Zapach rozkoszy,

64. Jego język na łechtaczce

Druga fala orgazmu była jeszcze dłuższa, jeszcze głębsza, jakby ktoś rozciągał w niej sam czas. Ciało napięło się jak struna gotowa pęknąć, cipka zacisnęła się wokół jego kutasa tak mocno, że graniczyło to z bólem – słodkim, palącym, rozkosznym. Ścianki pizdeczki pulsowały spazmatycznie, masując go w rytmie własnego szaleństwa, a wilgoć trysnęła strumieniem – gorąca, lepka, obfita – spływając po jego ciężkich jajach, po wewnętrznej stronie ud, po pościeli, która już dawno stała się mokrą, pachnącą mapą ich pożądania. Głos Danieli przeszedł w ciągły, bezradny, wysoki jęk – nie do opanowania, nie do przerwania, jakby wydobywał się z samego dna jej duszy. Orgazm trwał i trwał, fale nakładały się na siebie, mrowienie rozlewało się od łechtaczki po czubki palców u stóp, sutki bolały od napięcia, skóra pokryła się gęsią skórką, a w głowie wirowało jedno: więcej, głębiej, mocniej, nigdy nie przestawaj.

A później…

Chciała mu to oddać – bezwstydnie, lubieżnie, z całkowitym zatraceniem.

Uklękła przed nim na łóżku, włosy mokre i splątane opadły na jego uda jak złota zasłona. Usta pełne, gorące, rozchylone. Wzięła twardą, nabrzmiałą głowicę do ust powoli, czule, język zatoczył leniwe, mokre koła wokół żołędzi, smakując słony pot, metaliczny posmak przedwytryskowej wilgoci i tę ciężką, męską esencję, która osiadała na podniebieniu jak najdroższy trunek. Ssała powoli, głęboko, gardło rozluźnione, pozwalając mu wchodzić coraz dalej, aż poczuła, jak twardy łeb dotyka tylnej ściany gardła. Oddychała przez nos, mrucząc cicho z rozkoszy, wibracje jej głosu przenosiły się na jego trzon. Rozkosz oddania była niemal bolesna – chciała być jego naczyniem, jego ustami, jego cipką, jego wszystkim.

Zsunęła się niżej. Całowała jądra – wielkie, napięte, ciężkie jak dojrzałe owoce. Brała je do ust delikatnie, jedno po drugim, ssała skórę, lizała językiem spód, mrucząc z zachwytem:

– Boże… jakie one są pełne… ciężkie… jak ty możesz nosić w sobie tyle spermy… daj, daj mi wszystko… chcę cię całego… chcę poczuć, jak pulsują mi w ustach… daj mi to teraz…

On głaskał jej włosy – palce długie, ciepłe, powolne, jakby chciał ją uspokoić i jednocześnie doprowadzić do szaleństwa. Szeptał cicho, głos aksamitny, niski, wibrujący w jej kościach:

– Jesteś taka piękna… taka oddana… taka mokra i gorąca… zabiorę cię daleko, kochanie… zabiorę cię do nieba… nie opieraj się… po prostu popłyń… daj się ponieść fali… oddaj mi się cała…

Potem delikatnie położył ją na plecach. Rozchylił jej uda szeroko, kolana przyciągnął niemal do ramion – cipka całkowicie odsłonięta, różowa, nabrzmiała, lśniąca sokami, wargi sromowe rozchylone, łechtaczka stercząca jak mały, czerwony klejnot, wejście do pochwy pulsujące, zapraszające. Bezbronna. Dokładnie o to jej chodziło – o tę chwilę całkowitego poddania, kiedy nie ma już nic do ukrycia.

A potem jego język na łechtaczce – najpierw lekkie, okrężne muśnięcia, szybkie, drażniące, potem powolne, leniwe, jakby smakował najdroższy deser. Dźwięk był obsceniczny: mokre cmokanie, jej ciche sapnięcia, westchnienia, które przechodziły w jęki. Wsunął dwa palce – potem trzy – głęboko, rytmicznie, masując punkt G z precyzją kochanka, który zna każdy zakamarek jej ciała lepiej niż ona sama. Palce uginały się, naciskały, wirowały, a język nie przestawał tańczyć na łechtaczce – raz szybko, raz wolno, raz ssąc, raz liżąc płaskim językiem całą jej szparkę od dołu do góry.

Straciła poczucie rzeczywistości. Świat zawęził się do tego miejsca między udami – do gorąca, wilgoci, pulsowania, do smaku jego śliny mieszającego się z jej sokami, do zapachu seksu unoszącego się gęstą mgłą, do dźwięku własnych westchnień, które stawały się coraz głośniejsze, coraz bardziej zwierzęce. Ciało drżało niekontrolowanie, mięśnie brzucha falowały, sutki bolały od napięcia, cipka zaciskała się wokół jego palców jak gorąca pięść, a w głowie huczało jedno: jeszcze, jeszcze, nie przestawaj, zabierz mnie tam, gdzie nie byłam nigdy.

Grzmot rozdarł niebo tuż nad domem – tak blisko, że szyby zadzwoniły.

I w tej samej chwili poczuła, że trzecia fala nadchodzi – większa, czystsza, bardziej niszcząca niż wszystko, co było przedtem.

Nie walczyła z nią.

Po prostu się poddała.

Zapach rozkoszy,

63. Tylko brał ją

Daniela jęczała, głos drżący, urywany, przecinany krótkimi, chrapliwymi oddechami.

– Boże… jak ty masz taką moc… taką grubość… rozrywasz mnie w środku… wypełniasz każdą szczelinę… nie pamiętam, żeby kiedykolwiek było mi tak dobrze… Jezu, co to jest… ten kutas… jaki Bóg cię rzeźbił tak idealnie… daj mi go głębiej… proszę… mocniej… rozciągnij mi cipkę do granic… chcę czuć twiją główkę w samym brzuchu…

Jej pochwa zaciskała się wokół niego rytmicznie, gorąca, aksamitna, mokra do granic, pulsująca w takt każdego pchnięcia jak żywe, głodne serce. Ścianki obejmowały go ciasno, ślizgały się po nim z mokrym, obscenicznie głośnym plaśnięciem za każdym razem, gdy unosiła biodra i opadała z powrotem. Wilgoć spływała strumieniami – gęsta, lepka, gorąca – po jego jajach, po wewnętrznej stronie jego ud, po pościeli, tworząc ciemną, lśniącą plamę. Powietrze w sypialni gęstniało od zapachu seksu: słonej, zwierzęcej woni jej soków, piżma jego skóry, wanilii wciąż wiszącej na jej ciele i czegoś metalicznego, burzowego, co wdzierało się przez uchylone drzwi tarasu.

Pierwsza fala orgazmu przyszła niespodziewanie szybko – długa, powolna, rozlewająca się od samego dna brzucha na zewnątrz jak gorąca lawa. Ciało wygięło się w gwałtowny łuk, piersi uniosły się wysoko, sutki drżały w powietrzu jak napięte struny, biodra szarpnęły się do przodu i w dół, cipka zacisnęła się spazmatycznie wokół jego trzonu, a z niej trysnęła lekka, ciepła fontanna – nie strumień, lecz miękki, pulsujący wyrzut, który spłynął po jego członku i pościeli. Głos przeszedł w wysoki, bezradny, niemal zwierzęcy krzyk, który odbił się echem od ścian i zlał się z odległym gromem.

Nie przerywając rytmu, odwróciła się powoli – klęknęła na łóżku, pochyliła tułów nisko, policzek przycisnęła do wykrochmalonej poduszki, pośladki uniosła wysoko, obfite, miękkie, lśniące od potu i soków. Skóra na nich była różowa od uderzeń, od ciepła, od napięcia; między nimi lśniła mokra, nabrzmiała szparka, wargi sromowe rozchylone, łechtaczka stercząca, czerwona, pulsująca.

Alex wszedł od tyłu – jednym płynnym, zdecydowanym ruchem, mocno, głęboko, aż jądra uderzyły o jej łechtaczkę z mokrym plaśnięciem. Wypełnił ją całkowicie, do samego dna, głowica jego ptaka naparła na szyjkę macicy, wywołując ostry, słodki ból, który natychmiast zamienił się w rozkosz. Ręce zacisnął na jej biodrach – palce wbijały się w miękką tkankę tak mocno, że zostawiały białe odciski, które zaraz czerwieniały. Prowadził ją na siebie, narzucał tempo: głęboko, powoli, pozwalając jej poczuć każdy centymetr, potem szybciej, mocniej, uderzając w nią z taką siłą, że całe łóżko trzeszczało, a jej piersi falowały ciężko pod ciałem.

Daniela krzyczała cicho, głos gardłowy, chropowaty, przerywany sapnięciami:

– Bierz mnie… rżnij mnie po brzegi… jestem twoja, cała twoja… rozwal mi cipkę tym kutasem… daj mi go jeszcze raz… chcę czuć go wszędzie… Boże, jak ty pachniesz… piżmem, skórą, burzą… jestem taka oszołomiona… mocniej… proszę… rozciągnij mnie na amen… głębiej… chcę, żebyś doszedł we mnie tak głęboko, że poczuję to jutro…

Jej pośladki falowały przy każdym pchnięciu – miękkie, ciężkie, trzęsące się jak galareta, czerwieniejące coraz mocniej od uderzeń jego bioder i od własnych skurczów. Woda z kąpieli, która wciąż spływała po kręgosłupie, była już zimna; mieszała się z potem, z sokami spływającymi po udach, tworząc cienkie, lśniące strużki, które kapały na prześcieradło z cichym, rytmicznym stukotem.

Ciało drżało nieustannie – mrowienie biegło od czubka głowy po palce stóp, sutki bolały od tarcia o materiał, cipka zaciskała się coraz mocniej, coraz częściej, jakby chciała go zatrzymać w sobie na zawsze. Zapach seksu stawał się tak gęsty, że można go było smakować na języku – słony, słodki, pierwotny.

Alex przyspieszył – oddech stał się ciężki, gardłowy, palce wbiły się jeszcze głębiej w jej biodra.

Nie mówił nic.

Tylko brał ją – mocno, bezlitośnie, jakby chciał sprawdzić, w którym momencie całkowicie się rozpadnie.

