczota.

        I wtedy zrozumiałem wszystko z absolutną pewnością. Żadnego filmu. Żadnego popcornu. Żadnego udawania, że siedzimy grzecznie na kanapie i oglądamy cokolwiek. Jeśli już coś będzie puszczone, to co najwyżej bardzo drogi, bardzo wolny, bardzo francuski erotyk – taki, w którym aktorzy nie udają, że się kochają, tylko naprawdę się pieprzą, a kamera nie odwraca wzroku.

        Ona nie zamierzała pytać o zgodę. Ona już postanowiła. Widziałem to w sposobie, w jaki jej źrenice się rozszerzyły, w tym drobnym drżeniu dolnej wargi, w tym, jak jej oddech przyspieszył, kiedy wyobrażała sobie moje dłonie na swoim ciele. Była zbyt mokra, zbyt rozpalona, zbyt głodna, żeby bawić się w dwuznaczności.

        Zamierzała mnie wziąć.

        Tak po prostu.

        Jak się bierze rzecz, która w danym momencie należy się jej bardziej niż komukolwiek innemu na świecie. Jak się bierze mężczyznę, którego chce się poczuć w sobie – głęboko, mocno, bez pardonu – bo ciało już nie słucha głowy, tylko pulsuje, zaciska się i błaga.

        I cholera, wiedziałem, że jej się uda.

        Bo ja już byłem jej.

        Ona miała dziewiętnaście lat. Ja dwa lata więcej – te dwadzieścia jeden, które w tamtej chwili wydawały mi się jednocześnie za mało dojrzałe i aż nazbyt obciążone świadomością, co zaraz się wydarzy. Dwa lata różnicy, które w normalnym życiu znaczą niewiele, a w łazience oświetlonej tylko jedną ciepłą żarówką nad lustrem nagle stały się przepaścią i jednocześnie mostem.

        Usiadła na brzegu umywalki z taką pewnością siebie, jakby ta wąska, porcelanowa półka była specjalnie dla niej zaprojektowanym tronem. Całym ciężarem bioder, całym napięciem ud, całym tym sprężystym, rozgrzanym ciałem. Przez ułamek sekundy byłem przekonany, że za chwilę usłyszę trzask pękającego kafelka albo metaliczny jęk odkręcającego się syfonu. Wyobraziłem sobie fontannę wody, porozrzucane kosmetyki, jej śmiech i moją panikę – absurdalną, komiczną katastrofę, która mogłaby nas oboje na moment wyrwać z tego gęstego, lepkiego napięcia. Ale umywalka wytrzymała. Solidna. Jak ona.

Rajstopy w łazience

        8. Coraz śmielej

        Kiedy zorientowała się, że scena zaczyna się przeciągać, że ja wciąż stoję jak wryty, wciąż bierny, wciąż pozwalam jej grać pierwsze skrzypce – w jej oczach błysnęło coś nowego. Gwałtownym, niemal złościwym ruchem odsunęła się od umywalki. Odwróciła się przodem. Czarne jak smoła tęczówki patrzyły prosto we mnie – nie pytająco już, lecz oskarżycielsko, z rosnącym zniecierpliwieniem, które sprawiało, że jej źrenice wydawały się jeszcze większe, jeszcze głębsze. W tym spojrzeniu było wszystko naraz: „dlaczego zwlekasz?”, „czy naprawdę jesteś aż tak słaby?”, „ile jeszcze dasz radę wytrzymać, zanim pękniesz i weźmiesz mnie tak, jak oboje tego chcemy?”.

        I wtedy stało się coś jeszcze ważniejszego – coś, co przeoczyłem w ferworze wcześniejszych sekund.

        Nie wiem, w którym dokładnie momencie suwak zsunął się w dół – czy zrobiła to dyskretnie, kiedy patrzyłem na jej biodra, czy może sama rozpięła kurtkę jednym leniwym ruchem palców. W każdym razie czarna, lakierowana skórka rozchyliła się niemal do samego dołu, odsłaniając wąski pas nagiego brzucha i krwistoczerwony koronkowy biustonosz push-up, który podtrzymywał jej piersi w taki sposób, że wyglądały jak dwa dojrzałe, nabrzmiałe owoce gotowe spaść z gałęzi. Koronka była tak cienka, że prześwitywały przez nią ciemne aureole i sterczące, twarde sutki – ciemnoróżowe, nabrzmiałe, niemal bolące od samego napięcia.

        Nie miała pod spodem nic więcej.

        Żadnej bluzki, żadnego topu, żadnego dodatkowego materiału, który mógłby złagodzić ten widok.

        Tylko skóra, koronka i skóra.

        Jej oczy – teraz już nie pytające, lecz triumfujące – zdawały się mówić wprost, bez żadnego filtru:

        „No i co, cwaniaku?

        Teraz też jesteś taki mocny?

        Popatrz na moje cycki.

        Popatrz dobrze.

        Zobaczymy, ile naprawdę wytrzymasz.”

        Zobaczyłem.

        I wytrzymałem – choć każdy oddech kosztował mnie więcej, niż chciałem przyznać.

        Aldona nie była po prostu ładna – ona była jedną z tych dziewczyn, które wchodzą do pomieszczenia i nagle powietrze robi się gęstsze, cieplejsze, jakby ktoś niepostrzeżenie podkręcił termostat pożądania. Jej ciało łączyło w sobie sprzeczności, które działały jak magnes: młodzieńcza azjatycka delikatność rysów, prawie porcelanowa skóra i ta hawajska, lekko złocista poświata, która sprawiała, że wyglądała, jakby właśnie wyszła spod tropikalnego słońca prosto do czyjegoś snu. Piersi – duże, ciężkie, ale jednocześnie zdumiewająco kształtne – unosiły się przy każdym oddechu w sposób, który wydawał się prowokacją samą w sobie. A jednak cała reszta była napięta, sprężysta, niemal ascetyczna: wąska talia, płaski brzuch, biodra, które nie krzyczały, tylko szeptały, długie, gibkie nogi i ta niesamowita elastyczność, dzięki której mogła wyginać się w łukach, o jakich większość ludzi czyta tylko w powieściach.

        Jej twarz to była osobna historia. Duże, głębokie oczy o barwie czarnego aksamitu, w których tonęło się bez ratunku. Grube, mocno zarysowane brwi, które nadawały spojrzeniu charakter niemal drapieżny. Rzęsy tak gęste i długie, że rzucały cień na policzki. Usta pełne, lekko wilgotne, jakby przed chwilą przegryzła dolną wargę. Kiedy się uśmiechała – a robiła to powoli, świadomie – wyglądało to jak obietnica grzechu wypowiedziana bez słów.

        Patrzyłem na nią i czułem się jak idiota, który próbuje udawać, że nie widzi pożaru. Nawet kiedy odwracałem wzrok, jej obraz zostawał pod powiekami: linia szyi, delikatny puls na skroni, sposób, w jaki materiał cienkiej bluzki napinał się na sutkach, kiedy brała głębszy oddech. To nie była już uroda. To była broń.

        A ona coraz śmielej używała tej broni.

Rajstopy w łazience

        7. Samo czekanie

        Byłem już poprawnie i grzecznie ubrany, guzik co guzik, rozporek zapięty, koszulka wygładzona. Ale było już za późno. Ona zobaczyła wszystko – każdy centymetr mojego nabrzmiałego fiuta, każdą pulsującą żyłę, każdą kroplę, która zebrała się na żołędzi. Ja zobaczyłem wszystko – jej mokrą cipkę prześwitującą przez rajstopy, sutki napierające na skórę kurtki, drżenie ud od powtarzających się mikro-pchnięć w umywalkę. Nie dało się tego cofnąć. Można było tylko rozegrać tę partię inaczej – wolniej, sprytniej, z większą finezją.

        – Wiesz co, Patryk?

        Głos miała miękki, niemal pieszczotliwy, ale pod spodem czaiła się stal.

        – No co?

        – Jesteś naprawdę fajnym chłopakiem.

        Uśmiechnąłem się kącikiem ust, próbując ukryć, jak bardzo te słowa mnie rozbrajają.

        – Miło mi to słyszeć.

        – Zapewne wiesz, że bardzo cię lubię.

