Zapach rozkoszy

33. Jestem tu dla niego

Dwa dni później gorąca letnia noc otulała Łazienki Królewskie ciężkim, wilgotnym płaszczem, powietrze gęste od zapachów kwitnących lip, wilgotnej trawy i odległej Wisły, która niosła swoją słodkawą, ziemistą woń przez park. Opuszczona oranżeria – stara szklana klatka pełna cieni i zapachów, z szybami zaparowanymi od wewnątrz, z roślinami tropikalnymi, które rosły dziko w półmroku, pnącza oplatające żelazne konstrukcje, liście ciężkie i wilgotne – stała się sanktuarium tajemnicy, do którego 

Alex przyprowadził swoją wybraną, krokami cichymi po żwirowej ścieżce, dłoń jego na jej talii ciepła i pewna, prowadząc przez tylne drzwi, gdzie powietrze wewnątrz było jeszcze cięższe, duszne, przesycone zapachem gnijących powoli liści, ziemi wilgotnej i kwiatów, które kwitły w nocy, słodko i upajająco.

Gdy Clara weszła przez uchylone drzwi – drżąca, jakby letni wiatr niósł w sobie lodowate ostrze, choć noc była gorąca i lepka, ciało jej pamiętało chłód oczekiwania, wilgoć na skórze od potu i podniecenia – Alex już wiedział, że się nie pomylił, spojrzenie jego przesunęło się po niej powoli, oceniając, delektując, oczy zielono-złote błyszczące w półmroku oranżerii, gdzie światło księżyca sączyło się przez zaparowane szyby, rzucając srebrne smugi na liście i na jej twarz. Nie w głośnym, ognistym śmiechu Zuzy, nie w prowokacji Anity szukał tej nocy – one były zbyt jawne, zbyt szybkie, ich energia płonęła jasno, lecz krótko. Szukał jej. Jednej jedynej – spokojnej na powierzchni, z oceanem pod spodem, głębokim, ciemnym, pełnym prądów o nieznanej sile, które wyczuwał od pierwszej chwili w akademiku, w jej drżeniu, w zapachu, w sposobie, w jaki ciało reagowało na jego bliskość.

Wyczuwał to od pierwszej chwili w akademiku: pod spokojną, niemal nieruchomą powierzchnią – ocean, czekający na burzę, na falę, która uwolni wszystko. Teraz, gdy stali sami wśród ciężkiego, dusznego powietrza przesyconego zapachem tropikalnych kwiatów – ciężkich, słodkich, z nutą gnicia – wilgotnej ziemi i gnijących powoli liści, które szeleściły lekko pod ich stopami, czytał ją jak otwartą księgę zmysłów – księgę napisaną językiem, który tylko on rozumiał w pełni: drżenie oddechu, wilgoć na skórze, pulsowanie w miejscach ukrytych, zapach jej podniecenia unoszący się powoli, mieszający się z jego własnym, tworzący mgłę, w której świat zewnątrz przestał istnieć. 

Jasne włosy, zwykle splecione w staranne warkocze, które nadawały jej wygląd spokojnej, niemal szkolnej dziewczyny, opadały tej nocy swobodnie na ramiona i plecy, tworząc miękką, lśniącą zasłonę, niemal platynową w księżycowym świetle wpadającym przez zakurzone szyby oranżerii. Kosmyki, wilgotne od letniego upału i lekkiej mgły unoszącej się znad ziemi, przylegały do karku, do skroni, do delikatnej linii żuchwy, podkreślając każdy ruch głowy, każdy drżący oddech. Kilka pasm przykleiło się do policzków, wilgotnych od potu i rosnącego podniecenia, tworząc subtelne, srebrzyste linie na skórze, która w blasku księżyca nabierała odcienia perłowego, niemal nierealnego. Clara czuła ich ciężar na ramionach, czuła, jak muskają skórę przy każdym poruszeniu, jakby same włosy pamiętały dotyk jego palców z tamtej nocy, jakby czekały na powtórzenie, na wplątanie się w dłonie, które wiedziały dokładnie, jak je pociągnąć, jak sprawić, by drżała cała.

Oczy jej, duże i jasnobłękitne, niemal wodniste w tym półmroku, patrzyły na niego z mieszaniną lęku i nieodpartego przyciągania, rzęsy długie i ciemne drżały przy każdym mrugnięciu, jakby próbowały ukryć to, co działo się wewnątrz – głębokie, gorące pragnienie, które mieszało się z resztkami wstydu, z pytaniami, których nie śmiała zadać na głos. W źrenicach odbijał się jego obraz, wysoki i spokojny w cieniu pnączy, a ona czuła, jak spojrzenie jego wnika w nią, rozbiera warstwę po warstwie, jakby już dotykał skóry pod sukienką. Myśl jej wirowała: 

„Dlaczego ja, dlaczego znowu tu jestem, dlaczego nie mogę odwrócić wzroku, dlaczego chcę, żeby podszedł bliżej, żeby wziął mnie teraz, tutaj, wśród tych zapachów, wśród tej ciszy?”. 

Usta pełne, lekko rozchylone, wilgotne od nerwowego przełykania śliny, dolna warga drżąca delikatnie, jakby czekała na muśnięcie, na pocałunek, na słowo, które rozpuści resztki oporu.

Lekka letnia sukienka, biała, lniana, prawie przezroczysta w srebrzystym blasku księżyca sączącym się przez szyby, przylegała do ciała wilgotna od potu i wieczornej mgły, materiał miękki i cienki opinał krągłości, podkreślając wszystko, co zwykle ukrywała pod luźnymi swetrami i szerokimi bluzkami. Wiatr z zewnątrz, lekki i ciepły, przyssał tkaninę do skóry, rysując linie bioder, brzucha, piersi, które unosiły się szybko z każdym oddechem, ciężkie i pełne, sutki napięte, odznaczające się wyraźnie pod lnem, pulsujące w rytm serca, które biło głośno w ciszy oranżerii. Talia wąska, niemal dziewczęca, biodra szerokie i kobiece, pośladki okrągłe, jędrne, falujące lekko przy każdym kroku, gdy wchodziła głębiej w szklaną klatkę, uda pełne i gładkie, lekko rozchylone, jakby ciało już podświadomie szukało oparcia, bliskości, wypełnienia.