A ona już czuła, że ten moment nadchodzi znowu – szybciej, mocniej, bliżej niż poprzednio.

Grzmot rozdarł niebo tuż nad domem.

Szyby zadzwoniły.

I w tej samej chwili jej ciało znów zaczęło się rozpadać – tym razem głośniej, głębiej, bezpowrotnie.

Zapach rozkoszy

62. Głębiej, mocniej, szybciej

Jak zahipnotyzowana podchodziła powoli, kroki miękkie i chwiejne, jakby podłoga pod stopami falowała w rytmie jej własnego oddechu. Biodra kołysały się mimowolnie, szerokie, obfite, rysujące w półmroku łagodne, kuszące łuki. Każde przesunięcie nogi wysyłało drobne fale przez uda, przez cipkę wciąż nabrzmiałą i mokrą, przez brzuch, aż do piersi, które unosiły się i opadały w przyspieszonym, nierównym tempie.

Bezwiednie upuściła ręcznik. Materiał opadł na podłogę z cichym, niemal wstydliwym szelestem, odsłaniając wszystko naraz: skórę wciąż gorącą i lśniącą po kąpieli, srebrzyste strużki wody sunące leniwie po obfitych piersiach, po miękkim brzuchu, po wewnętrznej stronie ud, gdzie wilgoć kąpielowa mieszała się z jej własną, gęstszą, cieplejszą potrzebą. Krople spadały na deski z drobnymi plaśnięciami, a zapach wanilii i jej podniecenia gęstniał w powietrzu, tworząc niewidzialną mgłę, przez którą trudno było oddychać.

Usiadła na nim okrakiem – powoli, ostrożnie, jakby bała się, że najlżejszy ruch rozproszy ten sen, który właśnie stał się ciałem. Kolana oparła po obu stronach jego bioder, dłonie drżały, gdy dotknęła jego torsu. Poczuła pod palcami ciepło oliwkowej skóry, twardość mięśni, delikatny połysk potu. A potem – główka jego grubego, twardego członka, gorąca jak rozżarzony metal, gładka i śliska od własnej wilgoci, dotknęła jej warg sromowych. Rozchyliła je delikatnie, rozciągnęła, weszła centymetr po centymetrze, wypełniając ją boleśnie i jednocześnie idealnie. Ścianki pochwy zacisnęły się wokół niego instynktownie, próbując jednocześnie przyjąć i odepchnąć tę inwazję, która była dokładnie tym, czego pragnęła od lat.

Daniela westchnęła głęboko – westchnienie przeszło w cichy, przeciągły jęk, który zdawał się wydobywać z samego dna jej duszy. Ciało wygięło się w łuk, głowa opadła do tyłu, mokre włosy przykleiły się do pleców. Myślała: „Boże… to jest zbyt dużo… a jednocześnie za mało… chcę wszystkiego naraz… wszystkiego, czego nigdy nie miałam… chcę, żeby mnie rozerwał, wypełnił, zniszczył i złożył na nowo”. Myśli rozpływały się w gorączce, słowa traciły kształt, zostawał tylko puls – w pizdeczce, w sutkach, w skroniach, w opuszkach palców wbitych w jego skórę.

Biodra zaczęły falować – najpierw powolnie, ostrożnie, jakby testowała granice własnego ciała i jego wytrzymałości. Potem coraz śmielej, głębiej, zataczając pełne, leniwe kręgi. Każdy ruch w dół wbijał go w nią do samego końca, aż twardą głowica uderzała w najgłębsze miejsce, wywołując ostry, słodki ból pomieszany z rozkoszą. Każdy ruch w górę wysuwał go prawie całkowicie, pozostawiając tylko napiętą, pulsującą pustkę, którą natychmiast chciała wypełnić na nowo. Cipka zaciskała się wokół niego rytmicznie, śliska, gorąca, wydająca ciche, mokre odgłosy przy każdym uniesieniu bioder.

Piersi podskakiwały ciężko – duże, miękkie, lekko opadające, sutki ciemnoróżowe, napięte do granic, ocierały się o powietrze przy każdym ruchu, wysyłając iskry wzdłuż nerwów. Skóra na nich lśniła od potu i resztek wody, sutki sterczały twardo, jakby błagały o dotyk, o uścisk, o zęby.

Ręce oparła na jego torsie – palce rozłożone szeroko, paznokcie wbijały się w oliwkową skórę, zostawiając czerwone półksiężyce i długie, cienkie linie. Czuła pod opuszkami bicie jego serca – szybkie, mocne, zsynchronizowane z jej własnym. On trzymał ją za biodra – palce wbijające się w miękką tkankę, niemal brutalnie, a jednocześnie z precyzją kochanka, który wie dokładnie, jak daleko może pójść. Prowadził rytm: głęboko, powoli, pozwalając jej poczuć każdy centymetr, potem szybciej, mocniej, uderzając w nią od dołu z taką siłą, że jej ciało drżało, piersi falowały gwałtownie, a z gardła wydobywały się coraz głośniejsze, coraz mniej kontrolowane dźwięki.

Grzmot przetoczył się tuż nad dachem, szyby zadrżały.

W tym momencie nie wiedziała już, czy to burza na zewnątrz, czy ta, która właśnie rozrywała ją od środka. Ciało poruszało się samo, biodra opadały i unosiły się w coraz szybszym tempie, cipka zaciskała się wokół niego jak gorąca pięść, wilgoć spływała po jego jądrach, po pościeli, po jej udach. Zapach seksu – słony, słodki, zwierzęcy – wypełnił całą sypialnię, mieszał się z wanilią, z piżmem jego skóry, z jej własną rozpaczą i euforią.

Alex patrzył na nią spod półprzymkniętych powiek, zielono-złote oczy lśniły w półmroku jak dwa małe płomienie.

Nie mówił nic.

Tylko prowadził ją dalej – głębiej, mocniej, szybciej – jakby chciał zobaczyć, w którym momencie całkowicie się rozpadnie.

A ona już czuła, że ten moment nadchodzi.

Zapach rozkoszy

61. Pozwól, że cię wezmę

Wyszła z łazienki naga, ociekająca wodą, która spływała po niej leniwymi, srebrzystymi strużkami. Ręcznik wisiał bezwładnie w jej dłoni, zapomniany, wilgotny, niepotrzebny. Skóra lśniła w półmroku korytarza, piersi unosiły się ciężko z każdym oddechem, sutki ciemne i napięte od gorąca kąpieli wciąż drżały na chłód powietrza. Krople wody kapały z końcówek włosów na podłogę, wydając ciche, intymne plaśnięcia.

Powietrze w domu zgęstniało nagle, stało się niemal namacalne. Znajomy zapach wdarł się w nozdrza – ciepły, pierwotny, piżmowy, przesycony wanilią i czymś głębszym, zwierzęcym, jakby ktoś właśnie rozpalił w kominku ciało i skórę. Serce zabiło jej mocniej, gardło ścisnęło się w słodkim skurczu. To nie był zapach domu. To był on.

Weszła do sypialni i zatrzymała się w progu jak wryta.

Na jej wielkim łóżku leżał Alex – nagi, rozciągnięty na wykrochmalonej bieli pościeli jak ciemny posąg ożywiony ciepłem krwi. Oliwkową skórę pokrywał delikatny połysk potu, mięśnie brzucha rysowały się wyraźnymi smugami cienia w bursztynowym świetle lampki nocnej. Klatka piersiowa unosiła się powoli, miarowo, a między szeroko rozstawionymi udami wznosiła się jego męskość – gruba, kształtna, nabrzmiała, pulsująca w rytmie własnego serca. Żyły wiły się na trzonie jak ciemne rzeki, głowica lśniła wilgocią przedwytryskowej wydzieliny, jądra leżały ciężkie, napięte, gotowe. Cały on emanował spokojną, drapieżną pewnością – nie spieszył się, nie ukrywał niczego.

Uśmiechnął się leniwie, kącik ust uniósł się w ten sam sposób, który wrył jej się w pamięć w autobusie.

Głos miał aksamitny, niski, jakby każde słowo przesuwał po jej skórze jak palec.

– Wydaje mi się, że nie powinnaś robić tego sama. Jesteś na to zbyt piękna.

Daniela wydała z siebie cichy, zduszony dźwięk – nie słowo, tylko westchnienie graniczące z jękiem. Nogi ugięły się pod nią, kolana zadrżały, a między udami spłynęła kolejna gorąca fala wilgoci, ciepła i lepka, sunąca powoli w dół wewnętrznej strony ud aż do kolan. Poczuła, jak cipka zaciska się gwałtownie na pustce, łechtaczka nabrzmiała do granic bólu, piersi falowały szybko, sutki stwardniały tak mocno, że niemal bolały, jakby niewidzialne palce właśnie je szczypały i kręciły.

– O Boże, – wyszeptała dygocąc jak listek osikowy.

Alex uniósł się lekko na łokciach, spojrzał na nią spod półprzymkniętych powiek. Zielono-złote oczy lśniły w półmroku jak dwa małe ogniska.

– Myślę, że powinniśmy to załatwić bez tego, na górze – powiedział cicho, z lekkim, ironicznym uśmiechem. – Jeśli podoba ci się mój oręż… to siadaj.

Wskazał dłonią na swoje przyrodzenie – gest powolny, niemal ceremonialny. Palce musnęły trzon, przesunęły się w górę, aż do głowicy, rozsmarowując wilgoć w lśniącą smugę. Członek drgnął, uniósł się jeszcze bardziej, jakby sam na nią czekał.

Feromony uderzyły w pełni – gęste, ciepłe, słodko-zwierzęce, wypełniły sypialnię jak dym kadzidła. Daniela poczuła, jak kręci jej się w głowie, jak krew pulsuje w skroniach, w sutkach, w cipce, w opuszkach palców. Kolana ugięły się całkowicie, opadła na podłogę miękko, na kolana, wciąż patrząc na niego szeroko rozwartymi oczami. Piersi falowały gwałtownie, oddech stał się urywany, płytki. Wilgoć spływała po udach już strumieniami, ciepłymi, lepkimi, pachnącymi jej własnym podnieceniem i wanilią olejku kąpielowego.