        Spuściła wzrok na moment, a potem znów spojrzała – prosto, bezwstydnie.

        – Bardzo?

        – Bardzo.

        Zrobiła krótką pauzę, jakby smakowała to słowo na języku.

        – Jak bardzo?

        Przechyliła głowę, włosy opadły jej na ramię jak czarna kurtyna.

        – Bardzo, bardzo.

        Grała dalej. Flirt rozwijał się jak pnącze – powoli, ale niepowstrzymanie oplatał nas oboje. Pochyliła się do przodu, oparła dłonie szeroko pod dużym lustrem wklejonym między białymi kafelkami. Ruchy miała płynne, niemal taneczne. Przechyliła głowę na bok – długie, czarne włosy runęły kaskadą w dół, odsłaniając kark, linię ramion, fragment obojczyka. Uśmiechnęła się szeroko, pokazując rząd idealnie białych, równych zębów – uśmiech drapieżnika, który właśnie poczuł zapach krwi.

        W tym samym momencie, w tej samej płynnej sekwencji ruchu, wcisnęła krocze w rant umywalki jeszcze mocniej, jeszcze głębiej. Biała, delikatnie zakrzywiona powierzchnia porcelany wbiła się w jej uda tak mocno, że materiał rajstop niemal zatrzeszczał. Widziałem, jak tkanina wciska się w szczelinę, jak wargi sromowe rozchylają się pod naciskiem, jak wilgoć przesiąka coraz obficiej, tworząc lśniącą smugę na krawędzi umywalki. Biodra zadrżały lekko – nie z wysiłku, tylko z czystej, niepohamowanej przyjemności.

        Gdybym teraz pozwolił sobie na tę bezczelność, na ten jeden krok poza granicę, wstałbym bez słowa, podszedł do niej od tyłu z taką pewnością, jakby cała łazienka należała do mnie od zawsze. Palce zahaczyłbym o górną krawędź tych zdradzieckich, półprzezroczystych rajstop – cienkiej, napiętej tkaniny, która już dawno przestała udawać, że coś ukrywa – i jednym zdecydowanym ruchem zsunął je w dół, odsłaniając jej duże, krągłe pośladki, ciepłe, gładkie, pachnące letnim potem i perfumami o nucie czarnego bzu. Potem chwyciłbym własnego, nabrzmiałego do granic fallusa – gorącego, ciężkiego, pulsującego w rytmie krwi, która dudniła mi w skroniach – i wcisnął go między jej uda, czując, jak wilgotna, rozpalona szparka przywiera do trzonu, jak wargi sromowe rozchylają się same, zapraszając głębiej, a ona wygina się w łuk, wciska biodra do tyłu, gotowa przyjąć wszystko naraz.

        Nie zrobiłem tego jednak.

        Nie dlatego, że brakowało mi odwagi.

        Samo czekanie – ta słodka, męcząca tortura przeciąganego napięcia – niosło w sobie nagrodę o wiele cenniejszą niż szybkie, zwierzęce zaspokojenie. Każda sekunda zwłoki potęgowała głód, czyniła go ostrzejszym, bardziej palącym. Czułem, jak jądra bolą od nagromadzonego nasienia, jak kutas drży na samą myśl o tym, co dopiero nadejdzie, i właśnie ta bliskość, ta niemal dotykalna obietnica sprawiała, że wolałem trwać w bezruchu niż rzucić się na nią jak wygłodniały pies.

Rajstopy w łazience

        6. Rozczarowanie

        Aldona to dziewczyna, której piersi były jej najgroźniejszą bronią. Właśnie one – te wielkie, ciężkie, lekko opadające pod własnym ciężarem – wywoływały we mnie największy zamęt umysłowy. Młodzieńcza, niemal dziecięca buzia z dużymi, niewinnymi oczami i delikatnymi piegami na nosie kontrastowała z nimi tak brutalnie, że za każdym razem traciłem grunt pod nogami. Te cycki wyglądały jak owoc zakazany – pełne, miękkie, z ciemnymi, szerokimi aureolami i sutkami, które nawet przez ubranie potrafiły stwardnieć na sam mój widok. W jednej chwili postanawiałem zapomnieć języka w gębie i zachowywałem się jak przedszkolak – czerwieniłem się, jąkałem, gubiłem wątek, a mój kutas drgał w powietrzu jak kompas wskazujący północ.

            W tamtym momencie jej wielkie piersi znajdowały się wciąż ukryte pod czarną skórą kurtki, ale sutki już dawno zdradziły swoją obecność – dwa twarde, sterczące guziki napierały na materiał tak wyraźnie, że niemal czułem ich fakturę pod opuszkami palców, choć dzieliły nas dobre dwa metry. Doskonale wiedziałem, że za chwilę i tak mi je pokaże. Wiedziała o tym ona. Wiedziałem o tym ja. Cała ta scena była tylko preludium do aktu odsłonięcia.

        – Widzę, że jesteś bardzo rozgrzany – odezwała się w końcu niewinnie, lecz słodko, przeciągając samogłoski jak syrop. Głos miała miękki, aksamitny, z lekką chrypką na końcu, jakby przed chwilą jęknęła cicho pod nosem. – Męczysz się w tym upale, biedaku…

Uśmiechnęła się przy tym szeroko, anielsko, a jednocześnie diabelsko – ten uśmiech, który jednocześnie koi i pali. Nacisnęła biodrami mocniej w umywalkę, jakby chciała podkreślić każde słowo ruchem.

        – Rzeczywiście jest bardzo ciepło, – odpowiedziałem głucho, prawie bez tchu, czując, jak pot spływa mi po plecach, a jądra kurczą się boleśnie od samego brzmienia jej głosu.

        Mój wzrok nie potrafił się zdecydować – skakał jak oszalały między jej twarzą a tym miejscem, gdzie ciało spotykało się z porcelaną w najbardziej bezwstydny sposób. Jej śliczna, młoda, opalona na miodowo twarz – policzki lekko zaróżowione, usta półotwarte w tym słodkim, kpiącym uśmiechu, oczy błyszczące jak mokry onyks – kontrastowała z brutalną erotyką tego, co działo się niżej. Krocze wciskała w krawędź umywalki z taką premedytacją, że każdy ruch bioder wyglądał jak powolne, głębokie pchnięcie. Rajstopy naprężone do granic możliwości, ciemna plama wilgoci coraz wyraźniejsza, materiał wżarty w szczelinę tak mocno, że widziałem zarys łechtaczki, która wybrzuszała się pod tkaniną jak mały, twardy paciorek.

        Zamiast spanikować, zamiast rzucić się na nią albo uciec z łazienki z podkulonym ogonem, postanowiłem zagrać inaczej. Spokojnie, niemal ceremonialnie, sięgnąłem po papier toaletowy. Jeszcze raz starannie wytarłem tyłek – powoli, dokładnie, jakby to była najzwyczajniejsza czynność na świecie. Potem nacisnąłem spłuczkę. Woda runęła z hukiem, wypełniając pomieszczenie białym szumem, który na moment zagłuszył nasze przyspieszone oddechy. Dopiero wtedy, nie spiesząc się, schyliłem się i zacząłem wciągać slipy. Materiał sunął po udach, ocierał się o wciąż twardego kutasa – co sprawiło, że syknąłem cicho przez zęby – a potem spodnie. Zapinałem rozporek powoli, patrząc jej prosto w oczy.

        Widziałem rozczarowanie, które przemknęło przez jej źrenice jak cień chmury na słońcu. Nie powiedziała nic, nie westchnęła, nie skrzywiła ust – ale oczy zdradziły wszystko. Przez ułamek sekundy wyglądała jak dziecko, któremu właśnie zabrano ulubioną zabawkę. Po chwili jednak maska wróciła na miejsce – słodki uśmiech, figlarny błysk.