Cała jej figura była harmonijna, miękka, stworzona do dotyku – skóra oliwkowa w księżycowym świetle, bez jednej skazy, lśniąca delikatnie od potu, który perlił się na obojczykach, w zagłębieniu między piersiami, na wewnętrznej stronie ud, gdzie wilgoć gromadziła się obficiej, ciepła i lepka, przypominając o tym, co działo się w jej wnętrzu, o pulsowaniu, o oczekiwaniu. 

Clara czuła każdy podmuch powietrza na skórze, każdy muskający liść pnącza, które ocierało się o ramię, każdy zapach tropikalnych kwiatów i wilgotnej ziemi, który mieszał się z jego zapachem unoszącym się w oranżerii, ciepłym, pierwotnym, wdzierającym się w nozdrza, w myśli, w pragnienia. Myśl jej tonęła w tym: 

„Jestem tu dla niego, tylko dla niego, ciało moje już wie, już pamięta, już chce”, a drżenie przeszło przez nią całą, lekkie i niepowstrzymane, gdy spojrzała na niego znów, czekając na pierwszy gest, na pierwsze słowo, na pierwsze ciepło dłoni, które wiedziało dokładnie, jak ją rozpuścić, jak sprawić, by oddała wszystko w tej mrocznej, gorącej szklanej klatce, gdzie noc była tylko ich dwojga.

Zapach rozkoszy

32. Potrzebuję Cię znowu

Poranek przyniósł tylko większy upał – słońce już o ósmej prażyło niemiłosiernie przez otwarte okna, powietrze ciężkie od spalin ulicznych i słodkawej woni kwitnących lip pod kampusem, które unosiły się leniwie, mieszając się z zapachem kawy z kuchni wspólnej i resztek alkoholu z nocy. Clara obudziła się w swoim pokoju powoli, ciało wyczerpane, ciężkie jak po maratonie rozkoszy, mięśnie drżały lekko przy każdym poruszeniu, skóra nadwrażliwa na najmniejszy dotyk prześcieradła, które muskało sutki, brzuch, uda, wywołując dreszcze echo tamtych fal. Leżała długo naga pod cienką kołdrą, oddech płytki i ciepły, oczy półprzymknięte, pot spływający po piersiach i brzuchu leniwymi strużkami, lśniący w porannym świetle, zapach własnego ciała – słodki, cielesny, zmieszany z jego esencją – unosił się wokół, otulając jak mgła.

W głowie tylko on: zapach piżma, wanilii i wilgotnej ziemi po burzy, który wrócił natychmiast na wspomnienie; ciepło palców na skórze, muskających, posiadających; fale rozkoszy, które nie chciały przestać falować nawet we śnie, pulsujące wewnątrz, budząc wilgoć świeżą, gorącą, jakby ciało pamiętało i domagało się więcej. Nie mogła myśleć o niczym innym – wykład o dziesiątej? Śniadanie z dziewczynami? Przyjaciele pytający, co się stało? Wszystko blade i odległe, jakby należało do kogoś innego, do życia przed tą nocą. Myśli jej tonęły w nim: 

„Gdzie on jest, kiedy wróci, kiedy znowu dotknie, weźmie, wypełni?”, a ciało drżało lekko pod kołdrą, sutki napięte, wilgoć spływająca po udach, oddech przyspieszony na samo wspomnienie.

Wstała w końcu, chwiejnie, nogi miękkie, jakby wciąż uniesione w jego ramionach, podeszła do lustra powoli, stopy muskające chłodne kafelki podłogi. Rumieńce głębokie na policzkach, oczy błyszczące nienaturalnie, pełne tęsknoty i euforii, usta opuchnięte od pocałunków i westchnień, szyja naznaczona lekkimi śladami własnych paznokci z nocy, gdy ciało wygięło się w ekstazie, czerwone linie delikatne, lśniące lekko. Patrzyła na siebie długo, dłoń sunąca po skórze, po piersiach, po brzuchu, po udach, muskając miejsca, gdzie jego dotyk pozostał echem, ciepłym i natarczywym, a w umyśle jej tylko jedno: 

„Jestem jego, całkowicie, i chcę więcej, zawsze więcej”.

Wzięła telefon – dłoń jej drżała lekko, gdy wyciągła go z torebki, ekran rozbłysnął w porannym świetle, rzucając blady blask na jej twarz, na rumieńce, które nie chciały zejść od wczoraj. Numer miała zapisany, nie pamiętała kiedy to się stało – może w nocy, w półśnie, gdy ciało wciąż drżało od fal, może on sam wpisał go, gdy spała wyczerpana, palce jego muskające ekran z tą samą precyzją, z jaką muskał jej skórę. Patrzyła na cyfry chwilę, oddech płytki, serce bijące szybko, jakby każde uderzenie przypominało o nim, o zapachu, o cieple, o pustce, którą zostawił. Napisała drżącymi palcami, litery pojawiały się powoli, jakby każde słowo ważyła na wadze pragnienia: 

„Nie mogę przestać o Tobie myśleć. Proszę… potrzebuję Cię znowu. Dziś. Gdziekolwiek. Błagam.” 

Palec zawisł nad przyciskiem wysyłania, drżał lekko, wilgoć na opuszkach zostawiała ślady na ekranie, a w myśli jej tylko jedno: 

„Co jeśli nie odpowie, co jeśli to był tylko sen, co jeśli nigdy więcej nie poczuję tego ciepła?”. 

Wysłała. Telefon opadł na łóżko, ekran zgasł, a ona usiadła na parapecie, nogi rozchylone lekko dla chłodu, który wiał od okna, powietrze poranne wilgotne i ciężkie, muskające skórę między udami, gdzie wilgoć pojawiała się znów na samo wspomnienie jego zapachu – piżma, wanilii, wilgotnej ziemi – serce bijące szybko, oddech urywany, czekając na odpowiedź, która miała stać się całym jej światem, na wibrację, na słowo, na obietnicę więcej.

Zapach rozkoszy

31. Musi kogoś uprzedzić

Jacek przewracał się z boku na bok, materac skrzypiał cicho pod jego ciężarem. Noc była duszna, powietrze gęste jak syrop, wchodziło do płuc z trudem. Wentylator na biurku obracał się leniwie, tylko rozgarniając wilgotną ciepłotę, która osiadała na skórze kolejną warstwą potu. Krople spływały mu powoli wzdłuż kręgosłupa, gromadziły się w zagłębieniu lędźwi, potem ściekały niżej, wsiąkając w gumkę bokserek.