W głowie wirowało jedno pytanie, jedno pragnienie, jedno przerażenie pomieszane z euforią: czy to sen, czy jaw, czy on naprawdę tu jest, czy właśnie teraz, w tej chwili, jej życie właśnie skręca w stronę, z której nie ma powrotu.

Alex wyciągnął rękę – dłoń otwartą, ciepłą, cierpliwą.

– Chodź – szepnął. – Pozwól, że cię wezmę tak, jak powinnaś być wzięta.

Grzmot przetoczył się tuż nad dachem, szyby zadzwoniły cicho.

Daniela drgnęła całym ciałem.

I zrobiła krok do przodu – na kolanach, ociekająca, drżąca, gotowa.

Zapach rozkoszy

60. Plan był prosty: sama ze sobą

Wsiadła do WKD na Podkowę Leśną, gdy pociąg stał już na peronie, sapnął cicho i ruszył w mrok.

Usiadła przy oknie, torbę z winem postawiła obok na siedzeniu, a czarną paczkę z „Secret Pleasure” położyła sobie na kolanach jak święty relikwiarz. Okno odbijało jej twarz – rozmazany makijaż, oczy wciąż zamglone, usta rozchylone w bezgłośnym westchnieniu. Za szybą migały światła mijanych osiedli, lampy uliczne rozmywały się w smugach deszczu, a ona czuła, że zapach jego skóry wciąż mieszka w jej nozdrzach: ciepła cytryna, dymny cedr, skóra wyprawiona dymem i ta mroczna, metaliczna słodycz, która osiadła na podniebieniu jak trucizna. Zielono-złote oczy wciąż patrzyły na nią spod powiek, leniwy uśmiech wisiał w powietrzu jak obietnica, której nie wypowiedziała żadna usta. Czuła to w kościach, w krwi, w najgłębszym miejscu między udami: to nie był przypadek. To było przeznaczenie. Coś, co czekało na nią od lat i właśnie dziś wieczorem postanowiło się objawić.

Stara drewniana willa na obrzeżach Podkowy Leśnej stała cicha i ciemna, otulona ogrodem, w którym hortensje uginały się pod ciężarem wilgoci, a jaśmin wylewał w powietrze gęstą, białą słodycz zmieszaną z zapachem mokrej ziemi i gnijących liści. Daniela otworzyła wielkie, skrzypiące drzwi na taras. Wieczorne powietrze wdarło się do środka – chłodne, ciężkie od ozonu, niosące odległy grzmot, który przetoczył się po niebie jak niski, gardłowy jęk. Wciągnęła je głęboko, aż sutki stwardniały jeszcze bardziej pod wilgotną sukienką, a skóra na ramionach pokryła się drobną, palącą gęsią skórką.

Poszła do łazienki boso, stukot obcasów zostawiła w przedpokoju razem z resztkami godności. Wanny napełniła gorącą wodą, do której wlała kilka kropel olejku waniliowego – podświadomie, a może celowo wybrała zapach tak bliski jej własnym perfumom, a jednocześnie tak blisko tego, co czuła od niego w autobusie. Para unosiła się leniwie, zapach gęstniał, otulał ją jak ciepła dłoń. Zdjęła sukienkę powoli, pozwalając tkaninie opaść na podłogę jak zrzucona skóra. Stanęła naga przed lustrem zaparowanym od ciepła – piersi ciężkie, lekko opadające, sutki ciemne i napięte, brzuch miękki, biodra szerokie, między udami lśniąca smuga wilgoci, która nie miała już nic wspólnego z potem.

Weszła do wody centymetr po centymetrze. Gorąco objęło kostki, łydki, uda, aż w końcu sięgnęło cipki – wtedy westchnęła cicho, niemal boleśnie. Piersi unosiły się na powierzchni jak blade wyspy, sutki sterczały twardo, reagując na kontrast ciepła i chłodniejszego powietrza nad wodą. Zanurzyła się głębiej, włosy rozlały się wokół niej jak złote nici, a dłonie powędrowały same – najpierw po brzuchu, potem niżej, muskając nabrzmiałe wargi sromowe. Wilgoć między udami mieszała się z wodą kąpielową, tworząc jedwabistą, gorącą maź. Oddychała płytko, szybko, czując, jak łechtaczka pulsuje pod opuszkami palców, jak pochwa zaciska się na pustce, domagając się czegokolwiek, co mogłoby ją rozciągnąć, wypełnić, rozerwać.

Wino chłodziło się w lodówce – ciężkie, ciemne Cabernet, które kupiła z premedytacją, jakby już wtedy wiedziała, że tej nocy będzie pić je prosto z kieliszka, a potem może z własnych palców.

W sypialni postawiła kieliszek na nocnym stoliku obok lampki o bursztynowym świetle. Pościel była biała, wykrochmalona, pachniała lawendą i słońcem, które dziś już dawno zaszło. Rozerwała paczkę z „Secret Pleasure” drżącymi rękami. Wielki, czarny wibrator leżał w pudełku jak uśpiony potwór – gruby, żyłkowany, z wypustkami, które obiecywały rozciągnięcie jej do granic. Obok mniejszy, analny, z delikatnymi wypustkami i pilotem, który obiecywał drżenie w miejscach, o których nigdy nie śmiała myśleć na głos. Lubrykant stał otwarty – zapach neutralny, ale konsystencja gęsta, śliska, gotowa.

Plan był prosty i bezwzględny: sama ze sobą, wibrator włączony na najniższy bieg, wino w kieliszku, masturbacja do wspomnień o nim. Chciała poczuć, jak się otwiera, jak ciało poddaje się fali za falą, jak cipka zaciska się na grubym silikonie, jak sutki bolą od własnego szczypania, jak w końcu krzyk wydrze się z gardła – cichy, zduszony, ale prawdziwy.

Zapach rozkoszy

59. Silikon połyskiwał matowo

Została oszołomiona – sama. Serce waliło jak oszalałe, cipka pulsowała niemiłosiernie, nogi uginały się pod nią jak z waty.

„Boże, co się ze mną dzieje?” – pomyślała z mieszaniną niepokoju i dziwnego, rozkosznego lęku.

Każde uderzenie serca rozchodziło się echem w podbrzuszu, tam gdzie wilgoć rozlewała się coraz szerzej – gorąca, natarczywa, jakby ciało postanowiło samo sobie przypomnieć o głodzie, który przez lata trzymała na uwięzi. Myślała: „Kim on jest? Dlaczego nagle tak bardzo chcę seksu… ostrego, bezwzględnego, wypełniającego mnie całego?”. Słowa wirowały w głowie jak czarne płatki śniegu, osiadając na języku smakiem soli, pragnienia i czegoś metalicznego, zakazanego. Wyobrażała sobie obce dłonie zaciskające się na jej biodrach, palce wbijające się w miękkie ciało, ciężar nieznanego mężczyzny wdzierający się w nią z taką siłą, że imię, które nosiła, przestałoby mieć jakiekolwiek znaczenie.

Kilka przystanków przed swoim celem wysiadła bez namysłu.

Drzwi autobusu zamknęły się za nią z cichym, metalicznym westchnieniem. Wieczorny wiatr natychmiast owionął rozpaloną skórę – chłodny, wilgotny, pachnący mokrym asfaltem i odległym ozonem burzy. Serce wciąż biło szybko, uda ślizgały się o siebie przy każdym kroku; koronka majtek ocierała się o nabrzmiałe, wrażliwe wargi sromowe, wysyłając drobne, palące impulsy wzdłuż kręgosłupa. Materiał był już zupełnie przemoczony, lepił się do skóry jak druga, grzeszna powłoka, której nie mogła – i nie chciała – z siebie zedrzeć.

Skręciła w boczną uliczkę. Tam, w cieniu wysokich kamienic, mrugał mały, dyskretny lokal z czarnymi szybami i leniwie pulsującym czerwonym neonem „Secret Pleasure”.

Czerwone światło neonu ślizgało się po mokrym bruku jak świeża krew na czarnym aksamicie. Drzwi ustąpiły niemal bezdotykowo – cichy brzęk dzwonka, a potem fala zapachu: lateks, wanilia, oud i coś słodko-grzesznego, jakby ktoś właśnie zapalił kadzidło utkane z esencji czystego pożądania. W środku półmrok gęstniał jak syrop; czarne aksamitne ściany pochłaniały dźwięki, zostawiając tylko odległe, basowe dudnienie muzyki i przyspieszone oddechy ludzi rozmywających się w cieniu.

Za ladą stała młoda brunetka, roznegliżowana do granic – czarne stringi i koronkowy stanik, przez który ciemne sutki przebijały się jak dojrzałe jagody. Uśmiechała się figlarnie, biodra kołyszące się lekko w rytmie niewidzialnej melodii. Skóra lśniła oliwkowo w purpurowym świetle kinkietów, piersi unosiły się i opadały w powolnym, hipnotycznym oddechu. Długie, czarne paznokcie przesuwały się po blacie z leniwą gracją drapieżnika, który wie, że ofiara już przyszła sama.

Daniela zatrzymała się naprzeciwko dużego, wielofunkcyjnego wibratora – czarnego, grubego, z rotacją, pulsacją, ogrzewaniem, wypustkami i pilotem. Silikon połyskiwał matowo, niemal obscenicznie; wypustki na trzonie przypominały splot żył, głowica rozszerzała się w kształt stworzony do powolnego, nieubłaganego rozciągania i wypełniania po brzegi. Obok leżał pilot – mały, czarny, z czerwonymi diodami – obietnica władzy i jednocześnie jej całkowitej utraty.

Brunetka spojrzała na nią z cichym, zmysłowym uśmiechem.

– Doskonały wybór, proszę pani. Bardzo mocny. Idealny na samotne wieczory… albo na początek czegoś większego. Zapakować?

Głos spływał jak ciemny miód, lepki i ciepły; w tonie czaiła się wiedza, jakby znała każdy sekretny skurcz, który właśnie przebiegał przez ciało Danieli. Ta kiwnęła głową – głos uwiązł jej w gardle, ale decyzja była już nieodwołalna. Palce brunetki musnęły pudełko, pakując je z ceremonialną powagą; każdy szelest folii brzmiał jak szept zgody na upadek.