Rajstopy w łazience

        5. Widziałem wszystko

        W tamtej chwili przestałem mieć jakiekolwiek wątpliwości. Podbijała stawkę. Nie – ona właśnie postawiła all-in i patrzyła mi prosto w oczy, sprawdzając, czy mam jaja, żeby przebić. Chodziło o coś więcej niż sam akt. Chodziło o władzę, o to, kto pierwszy pęknie, kto pierwszy rzuci się na drugiego jak wygłodniałe zwierzę. A ona znała mnie na wylot. Rozpoznawała każdy mój tik, każdy skurcz mięśni twarzy, gdy na nią patrzyłem przy rodzinnym stole, każdy moment, kiedy mój wzrok mimowolnie osuwał się na jej dekolt albo na krzywiznę bioder. Wyczuwała moje spojrzenia nawet wtedy, gdy udawałem, że czytam gazetę albo scrolluję telefon. Być może już wiele tygodni wcześniej zauważyła to charakterystyczne, zdradzieckie wybrzuszenie w moich spodniach za każdym razem, gdy wchodziła do pokoju w krótkich szortach albo w obcisłej bluzce bez stanika. Wiedziała. I teraz wykorzystywała tę wiedzę z precyzją chirurga i okrutnością kotki bawiącej się myszą.

    I wiecie co zrobiłem? Nie schowałem fiuta. O nie, broń Boże. Nie próbowałem nawet udawać, że coś takiego jak wstyd jeszcze istnieje. Powoli, z rozmysłem opuściłem się z powrotem na sedes – gołym tyłkiem na chłodnej porcelanie – i pozwoliłem, żeby mój kutas pozostał dokładnie tam, gdzie był: sterczący dumnie między rozchylonymi udami, napięty jak cięciwa łuku, wycelowany prosto w nią niczym oskarżycielski palec albo mikrofon gotowy nagrać każde westchnienie. Jedną dłonią objąłem napęczniały worek mosznowy – ciężki, gorący, pełen napięcia, które domagało się natychmiastowego uwolnienia – i delikatnie go ścisnąłem, masując palcami jądra, czując, jak pod skórą przesuwają się twarde, gotowe do eksplozji kulki. Nie onanizowałem się. Jeszcze nie. Po prostu dawałem jej znać: patrz, oto jestem, cały twój, bez żadnych osłon, bez żadnych kłamstewek.

        Patrzyła na mnie teraz z lekkiej góry – bo siedziała na krawędzi umywalki, a ja na sedesie – i w jej postawie pojawiła się ta nowa, drapieżna pewność siebie. Wiedziała, że wygrała tę rundę. Wiedziała, że nie ucieknę, nie zasłonię się, nie zacznę mamrotać przeprosin. Jej czarne włosy, suche i posłuszne, fruwały wokół twarzy przy każdym podmuchu suszarki – raz odsłaniając usta, raz policzek, raz linię szyi – i w tym chaotycznym tańcu pasm wydała mi się nagle jeszcze piękniejsza, jeszcze bardziej nierealna, jeszcze bardziej pożądana. Jakby suszarka była magicznym artefaktem, który zamieniał ją w boginię, a ja stałem się tylko śmiertelnikiem z pulsującym fiutem i przyspieszonym oddechem.

        W ten sposób wydała mi się jeszcze piękniejsza jeszcze bardziej podniecająca.

Grała dalej. Z premedytacją, z tą leniwą gracją drapieżnika, który wie, że ofiara już nie ucieknie, przesunęła biodra jeszcze bliżej umywalki. Tak blisko, że krawędź porcelany dotknęła jej krocza – najpierw delikatnie, jakby przypadkiem, potem z wyraźnym, świadomym naciskiem. Podejrzewam, że zrobiła to celowo. Wiedziała przecież, że nie oderwę od niej wzroku. Chciała, żebym widział każdy milimetr tej obscenicznej gry.

Wąski, zaokrąglony rant białej ceramiki wcisnął się dokładnie między jej uda, rozgniatając miękkie wargi sromowe przez cienką warstwę rajstop. Materiał naprężył się, wtopił w szczelinę, podkreślił każdy szczegół – wybrzuszenie łechtaczki, delikatne fałdy, wilgotny ślad, który zaczynał ciemnieć na tęczowej tkaninie. Naciskała powoli, miarowo, a potem odsuwała się o centymetr, tylko po to, by za chwilę wrócić z nieco większym impetem. Cały cykl powtarzała z hipnotyczną regularnością – nacisk, ulga, nacisk, ulga – jakby oddychała tą porcelaną zamiast powietrzem.

        Starała się wykonywać te ruchy dyskretnie, prawie niedbale, z miną kogoś, kto po prostu poprawia pozycję. Ale ja widziałem wszystko. Widziałem, jak jej oddech staje się płytszy, jak mięśnie brzucha delikatnie falują pod skórzaną kurtką, jak powieki na ułamek sekundy opadają ciężarem przyjemności. Widziałem też, jak wilgoć powoli przesiąka przez rajstopy – ciemniejsza plama, która rozlewała się leniwie, zdradzając, że jej cipka jest już mokra, nabrzmiała i gotowa.

Rajstopy w łazience

        4. Mała rzecz

        A potem mój wzrok – posłuszny, bezwolny, głodny – zsunął się dokładnie tam, gdzie krzyżowały się jej mocne, opalone uda. Pod naprężoną dzianiną majaczył kształt, który wrył mi się w pamięć na zawsze. Wzgórek łonowy wybrzuszony idealnie, niemal namacalny, jakby ktoś odlał go w wosku. Pionowa szczelina, ta najbardziej intymna bruzda, rysowała się tak wyraźnie, że przez ułamek sekundy wydawało mi się, iż widzę nawet delikatne zgrubienie warg sromowych większych. A wyżej, tam gdzie materiał był najcieńszy, prześwitywał ciemny, gęsty zarost – czarny trójkąt, który kontrastował z tęczową tkaniną jak atrament na pergaminie.

        Przez cienki materiał prześwitywał czarny zarost jej cipeczki.

        Sytuacja była tak surrealistyczna i wyuzdana, że granica między wstydem a podnieceniem rozmyła się w jedną, palącą mgłę. Trudno orzec, komu w tamtej chwili bardziej drżały kolana ze skrępowania – mnie czy jej. Ja stałem jak posąg zmitologizowanego satyra: spodnie i slipy skrępowane na kostkach niczym kajdany, koszulka podwinięta niedbale pod mostek, a między udami dumnie i obscenicznie stercząca erekcja – nabrzmiała, purpurowa, lśniąca od naturalnego nawilżenia, opleciona siecią nabrzmiałych żył, które pulsowały w rytmie serca bijącego mi w skroniach. Słońce wpadało przez uchylone okno łazienkowe pod kątem niemal poziomym, malując na mojej żołędzi złote refleksy i podkreślając każdą kroplę przejrzystego preejakulatu, która zebrała się w zagłębieniu rowka zażołędnego. Wyglądałem jak ofiara własnych żądz wystawiona na widok publiczny.

        A ona – zaledwie dwa metry ode mnie – stała w tej swojej groteskowo seksownej hybrydzie stroju: czarna, lakierowana kurtka zapięta pod szyję kontrastowała z tęczowymi, półprzezroczystymi rajstopami, które nie tyle zakrywały, co eksponowały. Materiał naprężony na wzgórku łonowym rysował jej srom z bezwzględną precyzją – pionowa bruzda, delikatne wybrzuszenie warg sromowych większych, a ja górze czarny, gęsty cień owłosienia, który prześwitywał jak atrament przez bibułę. Jędrna, ciepła cipka majaczyła pod tkaniną tak wyraźnie, że niemal czułem jej zapach – mieszankę letniego potu, kobiecej wilgoci i słodkawego mydła, które wciąż unosiło się w wilgotnym powietrzu łazienki.

        Już po kilku sekundach zrozumiałem, że to nie ja tu jestem panem sytuacji. To ona dyktowała tempo. Stała przy szerokiej, białej umywalce, palce obu dłoni oparła na chłodnej krawędzi ceramiki, lekko się pochylając do przodu – co sprawiło, że jej piersi naparły na skórę kurtki, a sutki zarysowały się pod materiałem jak dwa małe, harde guziki. Obok, na szafce, leżał niedbale rzucony niebieski ręcznik kąpielowy, pognieciony, jakby przed chwilą służył do czegoś znacznie bardziej intymnego niż osuszanie rąk. A ona patrzyła na mnie tym swoim szczerym, niemal dziecięcym uśmiechem – słodkim, przejrzystym, a jednocześnie tak diabelsko świadomym. Udawała, że nic się nie stało. Albo raczej chciała, żebym ja uwierzył, iż ta cała sytuacja jest najnormalniejsza pod słońcem – że kuzyn z kutasem na wierzchu i kuzynka z cipką prześwitującą przez rajstopy to codzienny widok w tym domu.