W głowie nie chciał odejść obraz Clary. Jej usta rozchylone w bezgłośnym krzyku rozkoszy, oczy przymknięte, rzęsy drżące. Skóra na szyi zarumieniona, pulsująca szybko żyła. I ten moment, kiedy spojrzała na Alexa – spojrzenie pełne całkowitego poddania, jakby oddawała mu nie tylko ciało, ale coś znacznie głębszego. Alex odpowiedział uśmiechem drapieżnym, spokojnym, jakby od dawna wiedział, że tak właśnie będzie. Jacek czuł, jak to wspomnienie wbija mu się pod skórę, gorące i nie do zniesienia.

W końcu nie wytrzymał. Odsunął wilgotną pościel, wstał. Stopy przykleiły się na chwilę do linoleum, potem oderwały z cichym mlasknięciem. Przeszedł przez pokój cicho, otworzył drzwi na korytarz. Powietrze tu było minimalnie chłodniejsze, ale wciąż ciężkie, pachniało starym drewnem i czyimś odległym potem.

Zatrzymał się przy oknie na klatce schodowej. Księżyc wisiał nisko, blady i ogromny, rzucał srebrzyste światło na dziedziniec przed akademikiem. I wtedy ich zobaczył.

Alex stał pod drzewem, w głębokim cieniu kasztanowca, sylwetka wysoka, nieruchoma. Clara podchodziła do niego powoli, jakby każdy krok kosztował ją resztkę sił. Nogi miała lekko ugięte, biodra kołysały się leniwie, jakby wciąż pamiętały rytm, w którym niedawno się poruszała. Włosy, jasne i wilgotne, opadały swobodnie na ramiona, kilka pasm przykleiło się do policzków i szyi. Sweter, cienki, letni, przylegał do ciała jak druga skóra; pod materiałem wyraźnie rysowały się pełne piersi, unoszące się szybko, sutki stwardniałe, odcinające się ostro na tle jasnej wełny.

Zatrzymała się tuż przed nim. Oczy miała zamglone, powieki ciężkie. Usta opuchnięte, czerwone, jakby całowane zbyt długo i zbyt mocno. Oddychała płytko, piersi falowały. Co chwilę przysuwała się bliżej, aż w końcu oparła czoło o jego ramię. Palce szukały jego dłoni, splatały się z nimi delikatnie, ale natarczywie.

– Jeszcze, – wyszeptała tak cicho, że Jacek ledwo usłyszał. Głos drżał, był ochrypły od wcześniejszych jęków. – Proszę… chcę więcej.

Alex nie odpowiedział słowami. Tylko objął ją ramieniem, dłoń położył na jej talii, palce rozpostarł szeroko, czując ciepło ciała przez cienki sweter. Pochylił głowę, nosem musnął jej włosy, wciągnął powietrze głęboko. Zapach Clary – słony pot, słodka wilgoć między udami, resztki jej perfum – wypełnił mu nozdrza. Uśmiechnął się lekko, prawie niewidocznie.

Ruszyli powoli w stronę parku. Jacek patrzył na nich jeszcze chwilę, potem coś w nim pękło. Wrócił do pokoju tylko po to, żeby włożyć koszulkę. Wyszedł boso, w samych bokserkach i cienkim T-shircie, który natychmiast przylgnął do spoconego torsu. Trzymał się w cieniu budynków, potem drzew, zawsze kilkanaście metrów za nimi. Serce biło mu tak mocno, że bał się, iż usłyszą.

Park o tej porze był pusty. Ścieżka wijąca się między starymi lipami i kasztanowcami, trawa wilgotna od rosy, chłodziła stopy. Księżyc malował wszystko srebrnymi smugami, cienie drzew kładły się długie i ostre. Powietrze pachniało ziemią, liśćmi i czymś jeszcze – słodko-cierpką nutą, która dochodziła od Clary.

Zatrzymali się przy starej, omszałej ławce pod wielką lipą. Clara oparła się plecami o pień, ręce rozłożyła lekko na boki, palce zacisnęły się na korze. Alex stanął tuż przed nią, tak blisko, że ich ciała prawie się stykały. Dłoń położył na jej biodrze, palce wsunął pod brzeg swetra, dotykając nagiej, gorącej skóry. Drugą ręką musnął jej policzek, potem szyję, zjechał niżej, zatrzymał się tuż nad piersią.

Clara westchnęła głęboko. Głowa opadła jej na bok, odsłaniając szyję. Oczy przymknęła. „Dotknij mnie” – wyszeptała. „Proszę…”

Alex pochylił się powoli. Usta znalazły miejsce tuż pod jej uchem, tam gdzie skóra była najcieplejsza, najwilgotniejsza. Wciągnął zapach – słony, kobiecy, zmieszany z czymś dzikim, co pochodziło od niego samego. Język musnął skórę lekko, smakując pot i resztki wcześniejszej namiętności. Clara zadrżała całym ciałem, biodra przysunęły się do przodu instynktownie.

Jacek przykucnął za gęstym krzakiem bzu, oddalony o kilka metrów. Widział wszystko zbyt wyraźnie: jak dłoń Alexa wsuwa się wyżej pod sweter, jak palce obejmują pierś, jak kciuk zatacza powolne koła wokół sutka. Słyszał ciche jęki Clary, miękkie, błagalne. Czuł, jak ten sam zapach – ciężki, zwierzęcy – dociera i do niego, wnika w nozdrza, budzi coś pierwotnego w dole brzucha. Coś, czego nie chciał nazwać.

Nagle Alex znieruchomiał. Głowa uniosła się powoli. Spojrzał prosto w stronę krzaków. Oczy błysnęły na moment złotawym, nieludzkim blaskiem, jakby odbijały księżyc w inny sposób niż powinny. Uśmiechnął się lekko, prawie niedostrzegalnie. Jakby wiedział. Jakby od początku czuł obecność.

Jacek wstrzymał oddech. Cofnął się głębiej w cień, serce waliło mu jak oszalałe. Gałązki drapały go po ramionach, ale nie czuł bólu. Tylko strach – zimny, mimo upału – i coś jeszcze, coś gorącego i wstydliwego.

Kiedy znowu spojrzał, ich już nie było. Sylwetki rozpłynęły się wśród drzew, dalej w głąb parku, gdzie księżyc ledwo docierał. Tylko zapach pozostał – gęsty, słodko-słony, unoszący się w ciepłym powietrzu.