Kupiła jeszcze lubrykant na bazie wody – duże opakowanie, zapach neutralny – i mniejszy wibrator analny: czarny, z wibracją i delikatnymi wypustkami, „dla odważnych pań”. Opakowanie lubrykantu chłodziło dłoń ciężarem obietnicy; wyobrażała sobie, jak gęsta, śliska ciecz rozprowadza się po palcach, po skórze, po wibrujących zabawkach, otwierając drogi tam, gdzie dotąd panował tylko wstydliwy opór. Mniejszy wibrator leżał w jej dłoni jak klucz do nowej, zakazanej granicy – wąski u nasady, rozszerzający się ku końcowi, z wypustkami stworzonymi, by drażnić i rozciągać jednocześnie.

Brunetka dodała z figlarnym uśmiechem:

– Jeśli pani chce, mamy też zestaw z opaską na oczy i kajdankami… na wieczór, kiedy będzie pani sama… albo nie całkiem sama.

Opaska z czarnego jedwabiu lśniła w świetle jak smoła; kajdanki – skórzane, podszyte pluszem, z metalowymi klamrami – pachniały nowością i lekkim, dawnym potem poprzednich użytkowniczek. Daniela wzięła wszystko. Płaciła drżącą ręką, czuła się jednocześnie winna i podniecona jak nastolatka, która właśnie odkryła, że grzech może smakować jak wolność. Banknoty wychodziły z portfela wilgotne od potu jej palców; każde muśnięcie dłoni kasjerki, każdy gest podania torby wydawał się przedłużeniem tego samego prądu, który rozpalił ją w autobusie. Serce dudniło w uszach, cipka zaciskała się rytmicznie na pustce, domagając się czegokolwiek, co mogłoby ją wypełnić.

W monopolowym kupiła butelkę dobrego Cabernet Sauvignon – ciężkie, owocowe, idealnie na wieczór rozpusty.

Szkło butelki było zimne, ciemne, pokryte drobnymi kropelkami kondensacji. Etykieta szkarłatno-czarna, litery wytłoczone złotem. W środku płyn wirował gęsto, pachniał czarną porzeczką, dojrzałą wiśnią, skórą, tytoniem i czymś krwistym, pierwotnym. Daniela przycisnęła butelkę do piersi, czując chłód szkła przez cienki materiał sukienki – kontrast z rozpalonymi sutkami niemal bolał. Wyobrażała sobie, jak wino spływa jej po brodzie, po dekolcie, jak czerwone strużki mieszają się z potem i wilgocią między udami, malując na skórze mapę nocy, która dopiero się zaczyna.

Zapach rozkoszy

58. Z echem tego dotyku

Z drugiego końca autobusu patrzył na nią mężczyzna.

Wysoki, o idealnie wyrzeźbionym ciele, które czarna koszula i skórzana kurtka opinały jak druga skóra. Koszula rozpięta na dwa guziki odsłaniała trójkąt gładkiej, oliwkowej piersi, na której drobne krople potu lśniły w sztucznym świetle jarzeniówek niczym rosa na liściu w blasku księżyca. Kurtka – stara, delikatnie popękana na zgięciach łokci – niosła w sobie zapach wyprawionej skóry, dymu i czegoś pierwotnego, zwierzęcego, jakby przed chwilą tulił do siebie wilgotne futro drapieżnika. Czarne włosy, lekko falowane, w artystycznym nieładzie opadały na czoło i skronie, wilgotne od potu lub pierwszej mżawki wieczoru. Ręce – długie, smukłe, lecz mocne – trzymały poręcz z taką swobodą, jakby zimny metal sam uginał się pod ich dotykiem.

Ale oczy – zielono-złote, głębokie, hipnotyzujące – złapały jej spojrzenie i nie puściły. W źrenicach odbijało się pomarańczowe światło mijanych latarni, tworząc w nich ruchome, płynne ogniska, które zdawały się bić w tym samym rytmie co jej serce. Patrzył bez mrugania, bez wstydu, z taką pewnością posiadania, jakby już dawno zdjął z niej sukienkę, znał smak soli na jej skórze i wiedział dokładnie, ile razy dziś wieczorem zacisnęła uda, próbując zdławić pulsujący żal i pożądanie.

Serce Danieli przyspieszyło.

Dziwne, przyjemne déjà vu ogarnęło ją jak fala: jakby już go znała, jakby czekała na niego przez całe życie, jakby los – po tylu latach milczenia – wreszcie się do niej uśmiechnął. W ułamku sekundy przed oczami mignęły obrazy, których nigdy nie przeżyła: jego usta na jej karku, zęby delikatnie zaciskające się na płatkach ucha, dłonie unoszące jej biodra w ciemnym korytarzu, zapach deszczu i seksu mieszający się z wanilią jej własnych perfum. Uczucie tak silne, że niemal bolesne – jak echo z innego wcielenia.

Myślała: „To niemożliwe… ale to przeznaczenie”.

Kobiety wokół niego zaczęły się dziwnie zachowywać: jedna poprawiła włosy gestem tak powolnym, jakby pieściła własny kark, druga oddychała głębiej, unosząc i opuszczając piersi pod cienką bluzką, aż koronka stanika zamigotała w świetle, trzecia pokryła się gwałtownym rumieńcem, czwarta mimowolnie dotykała dekoltu, opuszkami palców kreśląc małe, nerwowe kółka na własnej skórze. Ich ruchy były miękkie, zwierzęce, bezwiedne – jak kwiaty rozchylające płatki pod niewidzialnym promieniem.

Daniela jeszcze nie czuła feromonów – był za daleko – ale widziała to poruszenie i czuła zazdrość zmieszaną z podnieceniem. Zazdrość paliła ją w mostku jak łyk gorzkiego absyntu, a jednocześnie wilgotne ciepło rozlewało się nisko w podbrzuszu, zmuszając ją do mocniejszego zaciskania ud, by nie zdradzić drżenia kolan.

Mężczyzna zaczął przeciskać się przez tłum – powoli, płynnie, jakby ludzie rozstępowali się przed nim na niewypowiedziany rozkaz. Nie odpychał nikogo; wystarczał lekki obrót barku, ciche westchnienie, spojrzenie – i ciała ustępowały. Każdy krok przybliżał go, a wraz z nim zapach: ciepła cytryna, dymny cedr, odrobina mrocznej, niemal metalicznej słodyczy. Daniela słyszała szelest jego kurtki, cichy trzask skóry o skórę, odległe westchnienia kobiet, które mijał, jakby zostawiał za sobą smugę rozgrzanego powietrza.

Daniela myślała: „To przypadek, na pewno przypadek”.

Ale on stanął tuż obok – tak blisko, że ciepło jego ciała owionęło ją jak od rozgrzanego kamienia w środku nocy. Powietrze między nimi zgęstniało, nasycone elektrycznością burzy wiszącej nad miastem. Feromony uderzyły delikatnie: najpierw lekki zawrót głowy, jakby ktoś wlał jej do krwi kilka kropel miodu i opium, potem fala gorąca rozlewająca się po brzuchu, sutki stwardniały pod sukienką tak gwałtownie, że niemal zabolały, wilgoć pojawiła się między udami – gorąca, lepka, niepowstrzymana, wsiąkająca w koronkę majtek i czyniąca każdy ruch bioder słodką torturą.

Niby przypadkiem musnął jej dłoń opuszkami palców – jakby poprawiał pasek jej torebki. Dotyk trwał ułamek sekundy, a jednak przebiegł przez nią jak piorun: od czubków palców, przez nadgarstek, wzdłuż żył ramienia, aż do piersi, gdzie eksplodował w dwóch ostrych, palących punktach. Skóra zapiekła, oddech uwiązł w gardle, w ustach pojawił się nagle smak – ciemna czekolada, sól, porto, coś zakazanego i pierwotnego. Prąd płynął dalej, w dół kręgosłupa, między pośladki, do samego rdzenia, gdzie wszystko zacisnęło się w bolesnym, rozkosznym skurczu.

On wysiadł na następnym przystanku – bez słowa, tylko krótkie spojrzenie i lekki, leniwy uśmiech.

Uśmiech ten był obietnicą i groźbą zarazem: kącik ust uniesiony tak, jakby wiedział dokładnie, co zrobił z jej ciałem, jakby znał zapach jej podniecenia, smak jej rozpaczy i był pewien, że za kilka godzin będzie o nim myśleć, wijąc się samotnie między prześcieradłami, z palcami śliskimi od własnej wilgoci, szepcząc jego nieznane imię w ciemność. Drzwi zamknęły się z sykiem, autobus ruszył z szarpnięciem, a Daniela została sama z echem tego dotyku, z pulsowaniem między udami i z burzą, która wreszcie rozdarła niebo nad Warszawą – jakby miasto samo chciało krzyczeć w jej imieniu.

Zapach rozkoszy

57. Wrażenie bycia obserwowaną

Upalna sierpniowa noc dusiła Warszawę jak mokry aksamit, ciężki od wilgoci i grzmotów w oddali.

Daniela wsiadła na Mokotowie do przegubowego autobusu linii 131. Miała czterdzieści dwa lata, blond włosy opadały jej do połowy łopatek, duże niebieskie oczy zamgliły się łzami, a ciało – dojrzałe, zmysłowe, o obfitych biodrach i pokaźnych, lekko opadających piersiach – wciąż pachniało perfumami o nucie bergamotki i wanilii, choć woń ta mieszała się już z potem i rozpaczą. Sukienka wieczorowa, czarna, dopasowana, z głębokim dekoltem i wysokim rozcięciem na udzie, zdążyła się pognieść w ciągu tych kilku godzin. Materiał lepił się do skóry w zagłębieniach pod piersiami i w dole pleców, tam gdzie pot spływał cienkimi strużkami, rysując na tkaninie ciemniejsze, niemal obsceniczne mapy. Każdy oddech unosił i opuszczał biust, sutki stwardniałe od nagłego chłodu klimatyzacji i od żalu napierały na cienką koronkę stanika, widoczne jak dwa ciemne, zdradzieckie punkty pod czarnym jedwabiem. Wysokie rozcięcie sukienki rozchyliło się przy wejściu do autobusu, odsłaniając na moment kremową wewnętrzną stronę uda – bladą, delikatną, wciąż naznaczoną czerwonymi śladami po zbyt ciasnych butach na obcasie.