        Cisza wisiała między nami ciężka i lepka jak miód.

        W końcu przerwała ją – głosem miękkim, melodyjnym, z nutką figlarnej troski, która tylko dolewała oliwy do ognia.

        – Och, przepraszam, Patryk… – powiedziała powoli, przeciągając samogłoski, jakby smakowała moje imię na języku. – Nie przeszkadzaj sobie. Ja tylko przyszłam zrobić jedną małą rzecz.

        I to „mała rzecz” wypowiedziała w taki sposób, że oboje wiedzieliśmy – nie chodziło jej o suszarkę do włosów ani o pastę do zębów. To było zaproszenie. Wyzywające, bezczelne, owinięte w cukierkową skorupkę niewinności.

        – Och przepraszam Patryk. Nie przeszkadzaj sobie. Ja tylko przyszłam zrobić jedną małą rzecz.

Rajstopy w łazience

        3. Rajstopy

        Aldona miała włosy czarne jak smoła, długie aż do połowy pleców, gęste i bujne, układające się w miękkie, leniwe fale, które poruszały się przy każdym jej oddechu. Dopiero po dłuższej chwili bezradnego, niemal zwierzęcego gapienia się na nią mój wzrok zsunął się niżej i zarejestrował to, co miała na sobie. Czarna skórzana kurteczka – krótka, dopasowana, z błyszczącymi suwakami i metalowymi nitami – opinała jej tors tak ciasno, że wydawało się, iż za chwilę pęknie na wysokości piersi. Nie miałem pojęcia, skąd ją wytrzasnęła. W domu nigdy jej nie widziałem. A przede wszystkim – po co, na Boga, zakładała coś tak ciężkiego i gorącego w samo południe, gdy termometr na tarasie pokazywał pewnie trzydzieści osiem w cieniu?

        Odpowiedź przyszła dopiero później, gdy adrenalina trochę opadła i mózg zaczął łączyć fakty. To nie był przypadek. To nie był kaprys. To była broń. Część precyzyjnie zaplanowanej gry, w której Aldona postanowiła uderzyć mnie tam, gdzie jestem najsłabszy – w wyobraźnię i w krew. Ta dziewczyna, ta niby niewinna kuzynka, ta flirciara o anielskiej buzi i diabelskich oczach, chciała mnie poderwać. Chciała wywrzeć na mnie wrażenie tak silne, żebym już nigdy nie potrafił patrzeć na nią inaczej niż przez pryzmat pożądania. I wybrała sposób, który – musiałem to przyznać – okazał się zabójczo skuteczny.

        Ta mama flirciara chciała mnie poderwać, chciała wyżyć na mnie jak największe wrażenie i robiła to sposób, który wydawał jej się najbardziej skuteczny.

        Błyszcząca czarna kurtka, śliska niczym lakierowana skóra węża, opinała jej tors z taką precyzją, że każdy oddech zdawał się grozić rozerwaniem zamka. Długi ściągacz przy szyi był zapięty pod samą krtań, jakby chciała ukryć przed światem to, co i tak już dawno zdradziły jej oczy i ten diabelski uśmieszek. Górna część sylwetki wyglądała na wojowniczą, niemal gotową do bitwy – ciemna, surowa, groźna. Ale wszystko poniżej pasa należało do zupełnie innej opowieści.

        Dolna połowa jej ciała była manifestem czystej, bezwstydnej prowokacji. Coś, co w pierwszej chwili wziąłem za legginsy, okazało się jednak czymś znacznie bardziej perfidnym – grubszymi, połyskującymi rajstopami, które nie tyle zakrywały, co podkreślały, nie tyle chroniły, co odsłaniały w najbardziej perfidny sposób. Materiał był na tyle gęsty, by nadać nogom jedwabistą, niemal płynną fakturę, a jednocześnie na tyle cienki i zdradziecki, że w miejscach, gdzie barwa słabła, stawał się niemal przezroczysty.

Kolory wirowały na nich jak rozlana farba akwarelowa – zygzaki i fale płynęły od głębokiej, krwistej czerwieni przez wszystkie odcienie różu, malinowego, łososiowego, aż po najdelikatniejszą, niemal pastelową żółć. Całość przypominała zachód słońca widziany przez przyciemniane okulary – gorący, nierealny, hipnotyzujący. Patrzyłem na ten wzór i czułem, jak mózg zaczyna mi się gotować. To nie były zwykłe rajstopy. To był instrument tortur przeznaczony specjalnie dla mnie.

        Muszę opisać to dokładnie, choć wiem, że dla kogoś, kto nie stał tam w łazience z kutasem sterczącym jak maszt flagowy, może brzmieć to jak nudna litania. Ale właśnie ten detal – te rajstopy – stał się iskrą, która podpaliła lont. One rozsadziły moją wyobraźnię na strzępy, rozbiły resztki samokontroli, zamieniły mnie z człowieka myślącego w zwierzę kierowane wyłącznie pulsowaniem krwi w podbrzuszu.

        Gruby, elastyczny materiał przylegał do jej skóry tak ciasno, że widziałem każdy najdrobniejszy szczegół. Tam, gdzie zygzaki czerwieni przechodziły w jaśniejszy róż, tkanina stawała się niemal przezroczysta – i wtedy odsłaniała się delikatna faktura skóry: drobne zagięcia, ledwo widoczne zmarszczki, mikroskopijne cienie porów. Rajstopy modelowały jej uda i pośladki z bezwzględną precyzją rzeźbiarza – każdy mięsień, każde zaokrąglenie, każda linia napięcia rysowały się pod nimi jak pod folią termokurczliwą.

Rajstopy w łazience

        2. Weszła jak gdyby nigdy nic

    Wydaje mi się, że obydwoje tego chcieliśmy. Już od tygodni, może nawet miesięcy, między nami narastało coś, co przypominało napięcie przed burzą – ciche trzaski elektryczności statycznej, gdy mijaliśmy się w korytarzu, przypadkowe muśnięcie ramienia przy lodówce, spojrzenia, które trwały o ułamek sekundy za długo. Coś iskrzyło w powietrzu tak wyraźnie, że czułem to na skórze jak niewidzialne włoski unoszone ładunkiem. Oboje wiedzieliśmy – bez słów, bez wyznań – że prędzej czy później musi dojść do zwarcia. Do gwałtownego, oślepiającego wyładowania, po którym nic już nie będzie takie samo.

        Mimo wszystko to stało się tak nagle, że przyznam się szczerze, iż zaskoczyła mnie. Właśnie dźwignąłem się z sedesu, jedną ręką sięgając do spłuczki, drugą mimowolnie poprawiając trzon, który – uparty i nabrzmiały – nie chciał opaść nawet na moment. Wyobraźcie sobie sytuację: spodnie i slipy zrolowane na kostkach jak kajdanki, koszulka podwinięta niedbale tuż pod mostek, a centralnie, bezczelnie wyeksponowana, wielka, purpurowo-czerwona erekcja, opleciona siecią grubych, fioletowych żył, które pulsowały w rytm przyspieszonego tętna. Głownica napęczniała, błyszcząca, w kształcie klasycznego grzyba bojowego – ciężka, gładka, gotowa pęknąć od samego dotyku. Niżej dwa pełne, napięte jądra, wiszące nisko, jakby same prosiły się o uwolnienie. 