Jacek stał jeszcze długo pod lipą. Palce dotykały kory w miejscu, gdzie przed chwilą opierała się Clara. Czuł resztki ciepła jej ciała. Powietrze wokół pachniało nimi obojgiem – seksem, potem, pożądaniem. Coś w nim drgnęło mocno, boleśnie.

Wrócił do akademika powoli, boso po chłodnej trawie, potem po betonie korytarza. Pokój przywitał go znajomą, duszącą ciepłotą. Położył się na łóżku, wpatrzony w sufit, gdzie księżyc rzucał blade smugi przez żaluzje.

Już nie był tylko obserwatorem. Stał się kimś innym. Detektywem w sprawie, której nie rozumiał. Kimś, kto musi wiedzieć więcej. Ktoś, kto musi kogoś uprzedzić – choć jeszcze nie wiedział kogo i przed czym.

Ale zapach Clary i Alexa wciąż wisiał w powietrzu jego pamięci, gęsty i nie do wywietrzenia.

Zapach rozkoszy

30. Nie tutaj. Nie dziś

Alex nie cofnął się – stał spokojnie, pozwalając jej na ten dotyk, na to ciepło palców sunących po jego skórze, na oddech gorący muskający kark, na zapach jej podniecenia, który otulał go całego, słodki i natarczywy. Przez chwilę pozwolił – pozwolił, by palce jej badały linię mięśni, by paznokcie muskały lekko, by jej piersi, unoszące się szybko, ocierały się o jego tors przez materiał, by wilgoć jej oddechu osiadała na jego skórze. W jego oczach błysnęło coś złotego, drapieżnego – pokusa była prawdziwa, kilka gotowych, rozgrzanych ciał w zasięgu, energia życiowa aż gęsta w powietrzu, pulsująca w oddechach, w spojrzeniach, w drżeniu, które czuł pod palcami dziewczyn w pokoju. Lecz on był koneserem, nie głodnym wilkiem rzucającym się na stado – czekał, smakował, wybierał, a w umyśle jego przemykało coś chłodnego, obliczonego, jakby ważył wartość tej chwili, tej ofiary, tej energii, która mogła być jego.

Uniósł powoli dłoń i złapał jej nadgarstek – nie mocno, lecz stanowczo, palce pewne, ciepłe, zaciskające się wokół kości z tą subtelną siłą, która nie pozwalała na ruch. Potem musnął opuszkami jej policzek, szyję, linię obojczyka – ledwie dotyk, delikatny jak pajęczyna, jak muśnięcie wiatru, lecz wystarczający, by fala ciepła rozlała się po jej ciele błyskawicznie: sutki napięły się boleśnie pod bluzką, wilgoć zalała uda gorącym strumieniem, oddech uwiązł w gardle na chwilę, biodra drgnęły mimowolnie do przodu, szukając bliskości, a w oczach jej błysnęło zaskoczenie pomieszane z głębszym poddaniem, jakby ten dotyk obiecywał więcej, o wiele więcej, niż sama śmiała prosić.

Zuza jęknęła cicho, dźwięk wyszedł z gardła głęboki i bezwładny, jakby samo powietrze w korytarzu stało się zbyt ciężkie, by powstrzymać to westchnienie – oczy jej zamknęły się powoli, rzęsy drżały na policzkach, a ciało przylgnęło bliżej, próbując przyciągnąć go całym ciężarem podniecenia, usta szukające jego ust z desperacją, która nie znała już wstydu. Wilgoć między udami pulsowała gorącem, biodra poruszały się mimowolnie, szukając tarcia, ciepła, które obiecywał jego dotyk, zapach jego skóry – intensywny, pierwotny, z nutą soli i czegoś głębszego – wdzierał się w nozdrza, sprawiając, że głowa kręciła się lekko, że myśli tonęły w słodkiej mgle, gdzie istniał tylko on, tylko ta bliskość, tylko pragnienie więcej.

Lecz Alex cofnął się o krok – powoli, z troskliwym, niemal smutnym uśmiechem na ustach, który nie zdradzał pośpiechu, tylko pewność kogoś, kto wie dokładnie, co robi. Oczy jego, zielone z złotawym błyskiem, przesunęły się po jej twarzy, po rumieńcach, po drżeniu warg, jakby smakował tę chwilę odmowy, jakby wiedział, że to tylko potęguje głód. 

– Nie tutaj. Nie dziś – powiedział głosem niskim, ciepłym, otulającym jak nocne powietrze, wibrującym w jej piersi, w brzuchu, w udach. – Jesteś piękna w swej dzikości, Zuza. Ale ja nie biorę tego, co oferowane zbyt łatwo. Chcę, żebyś błagała… naprawdę błagała.

Puścił jej nadgarstek delikatnie, palce jego sunęły po skórze ostatni raz, pozostawiając echo ciepła, które paliło długo potem, jakby odcisk dłoni został na zawsze. Zostawił ją tam – opartą o ścianę, drżącą całą, ciało ciężkie od podniecenia, usta rozchylone w niedokończonym westchnieniu, biodra wciąż szukające bliskości, którą właśnie odmówiono, wilgoć spływająca po udach gorąco, zapach jego skóry wiszący w powietrzu, natarczywy i nieuchwytny. Myśli jej wirowały w chaosie: 

„Dlaczego nie teraz, dlaczego zostawił mnie tak, dlaczego chcę go jeszcze bardziej?”, a ciało drżało w tej słodkiej torturze odmowy, która tylko potęgowała pragnienie, sprawiając, że wróciła do pokoju kilka minut później, kroki chwiejne, oczy błyszczące, policzki gorące, już wiedząc, że będzie myśleć o nim całą noc, że zapach jego skóry wróci w snach, że tęsknota będzie palić głębiej niż kiedykolwiek.

Zapach rozkoszy

29. Mogę być głośno

Kilka osób zażartowało dwuznacznie, słowa padały szybko, z lekkim chichotem, z nutą prowokacji w głosie – ktoś rzucił „No, Zuza idzie na całość!”, inny gwizdnął nisko, przeciągle, dźwięk ten zawisł w powietrzu jak echo czegoś zakazanego, lecz nikt nie protestował, nikt nie próbował zatrzymać, bo wszyscy czuli, że coś wisi w powietrzu, coś ciężkiego i gorącego, co nie pozwalało odejść, co trzymało ich w kręgu, spojrzenia błyszczące, oddechy przyspieszone, ciała pochylone lekko do przodu, jakby czekali na kolejny akt tej tajemniczej sztuki, którą Alex właśnie zaczął. Śmiechy były nerwowe, podszyte podnieceniem, ręce zaciskały się na butelkach, palce drżały lekko, a zapach alkoholu mieszał się z zapachem potu, z zapachem pożądania, który unosił się już nie tylko od Clary, lecz od wszystkich, powoli, nieustannie, budując napięcie, które sprawiało, że skóra mrowiła, że spojrzenia wracały do Alexa, do Zuzi, do drzwi, za którymi mieli zniknąć.