Makijaż rozmazany – tusz spływał czarnymi smugami po policzkach, usta drżały, nos zaczerwieniony. Szminka, jeszcze niedawno krwistoczerwona, teraz rozmazana w kącikach warg, wyglądała jak ślad po gwałtownym, niespełnionym pocałunku. Daniela próbowała oddychać płytko, żeby nie rozszlochać się na oczach szarej masy pasażerów, ale powietrze w autobusie było gęste, lepkie, przesycone wonią mokrej wełny, tanich dezodorantów, cudzego oddechu i metalicznego posmaku burzy wiszącej tuż nad dachami. Był późny wieczór, godziny szczytu wciąż trwały; ludzie wracali z pracy, z zakupów, z wymuszonych spotkań – zatłoczony przegubowiec kołysał się ciężko, a ciała obcych ocierały się o siebie w rytmie szarpanych przystanków.

Spotkanie integracyjne w firmie AdVerve Solutions na Mokotowie skończyło się katastrofą, zanim na dobre się zaczęło. Mężczyzna, w którym skrycie kochała się od miesięcy – wysoki, szarmancki dyrektor marketingu – już w pierwszej godzinie ściskał w kącie sali inną kobietę, młodszą, zgrabniejszą, śmiejącą się głośno. Daniela wciąż widziała ten obraz pod powiekami: jego długie palce zaciśnięte na talii tamtej dziewczyny, sposób, w jaki pochylił głowę, żeby szepnąć jej coś do ucha, i błysk jej zębów w odpowiedzi – biały, drapieżny, triumfalny. Tamten śmiech wciąż dzwonił jej w skroniach jak rozbite szkło. Daniela wyszła wcześniej, nie mówiąc nikomu ani słowa.

Teraz stała przy środkowych drzwiach, trzymając się poręczy. Palce, wciąż ozdobione ciemnowiśniowym lakierem, zaciskały się na zimnym metalu tak mocno, że kostki pobielały. Autobus kołysał się na zakrętach, a jej biodra poruszały się wbrew woli w miękkim, falującym rytmie, jakby ciało samo przypominało sobie dawne, nieużywane już ruchy – te, które kiedyś budziły pożądanie, a teraz wydawały się tylko ciężarem.

Gdzieś w oddali grzmiało – burza zbliżała się powoli, powietrze gęstniało, ale jej było wszystko jedno.

Nagle poczuła na karku wrażenie bycia obserwowaną – nieprzyjemne, ale jednocześnie intrygujące, ciepłe, jak powiew letniego wiatru muskający skórę po długim dniu. To nie był zwykły przeciąg z uchylonych drzwi. To był wzrok. Powolny, niemal dotykalny. Zsunął się po jej karku jak kropla rtęci, zatrzymał na chwilę w zagłębieniu między obojczykami, po czym zsunął niżej – leniwie, bez pośpiechu, sunąc po krzywiznach dekoltu, muskając sutki przez materiał, jakby oceniał ich twardość, ich ciężar, ich gotowość. Daniela poczuła, jak skóra na ramionach pokrywa się drobnymi, palącymi dreszczami. Oddech uwiązł jej w gardle.

Odruchowo odwróciła głowę.

W głębi autobusu, przy ostatnich siedzeniach, stał mężczyzna. Ciemny garnitur, rozpięta koszula pod szyją, kołnierzyk lekko przekrzywiony, jakby dopiero co zsunął krawat. Włosy czarne, wilgotne od potu lub pierwszej mżawki, zaczesane do tyłu palcami. Twarz poorana zmarszczkami śmiechu i zmęczenia, ale oczy – oczy miały kolor mokrego asfaltu po burzy, głębokie, nieruchome, głodne. Patrzył na nią tak, jakby już dawno zdjął z niej tę sukienkę, jakby znał smak soli na jej skórze, jakby wiedział, ile razy dziś wieczorem zacisnęła uda, próbując zdusić w sobie pulsujący żal i pożądanie jednocześnie.

Nie uśmiechał się. Nie odwracał wzroku.

Gdy autobus zahamował gwałtownie na światłach, jej ciało poleciało do przodu, piersi zafalowały ciężko pod materiałem, a rozcięcie sukienki rozchyliło się szerzej, odsłaniając koronkową krawędź pończochy i fragment bladej skóry nad podwiązką. Poczuła, jak jego spojrzenie natychmiast tam spoczęło – nie nachalnie, ale z taką pewnością, jakby to miejsce należało już do niego. Powietrze między nimi zgęstniało jeszcze bardziej; zapach jej perfum – bergamotka, wanilia, odrobina gorzkiej pomarańczy – zmieszał się z czymś ostrzejszym, męskim, skórzanym, co płynęło od niego przez cały zatłoczony korytarz autobusu.

Grzmot przetoczył się bliżej, szyby zadrżały.

Daniela nie była w stanie oderwać oczu. Serce waliło jej w gardle, w podbrzuszu, w opuszkach palców zaciśniętych na poręczy. Czuła, jak wilgoć między udami staje się czymś innym niż tylko potem – ciepłym, zdradzieckim dowodem na to, że ciało wciąż potrafi reagować, nawet gdy dusza krwawi.

On powoli, bardzo powoli skinął głową – ledwie zauważalny ruch, jakby mówił: „wiem”. Wiem, co się stało. Wiem, czego pragniesz. Wiem, jak bardzo teraz jesteś naga pod tą sukienką.

Autobus ruszył z szarpnięciem.

Daniela odwróciła głowę z powrotem do szyby, ale czuła, że jego wzrok wciąż na niej leży – ciężki, gorący, obiecujący coś, co jednocześnie przerażało i kusiło jak otwarta rana, którą można wreszcie polizać.

Odruchowo odwróciła głowę. 

Zapach rozkoszy

56. Muszę wiedzieć, kim on jest

Kuba wzruszył ramionami, ale już bez śmiechu.

– Dwie sesje były. Pierwsza – lekka, ona mówi cicho: „To przyjemne… jak ciepła kąpiel”. Druga – już totalny odlot. Wygięła się w łuk, jęknęła tak, że wszystkim zamarło. Wilgoć jej spływała po udach, wszystko widać było. Jakby ktoś odkręcił kran. A on tylko trzyma dłonie i patrzy, jakby to był zwykły wieczór. Sam chciałem być taki dobry w te klocki, ale… cholera, to nie było normalne.

Jacek milczał przez chwilę, patrzył w piwo, potem podniósł wzrok, oczy mu pociemniały.

– I co, ona potem…?

Marek dopił piwo jednym haustem, odstawił kufel z hukiem.

– Potem? Błagała o więcej. „Jeszcze, proszę, więcej”. Leżała na podłodze, oczy zamglone, uśmiech debilny, jakby wygrała na loterii. Myśleliśmy, że padnie z wyczerpania. W końcu dwie dziewczyny ją odprowadziły do pokoju. Wyglądała jak zombie, ale szczęśliwy zombie. A ty… ty szedłeś za nimi, prawda? Widziałeś, jak on ją prowadził.

Jacek kiwnął głową powoli.

– Tak. Szedłem. Na korytarzu akademika. Trzymał ją w pasie, a ona… ona się o niego opierała, jakby nie mogła chodzić. Głowa na jego ramieniu, włosy rozpuszczone, mokre, jakby płakała albo… no wiesz. A on szedł spokojnie, jak… jak coś swojego. Jakby już wiedział, że ona jest jego. Na zawsze.

Kuba kiwnął głową, ściszył głos jeszcze bardziej.

– A Zuza? Ta ruda wariatka? Po imprezie złapała go na korytarzu. Myślałem, że wyciągnie mu ptaka i zerżnie go na miejscu. Ale nie, on ją tylko musnął po policzku i… bum. Ona też się zatrzęsła, jęknęła głośno, nogi jej się ugięły. Mówiła: „Proszę, jeszcze raz”. A on: „Nie dziś”. I poszedł. Zostawił ją opartą o ścianę, dyszącą jak po maratonie.

Jacek patrzył na nich intensywnie, głos mu stwardniał.

– A ten zapach… Wy też go czuliście? Bo ja szedłem za nimi na korytarzu akademika. Pachniało tak… nawet nie potrafię tego określić. Jakby las, wanilia i coś… seksownego. Aż mi się zakręciło w głowie. I widziałem, jak Clara się o niego opierała, jakby nie mogła chodzić. A on ją prowadził spokojnie, jak… jak coś swojego. Jak zdobycz.

Kuba przytaknął, spoważniał.

– Tak, stary. Jak on był blisko, to powietrze robiło się gęste. Jakby ktoś rozpylał afrodyzjak. Nawet ja poczułem mrowienie, a jestem hetero na maksa.

Marek dopił resztkę piwa, spojrzał na Jacka poważnie.

– I wiesz co jest najgorsze? Clara i Zuza od tamtej pory są inne. Clara chodzi jak w transie, patrzy w ścianę, uśmiecha się do siebie. Zuza… no, ona jest taka napalona, jakby seks był jej jedyną pasją życiową. Widziałem, jak sprawdza telefon co pięć minut. Pisze do niego, szuka go po kampusie.

Jacek milczał chwilę, patrzył w piwo, potem podniósł wzrok, głos mu spadł do szeptu.

– Chłopaki… to nie jest normalne. To nie może być normalne. On coś im robi. Jakby… kradł im coś. Albo dawał za dużo. Nie wiem. Ale to mnie najbardziej przeraża. Bo ja widziałem, jak patrzył na Clarę, kiedy wychodzili. Jakby… jakby już wiedział, że ona jest jego. Na zawsze.

Kuba wzruszył ramionami, ale już bez śmiechu.

– Może i nie. Ale powiedz szczerze – jakby ci dał taką moc… to co byś zrobił?

Jacek patrzył twardo, oczy mu błyszczały w świetle lampy nad stołem.

– Nie o to chodzi. Chodzi o to, że one wyglądają jak… jak typowe ofiary. Szczęśliwe ofiary. I to mnie najbardziej przeraża.

Marek kiwnął głową powoli.