        Oczywiście, jak zawsze w takich chwilach, nie potrafiłem zostawić tego w spokoju. Dłoń odruchowo zsunęła się w dół, palce oplotły ciepły trzon, kilka leniwych, powolnych ruchów w górę i w dół – skóra przesuwała się miękko, odsłaniając wilgotną, lśniącą żołądź, a wzdłuż kręgosłupa rozlewało się to znajome, rozkoszne mrowienie, które obiecuje zaraz wszystko i niczego nie daje. Mogłem pójść dalej. Mogłem zacisnąć mocniej, przyspieszyć, pozwolić, żeby fala narastała aż do nieuchronnej, huczącej eksplozji, która zabieliłaby nieskazitelną biel sedesu i umywalki. Nie pozwoliłem sobie jednak na taki luksus. Właśnie to przeczucie – gorące, niemal prorocze – że tego popołudnia czeka na mnie coś znacznie, znacznie lepszego niż samotna rozkosz własnej pięści, sprawiło, że poddałem się torturze oczekiwania.

        Doznałem szoku tak gwałtnego, że przez ułamek sekundy świat zwęził się do rozmiaru framugi drzwi i jej sylwetki w progu. Weszła i – jak gdyby nigdy nic, jak gdyby wchodziła tu codziennie o tej porze, by pożyczyć szczoteczkę do zębów – przechyliła lekko głowę na bok. Spojrzała prosto na mnie tymi wielkimi, niemal czarnymi oczami, w których odbijało się popołudniowe światło wpadające przez matową szybę. Usta wygięła w uśmiech subtelny, ledwie widoczny, a jednak tak wymowny, że poczułem, jakby ktoś przeciągnął mi piórem po samym czubku członka. To nie był uśmiech skrępowania. To nie był uśmiech zaskoczenia. To był uśmiech kogoś, kto właśnie wygrał pierwszą rundę i wie o tym doskonale.

        W jednej chwili role się odwróciły. To ja – ten, który niby zastawił pułapkę – nagle zapragnąłem zniknąć. Zapadnąć się pod kafelki, stopić z białą porcelaną sedesu, zasłonić dłońmi to, co i tak już dawno zostało obnażone. A jednak nie zrobiłem absolutnie nic. Stałem sparaliżowany, z otwartymi ustami, z sercem walącym tak mocno, że czułem je w gardle, w skroniach, nawet w opuszkach palców. Patrzyłem na nią, a ona patrzyła na mnie – i w tym milczącym starciu spojrzeń czas przestał płynąć normalnie. Każda sekunda rozciągała się w wieczność nasyconą zapachem jej skóry, wilgotnego powietrza i mojego własnego podniecenia.

Rajstopy w łazience

        1. Na sedesie z rozchylonymi kolanami

        Kiedy Aldona przekroczyła próg łazienki, poczułem, jak powietrze w jednej chwili gęstnieje i staje się lepkie od niewypowiedzianej obietnicy. Wiedziałem – nie przeczuwałem, nie domyślałem się, tylko wiedziałem z absolutną pewnością zwierzęcego instynktu – że to nie będzie krótka, niezręczna wpadka i szybkie przeprosiny. To będzie burza. Prawdziwa długo zbierająca się, elektryzująca nawałnica, która musi się wyładować w pełni, gwałtownie, bez pardonu. Nie mogło skończyć się inaczej niż ostrym, mokrym, namiętnym seksem, w którym nasze ciała wreszcie przestaną udawać, że potrafią żyć obok siebie w pokoju. Aldona była zbyt piękna – ta jej drapieżna delikatność, te oczy jak smoła rozlana na gorącym asfalcie, te usta, które wyglądały, jakby cały czas trzymały w sobie czyjąś tajemnicę – a ja byłem zbyt długo głodzony, zbyt naprężony, zbyt bliski pęknięcia. To był taki czas. Gorące, bezwzględne lato, które parzyło nawet przez zamknięte powieki.

        Całe dni spędzałem na basenie albo na gliniankach – na tej wąskiej, dzikiej plaży ukrytej między szeleszczącymi ścianami trzcin, gdzie słońce prażyło bezlitośnie, a nagie ciała lśniły od olejku i potu. Patrzyłem na nie bez skrępowania, bo tam nikt nie udawał, że nie patrzy. Wielkie, sterczące piersi kołyszące się w rytm oddechu, sutki ciemniejące pod palącym spojrzeniem ultrafioletu, gładko ogolone łona rozchylające się lekko, kiedy dziewczyny zmieniały pozycję na kocu, odsłaniając wilgotny róż między udami. Każdego popołudnia wracałem do domu z fujarą twardą jak drewniana pałka, z jądrami ciężkimi i obolałymi od ciągłego napięcia. Ciało samo domagało się ulgi, a ja – uparty, masochistyczny – nie dawałem jej sobie. Czekałem. Nie wiedziałem jeszcze wtedy na co, ale czekałem.

        A tego lata okoliczności ułożyły się w sposób niemal obscenicznie wygodny. Rodzice Aldony spakowali walizki i wyjechali na dwa tygodnie do Bułgarii – wspólne wczasy, szampan o zachodzie słońca, hotelowe łóżka i zero dzieci pod nogami. Ona została, bo miała „przygotowywać się do studiów” – tak brzmiała oficjalna wersja. Ja, jako starszy kuzyn, zostałem wyznaczony na opiekuna: karmić kota, podlewać monstery, pilnować, żeby Aldona nie spaliła domu i nie utopiła się we własnej kąpieli. Z pozoru byłem wzorem odpowiedzialności – grzeczny, uczynny, zawsze z uśmiechem gotowym do pomocy. W środku jednak kipiała mi krew tak gorąca, że czułem ją w żyłach jak płynny metal. Szczególnie wtedy, gdy patrzyłem na ich urodziwą córeczkę.

        Siedziałem na sedesie z rozchylonymi kolanami, nie przekręciłem zamka. Do dziś nie potrafię powiedzieć, czy to była czysta nieuwaga, lenistwo, czy może jednak cichy, podprogowy sabotaż własnej ostrożności. Cholera wie. Prawdopodobnie sam, nie przyznając się do tego nawet przed sobą, ułożyłem tę scenę z premedytacją godną kiepskiego reżysera amatora. Wiedziałem przecież, że ona jest w domu – jej obecność wypełniała przestrzeń jak wilgotny, ciepły zapach perfum zmieszany z letnim potem. Słyszałem każdy krok: lekkie plaśnięcie bosych stóp o terakotę w kuchni, miękki szelest podłogi w salonie, a potem cichsze, odległe stuknięcie, gdy wyszła na taras i oparła się o balustradę. Każde z tych dźwięków rysowało jej trajektorię w mojej głowie jak mapa pola minowego. I właśnie dlatego – albo przede wszystkim dlatego – palce ominęły chromowane pokrętło. No cóż. Trzeba przyznać, że jest w tym coś żenująco naiwnego: siedzieć z obnażonym kutasem i liczyć na to, że piękna dziewczyna sama wejdzie w sidła, które zastawiłeś na siebie.

Anioł w białym garniturze

        15. Już sobie przypomniałam

        Dopiero po dłuższej chwili wycofuje dłoń. Powoli, nie gwałtownie, ale zdecydowanie. Palce wysuwają się spod moich jak woda spływająca z dłoni. Spuszcza wzrok, rumieniec wpełza jej na policzki.

        – Chyba już sobie pójdę – mówi cicho, zbierając się w sobie. – Co ludzie powiedzą? Chyba nie powinnam tak tutaj z tobą rozmawiać. Nie znam cię. Nie wiem, kim jesteś. Mówisz jakoś dziwnie i zachowujesz się dziwnie.

        Zatrzymuję ją ruchem ręki – nie dotykam, tylko unoszę dłoń otwartą wewnętrzną stroną do góry, jakbym chciał powiedzieć: jeszcze chwilę.

        – Posłuchaj mnie, Elu. Masz brata Romana, prawda? Masz też młodszą siostrę Olę, która jest chora na schizofrenię. Zgadza się?

        Zastyga. Cała. Szeroko otwarte oczy, usta lekko rozchylone. Wyciera wargi chusteczką, jakby nagle poczuła, że ma na nich resztki obiadu. Potem wstaje. Powoli, sztywno, jak ktoś, kto boi się zrobić gwałtowny ruch.

        – Naprawdę już powinnam iść. Mam mnóstwo pracy. Przepraszam.

        Typowa wymówka. Klasyczna ucieczka w ostatniej chwili, kiedy czuje, że grunt zaczyna się osuwać, że coś naprawdę ważnego może właśnie wejść do jej życia i zmienić je na zawsze. Kręcę tylko głową.