Korytarz był ciemniejszy, gorętszy niż pokój – betonowe ściany trzymały ciepło całego dnia, oddając je powoli, jakby oddychały rozgrzanym powietrzem, a światło z pojedynczej żarówki na suficie rzucało długie, migotliwe cienie, które tańczyły na podłodze przy każdym kroku. Powietrze gęste było od zapachu rozgrzanego asfaltu unoszącego się z dołu, od ulicy, od odległego grilla gdzieś w blokach obok, gdzie dym mieszał się z wonią mięsa i węgla, i słodkawej wilgoci Wisły niesionej lekkim wiatrem przez otwarte okno na końcu korytarza – zapach rzeki w nocy, ciężki, ziemisty, zmieszany z czymś miejskim, z benzyną i latem. Dźwięki z pokoju dochodziły stłumione – śmiechy, muzyka, szelest ciał na poduszkach – lecz tu, na korytarzu, panowała cisza gęstsza, przerywana tylko ich krokami, oddechem Zuzi przyspieszonym, lekkim stuknięciem drzwi, które zamknęły się za nimi.

Zuza oparła się plecami o ścianę obok okna, beton chłodniejszy niż powietrze, kontrastujący z gorącem jej skóry, biodro wysunięte lekko w prowokującym łuku, bluzka rozpięta o jeden guzik za dużo, materiał przylegał do wilgotnej skóry, podkreślając krągłości piersi unoszących się szybko pod cienką bawełną, sutki rysujące się delikatnie, napięte od chłodu betonu i od ciepła, które paliło wewnątrz. Rude włosy przylegały do karku wilgotnymi pasmami, opadając na ramiona, zapach jej perfum – korzenny, słodki, z nutą wanilii i czegoś ostrego – mieszał się z zapachem potu, z zapachem podniecenia, który unosił się od niej falami, gorący i natarczywy.

– No dalej – powiedziała niskim, zadziornym głosem, uśmiech dziki na ustach, oczy błyszczące w półmroku korytarza jak dwa płomienie, patrzące na niego z wyzwaniem i błaganiem zarazem. – Clara dostała dwie rundy przy wszystkich. Ja chcę swoją. I to nie tylko dłonie.

Pochyliła się bliżej, krok jeden, drugi, dłoń jej powędrowała od razu do jego klatki piersiowej, palce wsunęły się pod koszulę bez wahania, muskając ciepłą skórę, szukając ciepła, twardości mięśni, pulsowania pod spodem, paznokcie lekko drapiące, wywołujące dreszcz. Usta jej prawie dotknęły jego szyi, oddech gorący i wilgotny musnął skórę, zapach jej podniecenia – słodki, cielesny, zmieszany z potem i perfumami – wypełnił przestrzeń między nimi całkowicie. – Tu nikt nie przeszkodzi – wyszeptała, głos drżący lekko od podniecenia, wargi bliskie jego uchu. – Mogę być głośno… albo cicho. Jak wolisz.

Zapach rozkoszy

28. Chodź na papierosa

Impreza nie gasła tak łatwo w tę upalną, letnią noc – powietrze w pokoju było ciężkie, lepkie od potu i alkoholu, gęste jak syrop, w którym każdy oddech kosztował wysiłek, a okna szeroko otwarte na oścież nie przynosiły ulgi, tylko wpuszczały odległy szum miasta, syk samochodów na wilgotnym asfalcie i cykady z parku za akademikiem, których monotonny śpiew brzmiał jak zaklęcie, hipnotyczne i natarczywe, potęgujące wrażenie, że czas zatrzymał się w tej ciasnej przestrzeni pełnej ciał i pragnień. Lampka biurkowa rzucała bursztynowy blask na podłogę usłaną poduszkami i kocami, na butelki rozsiane wokół, na twarze rozgrzane, wilgotne, z oczami błyszczącymi w półmroku, gdzie cienie tańczyły na ścianach, tworząc iluzję ruchu, bliskości, dotyku, który jeszcze nie nastąpił, lecz wisiał w powietrzu jak obietnica.

Ciała wciąż tłoczyły się blisko siebie, rozgrzane i wilgotne, skóra lśniła od potu, koszulki przylegały do torsów chłopaków, podkreślając napięte mięśnie, bluzki dziewczyn opinały piersi, dekoltów wilgotnych i ciężkich od oddechu, który przyspieszał bez powodu, jakby zapach, który unosił się w pokoju – mieszanka piwa, perfum, potu i czegoś głębszego, pierwotnego – budził instynkty, których nikt nie chciał nazwać. Oddechy były przyspieszone, spojrzenia dłuższe niż powinny, zatrzymujące się na ustach, na szyjach, na kroplach potu spływających po obojczykach, na biodrach kołyszących się lekko przy każdym poruszeniu. 

Po tym, co stało się z Clarą – po tych dwóch falach jawnej, bezdotykowej niemal rozkoszy, które wstrząsnęły nią na oczach wszystkich – nikt nie chciał iść spać, nikt nie chciał przerwać tej nocy, która nagle stała się czymś więcej niż zwykłą imprezą, czymś, co czaiło się pod powierzchnią, mrocznym i kuszącym.

Dziewczyny chichotały nerwowo, przysuwając się bliżej do Alexa, ich ciała poruszały się z pozorną niedbałością, lecz oczy błyszczały głodem, policzki rumiane od alkoholu i czegoś innego, dekolty wilgotne od potu, który spływał leniwie, lśniąc w świetle. 