– No spoko, to co teraz robisz, detektywie? Zgłaszasz na policję? „Panie komisarzu, koleś daje orgazmy dotykiem”? Hahaha… sam widzisz jak to brzmi.

Jacek uśmiechnął się krzywo, ale oczy pozostały poważne.

– Jeszcze nie. Ale pogadam z Kingą. Jak ona usłyszy, to albo mnie wyśmieje… albo zacznie kopać. A ona kopie skutecznie.

Kuba ściszył głos do szeptu.

– Tylko uważaj. Bo jak ten Alex wyczuje, że go ktoś śledzi… to może być problem.

Jacek spojrzał na nich długo, potem dopił piwo jednym haustem, wstał, kiwnął głową i wyszedł w noc. Kuba i Marek patrzyli za nim – już bez żartów, z czymś, co zaczynało przypominać niepokój. W tle rockowa playlista grała dalej, ale nagle brzmiała inaczej – jakby bas uderzał mocniej, jakby gitary grały ciszej, jakby cała muzyka czekała na to, co będzie dalej. Jacek wyszedł na ulicę, ciepłe, wilgotne powietrze owiało mu twarz, a w głowie kołatała się jedna myśl:

„Muszę wiedzieć, kim on jest. Zanim będzie za późno”.

Zapach rozkoszy

55. Pub „Pod Lampą”

Pub „Pod Lampą” znajdował się zaledwie kilka kroków od kampusu, w starej, osmolonej kamienicy z lat trzydziestych, gdzie drewniane stoły nosiły głębokie ślady po setkach kufli, niedopałkach i nożach, którymi ktoś kiedyś rzeźbił inicjały. Na ścianach wisiały pożółkłe plakaty zespołów, które przestały istnieć, zanim większość studentów się urodziła. Był wczesny wieczór kilka dni po imprezie w akademiku, powietrze gęste od zapachu starego drewna, przetrawionego piwa i wilgotnego lata, które nie chciało odejść, mimo że słońce już dawno zaszło. W rogu sali, przy stoliku częściowo zasłoniętym masywnym filarem, siedzieli Jacek, Kuba i Marek. Trzy kufle piwa stały przed nimi, już w połowie puste, frytki na talerzu zdążyły ostygnąć, zmatowieć i skleić się w bezkształtną masę. W tle dudniła stara rockowa playlista – niskie, chropowate gitary i perkusja, która brzmiała jak bicie serca w ciemnym tunelu, dudniące, natarczywe, nie dające spokoju.

Jacek siedział pochylony nad stołem, łokcie wbite w blat tak mocno, że drewno lekko skrzypiało, dłonie zaciśnięte wokół kufla, aż knykcie pobielały. Patrzył w ciemny płyn, w którym odbijało się żółtawe światło lampy wiszącej nad nimi, potem podniósł wzrok. Oczy miał zmęczone, podkrążone, zaczerwienione – jakby od kilku nocy nie spał naprawdę, tylko przewracał się z boku na bok, odtwarzając w głowie tamtą scenę. Był na tej imprezie. Widział wszystko na własne oczy. Nie śmiał się jak reszta, nie klaskał, nie żartował. Od pierwszej chwili, gdy Alex wszedł do pokoju, coś w nim się napięło – nie podniecenie, tylko czysty, zimny niepokój. Coś w tym facecie było nie tak. Za spokojny. Za pewny. Za… nie-ludzki.

– No dobra, chłopaki, gadajcie wreszcie. Co tam się naprawdę działo na tej imprezie? Bo ja widziałem, ale chcę usłyszeć, co wy myślicie. Bo ja tylko słyszałem jakieś krzyki i śmiechy, a potem widziałem Clarę, jak wychodziła z tym gościem… Wyglądała, jakby ją ktoś przejechał ciężarówką, ale jednocześnie jakby była w siódmym niebie. Co wy tam robiliście?

Kuba odchylił się na krześle, oparł łokcie o blat, pociągnął długi łyk piwa, otarł usta grzbietem dłoni i zaśmiał się krótko, nerwowo – śmiech, który szybko zgasł.

– Stary, to nie była zwykła impreza. To był jakiś pieprzony film dla dorosłych, tylko bez kamery. Pamiętasz tego typa, Alexa? Ten wysoki, taki… za ładny, wiesz? Wchodzi, a od niego pachnie jak las po deszczu wymieszany z wanilią i czymś… no, zwierzęcym. I nagle gada: „Ja umiem dawać orgazm samym dotykiem dłoni”. Myśleliśmy, że jaja robi.

Jacek zmarszczył brwi, głos mu stwardniał.

– Ja nie myślałem, że jaja robi. Ja od razu wiedziałem, że to nie żart. On od początku miał to w planie. I co, zrobił?

Marek kiwnął głową, oczy mu błyszczały dziwnym, mieszanym blaskiem – podniecenie walczyło w nich z niepokojem. Pochylił się bliżej stołu, ściszając głos, jakby bał się, że ktoś przy sąsiednim stoliku usłyszy.

– Zrobił, kurwa, zrobił. Wybrał Clarę. Tę cichą, z jasnymi warkoczami, co zawsze siedzi z książką i prawie się nie odzywa. Wszyscy się śmiali, że żartuje, a on bierze ją za ręce, patrzy w oczy i… po minucie ona już drży jak liść. Zaczyna oddychać ciężko, sutki jej sterczą przez sweter, biodra się ruszają same. A on nawet nie rusza palcem poza tymi dłońmi.

Jacek pochylił się jeszcze bardziej, głos mu spadł do szeptu.

– Czekaj… serio? Bez dotykania nigdzie indziej? Jak to w ogóle możliwe? Bo ja patrzyłem i nie wierzyłem własnym oczom. Ona naprawdę… no wiesz… skończyła. Dwa razy. Na oczach wszystkich. Widziałem, jak jej nogi się trzęsą, jak wilgoć przesiąka przez majtki pod sukienką. To nie był żart.

Zapach rozkoszy

54. Związane nicią feromonów

Zuza jęknęła głośno, dźwięk wyszedł z gardła głęboki i bezradny, wibrujący w powietrzu oranżerii, echo odbijające się od szklanych ścian, mieszające się z chlupotem wody, z szelestem liści paproci, z westchnieniem Clary cichym w tle. Głos jej był gardłowy, pełen kapitulacji, biodra drgnęły do góry instynktownie, spotykając jego ruchy z desperacją, która nie znała już wstydu, uda zaciskające się wokół niego mocniej, wnętrze pulsujące w rytm pchnięć, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, mieszająca się z wodą fontanny. Ręce jej, bezwładne chwilę wcześniej, oplotły jego szyję mocno, palce wplatające się we włosy, ciągnące lekko w uniesieniu, ciało wygięte w łuk, piersi unoszące się szybko, sutki muskające jego tors, pulsujące boleśnie rozkosznie. Myśl jej tonęła w ekstazie: „Tak, głębiej, mocniej, weź mnie całą, nie przestawaj, nigdy”.

Fale przychodziły w niej jedna po drugiej, silniejsze niż kiedykolwiek, przedłużone i miażdżące, wstrząsające ciałem od wewnątrz, skurcze zaciskające się wokół jego męskości rytmicznie, gorąco, wilgoć spływająca obficiej z każdym pchnięciem, mieszająca się z wodą, tworząc gorące strumienie po udach, po pośladkach, po jego biodrach. Biodra jej falowały w rytm, unosząc się wyżej, opadając, szukając głębszego wniknięcia, pośladki napięte pod jego dłońmi, uda drżące w wodzie, brzuch pulsujący, piersi falujące gwałtownie, sutki napięte i twarde, muskające skórę jego torsu przy każdym ruchu. Zapach rozkoszy unosił się wyżej, słodki i ciężki, mieszający się z liliami wodnymi, z orchideami, z wilgotną ziemią, a jęki jej stawały się ciągłe, ciche i głębokie, wibrujące w powietrzu, echo odbijające się od szyb.

Wilgoć spływała obficiej, gorąca i lepka, mieszając się z ciepłą wodą fontanny, tworząc strumienie, które spływały po udach Zuzy, po biodrach Alexa, po mchu na krawędzi, lśniące w księżycu jak srebrne nici łączące ich ciała. Ciało jej wygięło się w łuk jeszcze bardziej, plecy napięte, pośladki uniesione wyżej, uda zaciskające się wokół niego mocno, wnętrze pulsujące w skurczach, fale wstrząsające wszystkim – brzuchem drżącym, piersiami falującymi, rękami oplatającymi szyję, palcami wbijającymi się w skórę. Clara patrzyła na to z boku, oddech jej przyspieszony, ciało drżące w echa, sutki napięte, wilgoć spływająca po udach, myśl jej sennie: „Ona też, tak jak ja, fale, jego fale, niech trwa”.

Alex brał maksymalnie, ruchy jego szybkie i głębokie, biodra poruszały się z precyzją drapieżnika, pośladki napięte przy każdym pchnięciu, mięśnie brzucha zarysowane w świetle, ręce trzymające jej biodra mocno, palce wbijające się w skórę, unoszące wyżej, rozchylające szerzej. Energia życiowa płynęła do niego obfitymi falami – intensywna, dzika, zwierzęca – wszystko, co w niej było, endorfiny gęste i słodkie, impulsy ostre i czyste, z samego rdzenia jej istoty, z miejsca, gdzie rozkosz eksplodowała najsilniej. Czuł to wszystko – w skurczach wokół męskości, w wilgoci spływającej, w jękach wibrujących na skórze, w drżeniu ciała – energia świeża i potężna, wypełniająca pustkę wewnątrz niego, a w umyśle jego chłodna satysfakcja: „Tak, dawaj, wszystko, jesteś moja, energia twoja jest moja”.

Jednocześnie dawał – feromony wnikały w nią głębiej, warstwa po warstwie, wiążąc się z receptorami w mózgu na zawsze, tworząc uzależnienie tak silne, że nawet jeśli później coś pamiętała, słowa nie mogłyby wyjść z ust inaczej niż jako westchnienie tęsknoty, słodkie i bezradne. Zapach jego esencji – wanilii, piżma, wilgotnej ziemi – wnikał w skórę Zuzy, w płuca, w krew, budząc fale jeszcze silniejsze, skurcze jeszcze głębsze, wilgoć jeszcze obfitszą, a ciało jej odpowiadało drżeniem całkowitym, poddaniem absolutnym, myśl jej tonąca w tej mgle: 

„Jestem związana, na zawsze, jego zapach, jego ciepło, chcę tylko tego”.