        – Nieprawda. Nigdzie nie musisz iść. Nie masz dziś nic pilnego do roboty. Twoja koleżanka Grażynka bezpośrednio po pracy pojechała do domu. Jesteś sama w pokoju.

        Wydaje mi się, że nie powinnaś dziś być sama. To nie jest twój najlepszy dzień.

        Powinnaś mieć towarzystwo.

        Trafiam w dziesiątkę. Widzę to w jej oczach – nagle pojawiają się w nich iskry zadziorności, buńczuczności, czystej wojowniczości. Lśnią jak dwa małe jeziora w słońcu. Wygląda jeszcze piękniej niż przed chwilą. Jeszcze młodziej. Jeszcze bardziej uroczo i czarująco. A jednocześnie krucha jak szkło, które zaraz pęknie. Bo właśnie tego dnia, przed laty, miała pierwszy epizod. Właśnie tego dnia próbowała odebrać sobie życie. Pamiętam szpitalny korytarz, zapach dezynfekcji, jej matkę siedzącą na plastikowym krześle i powtarzającą w kółko: „dlaczego mi nic nie powiedziała”.

        – Posłuchaj, co ty o mnie wiesz?! Nic o mnie nie wiesz! Śledzisz mnie? Zostaw mnie w spokoju. Rozumiesz, zostaw mnie w spokoju! – unosi głos, aż kilka głów przy sąsiednich stolikach odwraca się w naszą stronę.

        Nie spieszę się. Kończę ostatni kęs ziemniaków. Popijam resztką kompotu, który zdążył już zupełnie wystygnąć. Wycieram usta papierową serwetką. Wstaję powoli.

        Wiem, że muszę zagrać ostrzej. Inaczej mi się wywinie. Ucieknie. Jak zawsze.

        – Oczywiście możesz teraz uciec. Uciekaj. No już. Nie będę cię gonił. Uciekaj jak zawsze, na koniec świata. Pamiętaj tylko, że przed samą sobą nie uciekniesz. Zawsze będziesz musiała sobie towarzyszyć, niezależnie od tego, gdzie będziesz. Jestem jedyną osobą, która może ci teraz pomóc.

        Poskutkowało.

        Zastyga z ręką na oparciu krzesła. Oddycha szybko, pierś unosi się i opada pod cienką bluzką w kwiatki.

        – Jesteś sam? – pyta cicho, prawie szeptem.

        Kiwam głową.

        – Masz kapuczino?

        – Mam.

        – Przyniosę jakieś ciastka.

        – Dobrze. Będę czekał.

        – Ogarnę się i do ciebie przyjdę. Już sobie przypomniałam. Pokój 307, tak?

        – Tak.

                                                                                                                                                                                        KONIEC

Anioł w białym garniturze

        14. Pod opuszkami palców

        – Nieważne – próbuję zaprowadzić jej myśli na właściwe tory. – Wierzysz w reinkarnację?

        – Żartujesz? Jestem wzorową katoliczką. Nie mogę wierzyć w reinkarnację ani w inne takie rzeczy.

        Znam ją chyba lepiej niż ona sama siebie.

        – Nie pytam, o to, na co pozwala ci twoja wiara, tylko co ty sama czujesz i myślisz na ten temat.

        Widzę, że nie ogarnia. Ma dość i nie wie, jak się z tego wywinąć.

        – Co to w ogóle za pytania? Nie chcesz chyba powiedzieć, że spotkaliśmy się w poprzednim życiu. To byłoby śmieszne. Ale wiesz co, jesteś jakiś śmieszny.

        Zapada chwila ciszy. Teraz ja nie wiem, jak mam zareagować. Ona odzywa się pierwsza:

        – Przepraszam, nie to chciałam powiedzieć. Zabawny jesteś.

        Uśmiecham się. Jest coraz milej. Mam ochotę ją pogłaskać. Doświadczam bardzo dziwnych uczuć.

        – Nic nie szkodzi, nie gniewam się. No więc wierzysz w reinkarnację, czy nie? – podejmuję temat.

        Wiem, że jej poglądy w tej dziedzinie dopiero się kształtują, ale chciałem usłyszeć to od niej.

        – Czy ja wiem? Chyba coś kiedyś na ten temat czytałam. Być może coś takiego istnieje. Nie wiem.

        W tamtej rzeczywistości, ale dopiero za dwa miesiące mam jej dać książkę „Życie po życiu” Raymonda Moody’ego oraz „Reinkarnację” Ursuli Fassbender. To na nich ukształtują się jej poglądy.

        – A wierzysz w to, że ktoś mógłby cofnąć się w czasie, aby spotkać osoby, które wcześniej kochał i aby naprawić popełnione wcześniej błędy?

Przenikliwe spojrzenie z jej strony w moje oczy mówi samo za siebie.

        – Do czego zmierzasz? Co chcesz przez to powiedzieć? Że wynalazłeś maszynę czasu i przeniosłeś się z dalekiej przyszłości, bo kiedyś dałam ci kosza?

        Balansuje na granicy zdziwienia i uśmiechu. Ma pewnie jeszcze nadzieję, że wszystko w pewnym momencie obrócę żart. Nie obracam.

        – Coś w tym rodzaju – mówię.

        Jest wyraźnie wybita z rytmu. Widać, że z jednej strony chciałaby się cofnąć, a z drugiej iść naprzód.

        – Żartujesz? Prawda?

        Patrzę na nią spokojnie, ale nie pozwalam jej uciec wzrokiem. Moja mina jest poważna. Nie chcę jej wystraszyć. Nie chcę też, aby uznawała mnie za wariata.

        – Nie, to niemożliwe. Takie rzeczy się nie zdarzają – mówi, ale sama w to nie wierzy.

        Ciągle na nią patrzę. Milczę. Słowa wydają się nagle zbyt ciężkie, zbyt kruche na to, co naprawdę chcę powiedzieć. Jej dłoń leży na blacie stolika – drobna, lekko opalona, z krótkimi, zadbanymi paznokciami i jedną małą blizną na kciuku, pamiątką po dzieciństwie, o której nigdy mi nie opowiadała, a ja i tak wiem. Bez zastanowienia, odruchowo, jakbym robił to tysiąc razy, nakrywam jej palce swoimi. Ściskam delikatnie.

        Nie mocno, nie natarczywie. Po prostu trzymam.

        Przez pierwsze sekundy ona nawet nie drgnie. Przyjmuje ten dotyk jak coś najnaturalniejszego na świecie. Jej skóra jest ciepła, miękka, lekko wilgotna od nerwowego potu. Czuję delikatny puls pod opuszkami palców – szybki, ale równy. Jakby jej ciało wiedziało coś, czego jej głowa jeszcze nie zaakceptowała.

Anioł w białym garniturze

        13. Hochsztapler

        Na jej twarzy znowu pojawia się zmiana. Najpierw zmarszczka między brwiami, potem kącik ust drga. Nie wytrzymuje i uśmiecha się szeroko, jakby nagle cała sytuacja stała się zabawną anegdotą.

        – No dobrze – mówi, odchylając się lekko na krześle. – Powiedz lepiej, że chciałeś mnie poderwać. Niezły sposób. Brawo. Robi wrażenie.

        Nagle czuję przypływ niezwykłego ciepła. Rozlewa się od mostka, spływa po żebrach, dociera do opuszków palców rąk i nóg, a nawet do czubka głowy. Jakby ktoś wlał mi do żył gorący miód. „Cholera, co ona mówi? To nie tak miało być” – protestuje coś we mnie, ta stara, cyniczna część, która pamięta wszystkie porażki. A jednocześnie czuję się niesamowicie, absurdalnie wspaniale. Jak nastolatek, który pierwszy raz usłyszał „tak”.

– Jeśli chciałeś zrobić na mnie wrażenie, to ci się udało – ciągnie, bawiąc się kosmykiem włosów, który opadł jej na policzek. – Naprawdę to dobre. Podoba mi się ten teatrzyk, który wymyśliłeś, ale może zacznijmy jeszcze raz. Czy my się znamy? Nie pamiętam, żebym z tobą rozmawiała, a wydaje mi się, że mam dobrą pamięć do twarzy.