Anita nachylała się, czarne loki opadały na ramię Alexa, zapach jej perfum – ciężki, słodki – mieszał się z jego własnym, Zuza siadała bliżej, udo jej muskało jego nogę, ciepło przenikało przez materiał, Janka spoglądała spod rzęs, usta rozchylone lekko w uśmiechu, który obiecywał więcej. Chłopcy udawali, że żartują, głosy mieli napięte, śmiechy głośniejsze niż potrzeba, dłonie zaciskały się na butelkach, kostki bielały, spojrzenia wędrujące po krągłościach koleżanek – po piersiach unoszących się szybko, po biodrach, po wilgoci na skórze, która lśniła kusząco, jakby wszyscy czuli to samo napięcie, tę samą tęsknotę, którą Alex budził bez słowa, bez dotyku.

Anita proponowała „jeszcze jedną rundę prawdy czy wyzwania”, głos jej niski i zmysłowy, oczy błyszczące, gdy spojrzała na Alexa, jakby wyzwanie już miała w głowie, Zuza szeptała coś o „basenie na dachu o tej porze”, nachylając się bliżej, oddech jej ciepły na jego ramieniu, zapach alkoholu i perfum otulający, Tomasz żartował głośno, że „teraz wszyscy powinni spróbować tej magii”, klepiąc kolegę po plecach, lecz głos drżał lekko, oczy spoglądały na dziewczyny z mieszanką zazdrości i pragnienia.

Alex siedział spokojnie pośrodku kręgu, uśmiech subtelny na ustach, oczy zielono-złote błyszczące w półmroku jak jeziora w nocy, ciało rozluźnione, lecz emanujące ciepłem, które wdzierało się w zmysły innych powoli, nieustannie. Zapach jego skóry – ciepły, pierwotny, piżmo wanilii i wilgotnej ziemi po burzy – rozlewał się wokół jak niewidzialna mgła, potęgując pragnienie w każdym, kto był zbyt blisko, sprawiając, że oddechy przyspieszały, że skóra drżała lekko, że spojrzenia wracały do niego raz za razem, jakby przyciągnięte niewidzialną siłą.

W końcu, gdy Clara – wciąż drżąca lekko, z oczami zamglonymi euforią, ciało ciężkie od rozkoszy – została odprowadzona przez dwie koleżanki do swojego pokoju, kroki ich ciche w korytarzu, drzwi zamknęły się za nimi z westchnieniem, Zuza podniosła się pierwsza, ruchy jej płynne i prowokujące, rude włosy przylegały wilgotnie do karku i ramion, bluzka przyklejona do pleców, podkreślająca krągłości, biodra kołyszące się lekko, gdy podeszła do Alexa, stając blisko, zbyt blisko.

– Chodź na papierosa – powiedziała głośno, głos melodyjny, lecz z nutą drżenia, oczy jej błyszczały w półmroku, mówiąc coś zupełnie innego, coś gorącego i natarczywego. – Na korytarzu jest choć trochę chłodniej.

Spojrzała na niego spod rzęs, oddech jej ciepły, zapach perfum i potu otulający, a w powietrzu między nimi napięcie gęstniało jeszcze bardziej, jakby noc dopiero zaczynała swoje prawdziwe przedstawienie.

Zapach rozkoszy

27. Jak drapieżnik

Napięcie rosło w niej powoli, nieubłaganie, jakby niewidzialna ręka dokręcała śrubę wewnątrz ciała – oddech przyspieszał, stawał się płytki i urywany, pierś unosiła się szybko pod ciasnym swetrem, sutki napięte do granic, pulsujące w rytm serca, które biło chaotycznie. Wilgoć na skroniach perliła się obficiej, krople spływały leniwie po linii włosów, po karku, mieszając się z lekkim potem, który pokrywał skórę ciepłą, błyszczącą warstwą. Ciepło rozlewało się po piersiach, po brzuchu, po udach – gorące fale, które zaczynały się w dłoniach splecionych z jego dłońmi, przenikały głębiej, budząc drżenie, które nasilało się z każdą sekundą, lekkie na początku, potem mocniejsze, jakby ciało jej odpowiadało na niewypowiedziane polecenie. Aż nadeszła fala – fala nad którą nie miała kontroli, fala ciepła i rozkoszy, co ogarnęła ją całą nagle, wstrząsając ciałem drżeniem niepowstrzymanym, wilgocią rozlewającą się w tajnych zakątkach, gorącą i lepką, smakiem słodyczy na języku, jakby ślina napłynęła nagle, słodka i gęsta, zapachem ekstazy unoszącym się wokół, mieszającym się z jego zapachem, pierwotnym i ciepłym. 

Odleciała, prawie tracąc przytomność, oczy zamknęły się w uniesieniu, ciało wygięło się w łuk na podłodze, mięśnie napięte, biodra uniosły się lekko, drżąc w rytmie fal, powtórzeniach rozkoszy – fala za falą, fala za falą – przedłużona, rozkoszna, happy end w morzu zmysłów, ciepły, wilgotny, drżący, gdzie świat zawirował, dźwięki grupy stały się odległe, muzyka w tle rozpłynęła się w szumie krwi w uszach.

Gdy dochodziła do siebie, powoli, jak z głębokiego, gorącego snu, w którym ciało wciąż pamiętało echo fal, oczy jej otworzyły się leniwie, błyszczące wniebowzięciem, twarz rozświetlona lekkim, rozkosznym blaskiem, ciepło ciała promieniowało na zewnątrz, wilgoć na skórze lśniła w świetle lampki, zapach rozkoszy unosił się wokół niej jak aura, słodki i cielesny, mieszający się z zapachem grupy, która patrzyła w milczeniu, oddechy przyspieszone. Nie potrafiła powiedzieć, co się z nią działo – słowa tworzyły się chaotycznie, wychodząc z ust drżących, głosem ciężkim od uniesienia: 

– To było... to było jak lot, jak objęcia niebios, jak ciepła wilgoć oceanu zalewająca wszystko, drżenie bez końca, bez granic, ale chcę więcej, więcej, więcej. 

Domagała się kolejnej sesji, głos błagalny, oczy pełne tęsknoty, ręce uniosły się lekko ku niemu, palce drżały w powietrzu, biodra poruszyły się mimowolnie, szukając bliskości, wilgoć wciąż pulsująca wewnątrz.

Alex odmawiał stanowczo, głos jego spokojny jak jezioro w nocy, głęboki i nieugięty: 

– To może być dla ciebie niebezpieczne, niebezpieczne jak zbyt głębokie zanurzenie w rozkoszy, jak wilgoć, co zalewa duszę i nie pozwala wrócić. 