Clara patrzyła, oczy zamglone euforią, dłoń mimowolnie powędrowała między własne uda, palce drżące muskające wilgoć własną, echo fal wróciło do niej delikatnie, leniwie, sutki napięły się boleśnie, oddech przyspieszony, biodra poruszyły się lekko w wodzie, szukając ciepła, które pamiętała. Obserwowała Zuzę w objęciach Alexa, ciało jej falujące w rytm pchnięć, jęki głośne i bezradne, wodę chlupoczącą wokół, lilie muskające skórę, a w umyśle jej sennie wirowało: „Ona czuje to samo, jego siłę, jego ciepło, niech dzieli się, niech noc nas wszystkich weźmie”. Palce jej poruszały się rytmicznie, wywołując echo rozkoszy, wilgoć spływająca po dłoni, po udach, zapach podniecenia unoszący się wokół niej, mieszający się z ich zapachem.

Gdy Zuza osiągnęła ostatnią, najwyższą falę – krzyk cichy i bezradny wyszedł z gardła, ciało napięte jak struna, mięśnie drżące w ekstazie ostatecznej, skurcze zaciskające się mocno wokół niego, wilgoć spływająca strumieniem gorącym i lepkim, biodra uniesione wysoko, piersi falujące gwałtownie, oczy zamknięte w uniesieniu – Alex pozwolił jej znów zapaść w głęboką, słodką nieprzytomność, ciało opadło bezwładnie w jego ramionach, oddech płytki i ciepły, uśmiech delikatny na ustach, euforia otulająca jak mgła. Podniósł się powoli, woda spływająca po jego ciele kroplami lśniącymi na skórze oliwkowej, po torsie, po brzuchu, po udach, męskość wciąż pulsująca, wilgotna od niej, zapach rozkoszy unoszący się wokół niego gęsty i słodki.

Podszedł do Clary – wciąż wspartej o krawędź, ciało jej ciężkie i rozluźnione, oczy półprzymknięte, uśmiech sennym na ustach – objął ją delikatnie, ręce pewne na talii, na pośladkach, uniósł lekko, przytulił do siebie, tors przy torsie, ciepło skóry na skórze, oddech jej ciepły na jego szyi. Jej głowa opadła na jego ramię, westchnienie ciche wyszło z ust, ręce oplatały go słabo, uda zacisnęły się wokół bioder, wilgoć muskająca jego skórę, a w myśli jej: 

„Znowu ty, zawsze ty, weź mnie jeszcze, delikatnie”. 

A później wszedł w jej usta – twardy, intensywny, wnikając powoli, wypełniając ciepłem, pulsowaniem, uwolnił ostatnią dawkę, łagodniejszą, głębszą, przeznaczoną dla niej, esencję, która wniknęła w gardło, w smak, w myśli, euforia pogłębiła się jeszcze bardziej, wspomnienia zmiękły, stały się snem mokrym i nieziemskim, nie do opowiedzenia nikomu.

Obie – Zuza nieprzytomna w wodzie, ciało drżące w resztkach fal, rude włosy rozlane na powierzchni, sukienka mokra i ciężka, piersi unoszące się powoli, wilgoć lśniąca na udach; Clara bezwładna w jego ramionach, głowa na ramieniu, usta rozchylone w westchnieniu, ciało ciężkie i poddane – były już inne, uzależnione całkowicie, związane nicią feromonów, tęsknoty, rozkoszy, niezdolne do zdrady, do słowa przeciwnego, do myśli o ucieczce. Alex patrzył na nie długo, złotawy błysk w oczach drapieżnika, który właśnie zabezpieczył swoje terytorium, energia ich płynąca do niego falami, słodka i intensywna, a w umyśle jego spokojna satysfakcja: „Moje, obie moje, wrócą, zawsze wrócą”.

Noc w oranżerii powoli cichła – woda znieruchomiała leniwie wokół ciała Zuzy, lilie wodne opadły na powierzchnię, płatki muskające skórę delikatnie, księżyc zszedł niżej po szybach, srebrne smugi blaknące powoli w cieniu pnączy. Alex trzymał Clarę w ramionach, ciało jej ciężkie i ciepłe, oddech płytki na jego szyi, Zuza drżąca lekko w wodzie, euforia otulająca je obie jak mgła, zapach rozkoszy unoszący się wciąż, słodki i ciężki, mieszający się z orchideami, z wilgotną ziemią, z liliami. Wiedział, że wróci do niego – obie wrócą, w snach mokrych i nieziemskich, w tęsknocie pulsującej w ciele, w myślach wracających do tej nocy, do tego ciepła, do tej rozkoszy, która śni się po nocach, nie do powtórzenia z nikim innym, a w oczach jego błyszczało coś złotego, spokojnego, drapieżnego, czekającego na następną falę, na następną noc, na następną zdobycz w tej mrocznej, gorącej szklanej klatce pełnej tajemnic i pragnień.

Zapach rozkoszy

53. Niech czuje ciebie jak ja

Alex wyszedł z głębszej wody bez pośpiechu, ruchy jego pewne i płynne, jakby fontanna była jego naturalnym żywiołem, a noc czekała na ten moment w milczeniu. Był nagi całkowicie, skóra lśniąca od księżycowego światła, krople spływające po torsie szerokim i napiętym, po brzuchu zarysowanym mięśniami, po udach silnych i gładkich, zostawiające srebrne ścieżki, które podkreślały każdy kształt, każdą linię doskonałości drapieżnej i kuszącej. Woda chlupnęła cicho wokół kostek, lilie wodne musnęły jego łydki delikatnie, płatki chłodne i miękkie na ciepłej skórze, zapach ich słodki mieszający się z jego zapachem, pierwotnym i ciężkim, unoszącym się wyżej w powietrzu oranżerii. Clara patrzyła na niego zza krawędzi fontanny, oczy półprzymknięte, ciało ciężkie od euforii, piersi unoszące się szybko, sutki lśniące kroplami, a w myśli jej sennie: 

„Piękny, zawsze piękny, weź ją, niech czuje to samo, co ja”.

Stanął nad nieprzytomną Zuzą w rozkroku, stopy po obu stronach jej bioder, woda sięgająca mu kostek, falująca lekko od jego ruchu, lilie wodne muskające łydki chłodno, płatki opadające na jego skórę, na jej ciało leżące w wodzie. Spojrzał na nią z góry, oczy zielono-złote błyszczące w księżycu, spojrzenie przesuwające się po rude włosy rozlane w wodzie jak ognista aureola, po sukienkę zadartą całkowicie, przylepioną do ciała, po piersiach unoszących się szybko, pełnych i ciężkich, sutki napięte pod mokrym materiałem, po udach rozchylonych, wilgoć lśniąca w księżycu na wewnętrznej stronie, gorąca i obfita, po miejscu intymnym nabrzmiałym i otwartym, pulsującym w resztkach fal. Zapach jej podniecenia unosił się wokół, słodki i ciężki, mieszający się z jego feromonami, z wodą, z liliami, a Alex delektował się tym widokiem, energią wciąż płynącą, drżeniem ciała Zuzy, myśl jego spokojna i drapieżna: „Teraz twoja kolej, całkowicie, bez oporu”.

Clara, wsparta o krawędź fontanny, ledwie żywa po własnych falach, obserwowała to wszystko z odległym, sennym błyskiem w oczach – euforia zbyt głęboka, by mogła zareagować ostro, zbyt słodka, by chciała przerwać, ciało jej ciężkie i rozluźnione, uda wciąż rozchylone w wodzie, piersi falujące powoli, sutki muskające mech na krawędzi, oddech płytki i ciepły. Uśmiech delikatny na ustach, oczy półprzymknięte, patrzyła na Zuzę drżącą w wodzie, na Alexa stojącego nad nią, i w umyśle jej sennie wirowało: „Ona też, teraz ona, niech czuje, niech tonie jak ja, niech noc nas wszystkich otuli”. Zapach rozkoszy Zuzy dotarł do niej, mieszając się z jej własnym, z jego zapachem, budząc lekkie echo fal, sutki napięły się znów, wilgoć spłynęła leniwie po udach.

Alex ukląkł powoli, woda chlupnęła znów wokół kolan, fale rozlały się delikatnie, lilie zadrżały, płatki opadające na skórę Zuzy, na jego uda, na połączenie, które dopiero miało nadejść. Jego dłonie objęły biodra Zuzy, palce rozłożone szeroko na wilgotnej skórze, uniosły ją lekko z czułością władczą, tak że jej plecy oparły się o jego uda, głowa opadła bezwładnie na jego ramię, rude włosy rozlane po jego torsie, wilgotne i ciężkie, muskające skórę. Ciało jej bezwładne, ciężkie od fal, piersi unoszące się szybko, sutki muskające powietrze, uda rozchylone szerzej, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, zapach podniecenia unoszący się wyżej, otulający ich oboje. Clara patrzyła na to z boku, oddech jej przyspieszony lekko, ciało drżące w echa, myśl jej: 

„Tak, unieś ją, weź, niech czuje ciebie jak ja”.

Wtedy pozwolił jej odzyskać przytomność – tylko na chwilę, tylko na tyle, by poczuła wszystko w pełni, feromony wciąż działały, fale nie ucichły całkowicie, ciało jej drżało w oczekiwaniu. Oczy Zuzy otworzyły się nagle, zamglone i błyszczące, pełne zaskoczenia i kapitulacji, spojrzenie utkwione w nim, w jego oczach, w jego ciele blisko, oddech urywany, usta rozchylone w westchnieniu. 

– Proszę, – wyszeptała, głos słaby i błagalny, już nie gniewny, drżący od podniecenia, od fal, które wróciły natychmiast, biodra poruszyły się lekko w jego dłoniach, uda zacisnęły się mimowolnie, wilgoć spłynęła obficiej, gorąca i słodka. Myśl jej tonęła w poddaniu: “Tak, teraz, weź mnie, wszystko, jestem twoja”.