        Delikatnie wykrzywiam usta w półuśmiechu.

        – Czy się znamy? Hmm… i tak i nie – mówię lakonicznie.

        Patrzy na mnie zdziwiona, brew unosi się w górę.

        – To znaczy?

        – Zależy jak na to spojrzeć – próbuję wyjaśnić, choć wiem, że każde kolejne zdanie brzmi coraz bardziej jak zagadka z kiepskiego kryminału.

        – O, filozof z ciebie – rzuca po chwili, a w jej głosie słychać już rozbawienie. – Jednak chcesz mnie poderwać.

        – Powiem więcej – pochylam się minimalnie bliżej, zniżając głos – ja chcę cię zabrać tam, gdzie wcześniej nigdy nie byłaś.

        Uśmiecha się ciepło, tym swoim uśmiechem, który zawsze rozpuszczał mi wnętrzności. Robię na niej coraz większe wrażenie, ale widzę, że nie do końca rozumie, o co właściwie chodzi. Jeszcze nie.

        – Powiedziałam, że filozof z ciebie – powtarza, kręcąc głową. – No ale odpowiesz na moje pytanie? Czy się znamy?

        – Teoretycznie mieliśmy okazję zamienić ze sobą kilka słów.

        – Teoretycznie? Nie przypominam sobie.

        – To mało istotny szczegół. Było to dwa, może trzy razy. Mijaliśmy się w bramie, pamiętasz?

        No pewnie, że nie pamięta. W ogóle nie zwracała na mnie uwagi, kiedy stałem jak wół na malowane wrota i gapiłem się na nią dobrych kilka minut. Ani tydzień temu, ani dwa tygodnie temu. Byłem dla niej przezroczysty jak słoik. Dopiero ten cholerny biały garnitur sprawił, że w końcu mnie zobaczyła.

        – Naprawdę? – mówi, uśmiechając się niepewnie. Na pewno zastanawia się teraz, w jakich okolicznościach to było. W sumie nie ma to teraz aż tak dużego znaczenia, bo zamierzam zaatakować z zupełnie innej strony.

        – Tak. Jednak patrząc na to z innej perspektywy, to, że ty mnie nie znasz, nie znaczy, że ja ciebie nie znam – podaję jej kolejny kawałek zagadki, który ma ją zaintrygować.

Patrzy na mnie poważnie. Uśmiech powoli gaśnie.

        – Jesteś bardzo pewny siebie i… chyba trochę zarozumiały.

        Nie daję się zbić z tropu.

        – Wcale nie jestem zarozumiały. Znam cię bardzo dobrze. Lepiej niż mogłabyś podejrzewać. Oczywiście słabiej niż ja sam bym sobie tego życzył.

        Uśmiech na jej twarzy pojawia się automatycznie. Zaczynam ją intrygować. To dobrze.

        – Nie dość, że zarozumiały, to jeszcze hochsztapler – rzuca z nutką ironii w głosie. – A skąd ty możesz mnie znać?

Anioł w białym garniturze

        12. Nie potrafię przestać

        Tak. Jeśli ma to doprowadzić do czegoś lepszego. Jeśli mam ją wybawić od niej samej. Tak mi się wydaje. Zresztą nie wiem. Nie mam pojęcia. Idę na żywioł. Jak się okazuje, wersja życia B toczy się swoim rytmem i nie nad wszystkim mam jednak kontrolę.

        – No i dlaczego tak się ubrałeś? – pyta nagle, unosząc brew. – Wyglądasz jak… – zawiesza głos, szuka słowa, kręci głową z lekkim uśmiechem – wyglądasz jak anioł, jak ktoś nie z tego świata.

        Bingo. Brawo, brawo, brawo. Ryba chwyciła haczyk. Mocno. Widzę to w jej oczach – zaskoczenie pomieszane z czymś ciepłym, figlarnym. Uśmiecham się tajemniczo, dokładnie tak, jak sobie to zaplanowałem. Mam kwestię do odegrania i nie mogę jej spieprzyć. Inaczej cała ta szalona podróż weźmie w łeb.

        – Bo jestem aniołem – mówię spokojnie, patrząc jej prosto w oczy.

        O mało nie krztusi się ziemniakiem. Zakrywa usta dłonią, oczy robią się okrągłe.

        – Co?! – wykrztusza. – Przepraszam, nie chciałam… Nie o to chodziło. Nie chciałam cię urazić. A tak na poważnie, w którym pokoju mieszkasz?

        W głowie słyszę niewypowiedziane dokończenie: z którego wariatkowa uciekłeś? Znów czuję się jak gówniarz, który próbuje zaimponować najładniejszej dziewczynie w klasie i właśnie palnął coś idiotycznego. Uśmiech nie schodzi jej z ust. Jest w nim rozbawienie, ale też ostrożność. Ryzyko, że weźmie mnie za kiepskiego błazna, jest realne. Muszę pracować dalej. Nie mogę odpuścić. Pierwszy gwóźdź wbity – teraz trzeba budować.

        – Jestem aniołem – powtarzam jeszcze raz, wolniej, ciszej, z taką pewnością siebie, że sam czuję dreszcze na karku. – Twoim aniołem stróżem. Jestem twoim aniołem stróżem.

        Mówię to tak spokojnie, że aż drżę w środku. Patrzę na nią. Boże, przecież tak jest naprawdę. Jej ręka zatrzymuje się w połowie drogi do ust. Widelec wisi w powietrzu. Uśmiech znika. W oczach pojawia się coś zupełnie innego – nie strach, nie kpina, tylko nagła, głęboka powaga.

        – Proszę, nie rób ze mnie idiotki – mówi cicho. – Nie jestem z tych, no wiesz…

        Nie bardzo wiem, o co dokładnie chodzi, ale rozumiem, że trzeba trochę odpuścić. Nic na siłę. Normalny człowiek o zdrowych zmysłach nie wierzy w anioły spacerujące po stołówce w białym garniturze. Z drugiej strony wiem, że ona wierzy. W głębi duszy wierzy. Tylko nie chce się do tego przyznać. Jeszcze nie.

        – W porządku – mówię łagodnie, unosząc dłonie w geście poddania. – Przepraszam, nie zamierzam robić z ciebie idiotki. No i oczywiście nie musisz mi wierzyć. W każdym bądź razie chcę, żebyś wiedziała, że jestem tu, aby ci pomóc.

        Odkłada widelec powoli, jakby nagle zapomniała, po co go trzyma. Metal cicho stuka o talerz. Patrzy na mnie tak uważnie, że czuję się, jakbym stał nago pod reflektorem.

        – W czym chcesz mi pomóc? – pyta cicho, głosem, w którym pobrzmiewa już nie tylko ciekawość, ale i lekki niepokój. – Czy coś ze mną jest nie w porządku?

        – Spokojnie – odpowiadam łagodnie, unosząc dłonie w uspokajającym geście. – Wszystko jest w porządku.

– Nie kłam – szepcze, a w jej oczach miga coś kruchego. – Czy to aż tak widać?

        Uśmiecham się tajemniczo, choć w środku cały drżę. Ja wiem o niej prawie wszystko. Wiem, jak płacze, kiedy myśli, że nikt nie słyszy. Wiem, jak zaciska powieki, kiedy orgazm zbliża się falami. Wiem, które sny powtarzają się u niej co kilka miesięcy i budzą ją zlana potem. A ona o mnie nic. Absolutnie nic poza tym, że siedzi tu facet w białym garniturze i mówi zagadkami. To nie jest uczciwe. Wiem o tym. Ale nie potrafię przestać.

Anioł w białym garniturze

        11. Czy to uczciwe?

        Przepraszam cię, Elu.

        Nie chcę być cyniczny. Nie chcę wykorzystywać twoich słabości. Ale znam je. Znam cię całą – twoje lęki, twoje marzenia, twoje ciało, twoją przyszłą rozpacz. I zamierzam użyć tej wiedzy, żeby cię zdobyć. Nie po to, żeby cię skrzywdzić. Po to, żeby cię uratować. Żeby tym razem nie pozwolić ci odejść. Żeby tym razem nie pozwolić sobie odejść.