Spojrzenie jego przesunęło się po niej powoli, oceniając, delektując się, a w oczach błysnęło coś chłodnego, choć ona widziała tylko troskę, tylko władzę, która sprawiała, że chciała więcej.

Lecz ona nie dawała mu spokoju, ręce jej sięgnęły ku niemu znów, głos stał się błagalny, oczy wypełniły się łzami rozkoszy i tęsknoty, presja grupy rosła na nowo – śmiechy i zachęty powtórzyły się rytmicznie: 

– Daj jej jeszcze, jeszcze, jeszcze… 

– Nie przerywaj, nie przerywaj… 

Ciepło alkoholu budowało napięcie powoli, nieustannie, oddechy przyspieszone, ciała pochylone bliżej, zapach podniecenia unoszący się w powietrzu gęstszy. Aż Alex uległ, westchnął cicho, wziął jej dłonie raz jeszcze, ciepło przenikające natychmiast, drżenie nasilające się w jej ciele, wilgoć na skórze mieszająca się z jego, zapach bliskości gęstniejący, otulający tylko ich dwoje w tej chwili, choć grupa patrzyła, czekała, oddychała z nimi.

Druga sesja rozlewała się jak dekadencka symfonia, ciepła jego dotyku wnikało głębiej, palce pewne na jej dłoniach, ciepło przenikało przez skórę, drżenie falowało przez jej ciało falami większymi, wilgoć rozlewała się obficiej, spływając po udach, smak rozkoszy na języku słodszy, jakby ślina napłynęła gęstsza, zapach ekstazy otulający jak mgła, ciężka i słodka. 

Fala nadeszła potężniejsza, przedłużona, rozkoszna, happy end w kaskadach uniesienia – fala za falą, fala za falą, fala za falą – trwająca kilkanaście minut, jak pod wpływem silnych eliksirów zakazanych, ciało jej drżało w ekstazie, oczy zamglone, oddech przyspieszony i urywany, wilgoć i ciepło ogarniające wszystko, powoli, nieustannie, aż dochodziła do siebie bardzo powoli, jak z głębokiej, słodkiej otchłani, zmysły rozświetlone, ciało wniebowzięte w rozkoszy przedłużonej, westchnienia wychodzące z gardła ciche i bezradne, ręce opadające bezwładnie, spojrzenie utkwione w nim z wdzięcznością i tęsknotą.

– Boże, co to było? On naprawdę to zrobił… – wyszeptała wreszcie Zuza, głos drżący, oczy szeroko otwarte, a reszta grupy milczała przez chwilę, zanim śmiechy wróciły, mieszając się z westchnieniami, zapach rozkoszy unosił się w powietrzu, ciepło ciał gęstniało, wilgoć na wargach lśniła w świetle, drżenie ciekawości budowało napięcie dalej. 

Dla całej paczki było to coś niesamowitego, coś, co przekraczało granice żartu, coś, co zostawiało ślad w oddechach, w spojrzeniach, w pamięci. Lecz nikt oprócz chłopaka o imieniu Jacek nie zauważał niczego podejrzanego w Alexie – tylko on jeden widział, jak Alex podczas tego, co robił, przyglądał się Clarze uważnie, przechylając głowę na bok jak drapieżnik obserwujący swą ofiarę w ciepłym, wilgotnym lesie, twarz jego malowała się dziwnym zadowoleniem, złotawy blask w oczach drżał lekko, zapach jego bliskości gęstniał subtelnie, budując tajemnicę powoli, nieustannie, jak preludium do większej, dekadenckiej rozkoszy, która czaiła się w cieniu, czekając na kolejną ofiarę.

Zapach rozkoszy

26. To dość przyjemne

Dziewczyna o imieniu Clara zaczerwieniła się jak dojrzała róża w porannym słońcu – rumieniec rozlał się po jej policzkach falą gorąca, sięgając aż do uszu i dekoltu, gdzie skóra pod ciasnym swetrem nabrała głębokiego, żywego odcienia. Oczy jej, duże i jasne, spuściła natychmiast, rzęsy drżały lekko na policzkach, a całe ciało zadrżało subtelnie, jakby chłodny powiew przeszedł przez pokój, choć powietrze było ciężkie i ciepłe. Zapach jej perfum – delikatny, kwiatowy, z nutą jaśminu i wanilii – zmieszał się nagle z wilgocią potu, która perliła się na jej skroniach i karku, tworząc aurę słodką i cielesną, która unosiła się wokół niej jak mgła. Myśl jej wirowała w chaosie: „Dlaczego ja, dlaczego on wybrał właśnie mnie, co oni wszyscy zobaczą, co poczuję?”, a serce biło szybko, chaotycznie, jakby próbowało uciec z piersi.

– Nie, ja nie chcę – wyszeptała cicho, głos drżący jak struna harfy napięta do granic, słowa wychodzące z ust z trudem, jakby każde z nich ważyła na języku. – To zbyt… zbyt intymne, zbyt blisko, nie w tej grupie, nie teraz.

Lecz presja grupy rosła nieubłaganie, śmiechy i zachęty kaskadowały w morzu epitetów, głosy nakładały się na siebie, ciepłe i natarczywe, alkohol rozlewał się po ciałach falą rozluźnienia, wilgoć na wargach lśniła w świetle lampki, zapach mieszanki ciał – potu, perfum, piwa – gęstniał coraz bardziej, budując napięcie powoli, nieustannie, jakby wszyscy czuli, że coś się zaczyna, coś, co przekroczy granice zwykłej zabawy.

– No dawaj, dawaj, dawaj – wołali chłopacy, klepiąc się po ramionach, głosy głośniejsze, pełne podniecenia.

– Będzie zabawa, zabawa, zabawa – dodawały dziewczyny, chichocząc, oczy błyszczące, rumieńce na policzkach.

– Nie bój się, nie bój, nie bój – szeptała Zuza, nachylając się bliżej, jej rudawane włosy opadły na ramię Clary, ciepło oddechu musnęło ucho.

Ciepło alkoholu rozlewało się po ciałach głębiej, wilgoć na wargach lśniła w świetle, zapach mieszanki ciał gęstniał, budując napięcie powoli, nieustannie, aż Clara uległa – ramiona jej opadły bezwładnie, głowa skinęła lekko, dłonie drżały, gdy Alex wziął je w swoje, ciepłe i pewne, palce jego ślizgały się po jej skórze jak aksamit, muskając linie życia, ciepło przenikające natychmiast, zapach jego bliskości wdzierał się w jej zmysły, ciepły i pierwotny, smak powietrza stawał się słodszy, cięższy, a grupa, choć w rozgardiaszu śmiechu i szeptów, przyglądała się w napięciu – oczy błyszczące ciekawością, oddechy przyspieszone, ciała pochylone bliżej, jakby wszyscy czuli, że to, co się dzieje, jest czymś więcej niż żartem, czymś, co wciąga ich wszystkich w tę samą mgłę.