Alex nie odpowiedział słowami, nie musiał – spojrzenie jego głębokie i pewne, dłonie na biodrach trzymające mocno, ciało jego blisko, męskość twarda i pulsująca muskająca wejście, ciepła i natarczywa. Wszedł w nią głęboko, całkowicie i od razu zaczął pracować na maksymalnych obrotach, rytm szybki i władczy, lecz wciąż troskliwy, pchnięcia głębokie i pewne, wypełniające ją całą, rozciągające, posiadające. 

To było jak pożar ciała i duszy, którego nie dało się już ugasić – ciepło jego męskości wewnątrz, pulsowanie żywe, skurcze jej ścianek wokół niego, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, woda chlupocząca głośno wokół nich przy każdym ruchu, lilie wodne falujące gwałtownie, płatki opadające na ich ciała, muskające skórę, na piersi Zuzy unoszące się szybko, na tors Alexa napięty, na miejsca połączenia, gdzie wszystko mieszało się w gorącej, mokrej symfonii.

Woda chlupotała głośno wokół nich przy każdym pchnięciu, fale rozlewały się po fontannie, lilie wodne falowały, płatki opadały na skórę Zuzy, na Alexa, na ich splecione ciała, muskające sutki, brzuch, uda, zostawiając ślady słodkiego zapachu, chłodne i miękkie na gorącej skórze. Clara patrzyła na to z krawędzi, oddech jej przyspieszony, ciało drżące w echa, sutki napięte, wilgoć spływająca po udach, myśl jej sennie: 

„Tak, weź ją, głęboko, niech jęczy jak ja, niech noc nas wszystkich pochłonie”. 

Zuza jęknęła głośno, głos echo odbijające się od szyb, ciało jej wygięło się w łuk w jego ramionach, biodra poruszały się w rytm jego pchnięć, uda zaciskały się wokół niego, wnętrze pulsujące mocno, fale przychodzące jedna po drugiej, dłuższe i głębsze, niekończące się w tej mrocznej, gorącej oranżerii, gdzie noc szeptała sekrety, gdzie rozkosz była wszystkim, a poddanie całkowite.

Zapach rozkoszy

52. Pajęczyny wnikające w duszę

Gorąca letnia noc w oranżerii osiągnęła punkt, w którym powietrze stało się niemal gęste od zapachów orchidei, wilgotnej ziemi, ciepłej wody fontanny i czegoś znacznie bardziej pierwotnego, co unosiło się wokół Alexa jak niewidzialna aura. Księżycowe światło sączyło się przez szyby, rzucając srebrne refleksy na powierzchnię wody, na krople spływające po skórze Clary, na ciało Zuzy klęczące w fontannie, drżące w niekończących się falach rozkoszy. Lilie wodne falowały leniwie, płatki ich białe i delikatne muskały uda, brzuch, ramiona kobiet, zostawiając chłodne ślady na gorącej skórze, a szelest liści paproci mieszał się z cichymi westchnieniami, z pluskiem wody, z oddechami ciężkimi i urywanymi. 

Clara, wciąż opleciona wokół Alexa, ciało jej ciężkie i bezwładne po falach, które wstrząsnęły nią wcześniej, obserwowała Zuzę z odległym, sennym błyskiem w oczach – euforia zbyt głęboka, by mogła zareagować w pełni, zbyt słodka, by chciała przerwać ten sen na jawie, tylko westchnienie ciche wyszło z jej ust, gdy nowa fala ciepła musnęła skórę.

Zuza klęczała w wodzie, ciało drżące w niekończących się falach, oczy zamknięte mocno, rzęsy drżące na policzkach rumianych od wcześniejszego gniewu i obecnej rozkoszy, usta rozchylone w bezgłośnym jęku, który wychodził z gardła rytmicznie, głęboko i bezradnie. Sukienka mokra i ciężka przylegała do ciała, podkreślając piersi pełne i unoszące się szybko, sutki napięte i twarde, biodra szerokie falujące lekko w wodzie, uda rozchylone, wilgoć spływająca po wewnętrznej stronie obficiej, gorąca i lepka, mieszająca się z wodą fontanny. Każdy skurcz wewnątrz był widoczny – brzuch drżący, pośladki falujące pod materiałem, ręce bezwładne opadające w wodę, palce rozłożone, drżące w rytm fal, które przychodziły jedna po drugiej, nie pozwalając na oddech, na myśl, na opór. Myśl jej tonęła w tej ekstazie: „Nie mogę, nie chcę przestać, więcej, niech trwa, niech mnie zabierze całkowicie”.

Clara, wciąż w ramionach Alexa, ledwie żywa po własnych falach, które zostawiły ciało ciężkie i rozluźnione, obserwowała to wszystko z miękkim, sennym błyskiem w oczach – euforia zbyt głęboka, by mogła zareagować ostro, zbyt słodka, by chciała przerwać, tylko westchnienie ciche wyszło z jej ust, gdy feromony musnęły ją znów, wywołując delikatne echo, sutki napięły się lekko na jego torsie, uda zacisnęły się wokół jego bioder, oddech stał się głębszy, a w umyśle jej sennie: „Ona też, teraz ona, niech czuje to samo, niech noc trwa, niech wszystko tonie w tym cieple”.

Alex wiedział, spojrzenie jego spokojne, lecz głębokie, przesuwające się po Zuzie drżącej w wodzie, po Clarze w ramionach, po oranżerii pełnej zapachów i cieni. Nie mógł pozwolić żadnej z nich odejść w takim stanie – nie z groźbą na ustach Zuzy, która jeszcze chwilę temu wisiała w powietrzu jak ostrze, nie z tym, co obie widziały i czuły, co mogło wyjść poza szklane ściany, poza tę noc. Jego inteligencja, zwykle tak precyzyjna i cierpliwa, podpowiedziała mu jedyne rozwiązanie – ostateczne, hojne, drapieżne, które zamknie usta, rozpuści gniew, zwiąże je obie na zawsze. W umyśle jego przemykało coś chłodnego, obliczonego: „Nie uciekną, nie powiedzą, będą moje, energia ich będzie moja, tęsknota ich będzie moją siłą”.

Nie cofnął feromonów, które już działały, wręcz przeciwnie – uwolnił kolejną warstwę, specyficzną, głęboko uzależniającą, wytworzoną w jego organizmie tylko w chwilach najwyższego zagrożenia: mieszankę oksytocyny, dopaminy i czegoś własnego, nie-ludzkiego, co wiązało się z receptorami w mózgu na zawsze, jak nici pajęczyny wnikające w duszę, słodkie i niepowstrzymane. Powietrze stało się słodkie, ciężkie, niemal lepkie – zapach wanilii, piżma i wilgotnej ziemi po burzy osiągnął stężenie, które wnikało w skórę, w płuca, w krew, otulając ciała, budząc drżenie głębokie, pulsowanie w brzuchu, w piersiach, w miejscach intymnych, wilgoć spływającą obficiej, gorącą i słodką, zapach unoszący się wyżej, mieszający się z liliami, z orchideami, z ich potem, z ich esencją.

Zuza osunęła się całkowicie – ciało bezwładne, kolana ugięły się głębiej w wodzie, chlupot głośny i miękki, głowa opadła do tyłu, rude włosy rozlane na powierzchni jak ognista mgła, oczy zamknięte, usta rozchylone w jęku głębokim i bezradnym, piersi unoszące się szybko pod mokrą sukienką, sutki pulsujące, biodra drżące gwałtownie, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, mieszająca się z wodą. Przytomność odpłynęła na chwilę, zostawiając tylko drżenie mięśni, płytki oddech, fale rozkoszy wstrząsające ciałem jedna po drugiej, bez przerwy, bez litości, a w umyśle jej chaos poddania: „Nie mogę myśleć, nie chcę, tylko czuć, jego, zawsze jego”.

Clara westchnęła głęboko w ramionach Alexa – feromony dotarły i do niej pełniej, wywołując echo wcześniejszej rozkoszy, delikatne, lecz głębokie, ciało jej zadrżało lekko, uda zacisnęły się wokół jego bioder mocniej, piersi przycisnęły się do torsu, sutki muskające skórę, oddech stał się cięższy, oczy zamknęły się na moment w sennym uniesieniu, euforia pogłębiła się jeszcze bardziej, granica między jawą a snem rozmyła się całkowicie, a w myśli jej tonącej w tej mgle: „Znowu, jego siła, jego zapach, podzielić się, niech wszystko trwa”.

Zuza leżała na kolanach w wodzie, ciało drżące w ekstazie, oczy zamglone i półprzymknięte, usta rozchylone w ciągłym westchnieniu, jęki ciche i rytmiczne wychodzące z gardła, biodra falujące lekko, piersi unoszące się szybko, sutki pulsujące pod mokrą sukienką, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, zapach podniecenia unoszący się wokół niej gęsty i słodki. Groźba rozplynęła się w powietrzu jak dym, słowa gniewu zapomniane, pozostała tylko tęsknota – głębsza niż kiedykolwiek, pulsująca w brzuchu, w piersiach, w udach, w miejscu intymnym nabrzmiałym i otwartym, czekającym na dotyk, na wypełnienie, na niego. Myśl jej tonęła w poddaniu: „Jestem jego, całkowicie, weź mnie, błagam, nie zostawiaj w tej pustce”.

Alex patrzył na nią spokojnie, złotawy błysk w oczach drapieżnika, który odzyskał kontrolę, spojrzenie przesuwające się po jej ciele drżącym w wodzie, po rumieńcach, po jękach, po wilgoci spływającej, delektując się poddaniem, energią płynącą falami, czystą i intensywną. Clara w ramionach westchnęła cicho, ciało jej ciężkie i poddane, euforia otulająca jak mgła, a Zuza klęcząca, drżąca, czekająca. Noc w oranżerii gęstniała jeszcze bardziej, pełna zapachów, cieni i pragnień, które dopiero czekały na spełnienie, w tej mrocznej, gorącej szklanej klatce, gdzie czas zatrzymał się, czekając na kolejny ruch, na kolejny dotyk, na kolejną falę, która miała pochłonąć je obie całkowicie.