        Ela jest dziewczyną bardzo zachowawczą w kontaktach z płcią przeciwną, trochę nieśmiałą i może staromodną. Zawsze była uduchowioną osobą. Taką ją zapamiętałem, ale teraz po latach wiem, że ona jest chora i ta choroba też ma wpływ na to kim jest i jak się zachowuje.

        Moja Ela jest chora. Nie tak ciężko jak nasza córka – Boże, nasza córka – ale wystarczająco, żeby ta choroba rzucała cień na każdy jej uśmiech, na każdą ciszę, na każdy raz, kiedy milkła w środku rozmowy i patrzyła w punkt, którego nikt inny nie widział. To obsesyjne wręcz zanurzenie w religii, te długie wieczory z Biblią otwartą na Apokalipsie, te szeptane modlitwy, które kiedyś brałem za pobożność, a teraz rozumiem jako pierwszą linijkę kodu, który miał się kiedyś rozwinąć w coś znacznie mroczniejszego. Może stąd się wszystko wzięło. A może i nie. Skąd mam wiedzieć? Nigdy o tym z nią nie rozmawiałem. Nigdy nie zapytałem wprost: „Ela, czy słyszysz głosy, kiedy zostajesz sama?”. Bałem się odpowiedzi. Bałem się prawdy. Teraz też się boję, ale inaczej – boję się, że jeśli jej powiem za wcześnie, ucieknie. A jeśli za późno – będzie za późno.

        Kiedy to się zaczęło? Retoryczne pytanie, na które i tak nie znam dokładnej daty. Może dużo później niż ją poznałem. Może wtedy, kiedy jeszcze wydawała się tylko trochę inna – wrażliwsza, bardziej zamknięta w sobie, jakby nosiła w głowie cały niewidzialny kościół.

        Wiem jedno: będą epizody. Kilka. Mocne. Takie, po których wracała do mnie z oczami wielkimi jak spodki i pytała szeptem: „Myślisz, że Bóg mnie nienawidzi?”. A ja wtedy tuliłem ją i kłamałem, że nie. Kochałem ją mimo tego. Właśnie dlatego. Za tę kruchość, za tę walkę, za to, że nawet kiedy traciła grunt pod nogami, wciąż próbowała się modlić.

        Ta myśl jest niepokojąca, bo wiem, co się dzieje, kiedy objawy się nasilą i utrwalą. Wiem, jak wygląda świat, w którym ona przestaje odróżniać głosy prawdziwe od tych, które przychodzą znikąd. Ale właśnie dlatego tu jestem. Przybyłem teraz, w tym wczesnym, jeszcze niewinnym momencie, żeby spróbować ją przed tym uchronić. Przynajmniej mam taką nadzieję. A jeśli się nie uda? Jeśli choroba i tak przyjdzie, bo geny, stres, los – cokolwiek – okażą się silniejsze? To i tak chcę z nią być. Chcę z nią zostać. Taki podjąłem plan. Dlatego wróciłem.

        Serce bije mi mocno. Bardzo mocno. Bo ona siedzi pół metra ode mnie, pachnie tanim szamponem i ciepłym obiadem, a ja wiem o niej wszystko – od tego, jak zaciska uda, kiedy dochodzi, po to, jak płacze, kiedy myśli, że nikt nie patrzy. A ona o mnie nic. Nic poza tym, że siedzi tu jakiś facet w białym garniturze i gada dziwne rzeczy. Mogę z tą wiedzą zrobić cokolwiek – zbudować most albo pułapkę. Ona jest zdana tylko na moją łaskę. Czy to uczciwe?

Anioł w białym garniturze

        10. Po latach rozumiałem

        Jasna bluzka w drobne kwiaty, trochę za cienka na tę porę dnia, trochę za luźna w ramionach, ale z dekoltem na tyle głębokim, że kiedy się pochylała nad talerzem, materiał napinał się delikatnie i rysował kształt jej piersi. Objęte koronkowym stanikiem, pełnym, ciężkim, dokładnie takim, jaki zapamiętałem z tamtych nocy, kiedy świat ograniczał się do jej oddechu i ciepła skóry. Pod materiałem majaczyły sutki – ciemniejsze plamki pod bielą, ledwo widoczne, a jednak wystarczające, żeby krew zaczęła mi szybciej krążyć. Poczułem, jak kutas drgnął w spodniach, twardnieje powoli, nieproszony, nie na miejscu. Cholera, nie o to przecież chodziło. Nie po to wróciłem w to ciało, nie po to usiadłem naprzeciwko niej, żeby znowu myśleć tylko fiutem. A jednak ciało pamięta.

        Ciało nie słucha rozkazów głowy.

        Ona nie miała pojęcia, co robi. Siedziała sobie spokojnie, widelec w dłoni, włosy opadające na policzek, i jadła ziemniaki z koperkiem, jakby to był najnormalniejszy obiad na świecie. A ja patrzyłem na nią i czułem się jak złodziej, który przyszedł ukraść coś, co już kiedyś posiadał.

        A ja?

        Ja przyszedłem ubrany jak idiota z innego wymiaru.

        Biały garnitur. Tak, biały. Nie żartuję. Kupiłem go w jednej z pierwszych hurtowni w         Łodzi, gdzie już zaczynały pojawiać się rzeczy „z Zachodu” – cienki materiał, lekko połyskujący, krój trochę za szeroki w ramionach, ale za to idealnie biały. Kosztował tyle, ile dwa moje comiesięczne pobory, ale nie mogłem przyjść w drelichu albo w spranej koszulce polo. Musiałem wyglądać inaczej. Musiałem być kimś, kogo ona jeszcze nie widziała. Kimś, kto nie pasuje do tego szarego, pylistego krajobrazu PGR-u, do stołówki pachnącej kapustą i smalcem, do ludzi w trampkach z oderwanymi sznurkami.

        Pod marynarką tylko biały podkoszulek – cienki, bawełniany, lekko opinający tors. Na dworze było ciepło, prawie gorąco, więc nie czułem się aż tak głupio. Ale i tak czułem się dziwnie. Jak aktor, który zapomniał tekstu, a mimo to wyszedł na scenę. Jak reżyser, który nagle sam stał się bohaterem własnego filmu.

        Wiedziałem, co nadejdzie. Hiperinflacja, upadające zakłady, pierwsze prywatne firmy, waluta wymienialna, kredyty pod zastaw nerek i mieszkań. Wiedziałem, gdzie będą leżeć pieniądze, gdzie będzie okazja, gdzie będzie ryzyko. Zamierzałem to wykorzystać. Dla siebie. Dla niej. Dla nas. Jeśli w ogóle pozwoli mi stworzyć to „nas”.

        Spojrzałem na nią znowu.

        I wtedy to zobaczyłem.

        W jej błękitnych oczach mignęła iskra. Ledwie zauważalna, jak odbicie słońca na szkle. Zainteresowanie. Nie zachwyt, nie olśnienie, ale coś ciepłego, ciekawego, żywego.

        Punkt dla mnie. Mały, ale cholernie ważny.

        Ela zawsze była zachowawcza. Trochę nieśmiała, trochę staroświecka, jakby urodziła się w złym dziesięcioleciu. Udawała, że seks jej nie obchodzi, że woli książki i długie rozmowy o sensie życia, ale ja wiedziałem lepiej. Wiedziałem, jak drżała, kiedy w końcu pozwoliła mi się dotknąć. Wiedziałem, jak jej biodra unosiły się mimowolnie, kiedy lizałem ją powoli, długo, aż zaczynała błagać szeptem. Wiedziałem, że pod tą uduchowioną powłoką kryje się kobieta, która potrafi oddać się całkowicie – ale tylko komuś, komu zaufa.

        Teraz po latach rozumiałem też coś jeszcze.

        Ta jej choroba. Schizofrenia czaiła się już wtedy, choć nikt jeszcze nie umiał jej nazwać. Objawiała się drobnymi rzeczami – lękiem przed tłumem, momentami, kiedy nagle milkła i patrzyła w ścianę, jakby słyszała coś, czego ja nie słyszałem. Wpływała na wszystko. Na to, jak się uśmiechała. Jak unikała dotyku. Jak długo pozwalała sobie na bliskość.