Z początku nic się nie działo, pozornie – ich dłonie splecione jak w tańcu miłości, palce przeplatane, ciepło przenikało powoli od jego skóry do jej, drżenie ledwie wyczuwalne, jak delikatny prąd pod powierzchnią, wilgoć na jej dłoniach mieszała się z jego, lekka i ciepła, zapach ich bliskości gęstniał w powietrzu, otulając tylko ich dwoje w tej chwili, choć reszta grupy patrzyła, czekała, oddychała szybciej. A oni pytali ją, głosami pełnymi podniecenia, nachylając się bliżej, oczy błyszczące w półmroku:

– Jak się czujesz, Clara? Opowiedz nam, opowiedz dokładnie o swych odczuciach, o każdym drżeniu, o każdym cieple – szeptała Anita, głos niski i ciekawy.

– Tak, mów, mów wszystko – dodawał Tomasz, uśmiech na ustach, lecz oczy poważne.

A ona odpowiadała cicho, głos drżący jak liść w wietrze, oczy półprzymknięte, oddech płytki:

– Jestem zrelaksowana… to dość przyjemne, przyjemne jak ciepła kąpiel, jak objęcia morza… przez moje ciało przepływają jakieś dreszcze, dreszcze jak prądy, prądy delikatne i słodkie, budujące napięcie powoli, nieustannie…

Zapach rozkoszy

25. A ja umiem dawać orgazm

Wśród nich siedział również Alex, ten tajemniczy przybysz, który pojawił się w grupie jakby z cienia, bez wielkiego wejścia, bez opowieści o sobie – tylko usiadł w kręgu, cicho, z lekkim uśmiechem, który nie zdradzał niczego. Twarz jego była anielsko piękna, rysy ostre, lecz miękkie w świetle lampki, wysokie kości policzkowe rzucały delikatne cienie, a oczy głębokie jak leśne jeziora w nocy, z nutą złotawego blasku, który błyskał, gdy światło padało pod odpowiednim kątem, przyciągając spojrzenia mimo woli. Ciało wysportowane, lecz nie ostentacyjne, ruchy płynne i oszczędne, jakby nie zużywał energii na zbędne gesty, emanujące ciepłem, które zdawało się wdzierać w zmysły innych powoli, subtelnie, jakby powietrze wokół niego było cieplejsze, cięższe. Jego zapach – subtelny i pierwotny, jak wilgoć ziemi po burzy zmieszana z ciepłem skóry, z nutą czegoś głębszego, co nie miało nazwy – unosił się ledwie wyczuwalnie, lecz budował napięcie w tle, powoli, nieustannie, sprawiając, że dziewczyny siedzący bliżej poruszały się niespokojnie, że chłopaki spoglądali z lekką zazdrością, nie wiedząc dlaczego. Siedział milczący, obserwując, słuchając przechwałek z lekkim uśmiechem, jakby wiedział coś, czego oni jeszcze nie odkryli.

Gdy kolej padła na niego – śmiechy ucichły na chwilę, oczy zwróciły się ku niemu z oczekiwaniem, powietrze w pokoju stało się cięższe, jakby wszyscy czekali na coś wyjątkowego – Alex robił uniki, kręcił głową z udawaną nieśmiałością, która wyglądała tak przekonująco, że kilka dziewczyn uśmiechnęło się współczująco. Głos jego, cichy i melodyjny, jak szmer strumienia w nocy, brzmiał: 

– Nie, naprawdę, nie chcę, to nie dla mnie te wygłupy, wolę milczeć, obserwować, smakować atmosferę wieczoru w ciszy. 

Lecz grupa, rozochocona alkoholem, przesycona ciepłem i wilgocią bliskości, ciałami tak blisko siebie, że pot na skroniach lśnił, a oddechy mieszały się w powietrzu, naciskała mocniej – śmiechy wybuchały falami, epitetami przesady. 

– No dawaj, dawaj, dawaj! 

– Opowiedz, opowiedz, opowiedz! 

Głosy nakładały się na siebie, ręce klepały po ramionach, spojrzenia błyszczały ciekawością i lekkim wyzwaniem, a zapach piwa, perfum, potu gęstniał, budując napięcie, które sprawiało, że skóra drżała lekko, że serca biły szybciej. Aż w końcu uległ, westchnął cicho, uśmiechnął się jedną stroną ust, a jego głos zabrzmiał niepewnie, drżąc lekko jak liść na wietrze: 

– A ja umiem dawać orgazm przez dotyk.

Konsternacja rozlała się po pokoju jak gęsta, ciepła mgła, pomimo wypitego alkoholu, który powinien rozproszyć wszelkie zahamowania – śmiechy zamarły na chwilę, oczy otworzyły się szerzej, oddechy zatrzymały się w gardłach, a potem wybuchły na nowo, głośniejsze, nerwowe, pełne niedowierzania. Zdziwienie malowało się na twarzach jak rumieniec na policzkach, zaskoczenie drżało w powietrzu, niedowierzanie mieszało się z zapachem piwa i perfum, z ciepłem ciał gęstniejącym jeszcze bardziej, wilgoć na skroniach perliła się obficiej, jakby temperatura w pokoju podskoczyła nagle. Chłopaki rechotali, klepiąc się po ramionach, głosy ich brzmiały głośno, lecz pod spodem czaiła się nuta niepewności, dziewczyny chichotały, rumieniąc się głębiej, oczy ich błyszczały ciekawością, smak alkoholu na językach dodawał pikanterii, a napięcie budowało się powoli, nieustannie, jak fala ciepła rozlewająca się po skórze, po brzuchach, po udach, sprawiając, że ktoś poruszył się niespokojnie, że oddech stał się cięższy.

– No to pokaż, jak to robisz, cwaniaku, – odezwała się Zuza, o rudawych falach włosów opadających na ramiona, głos jej melodyjny i prowokujący, pełen śmiechu i wyzwania, oczy błyszczące figlarnie, usta rozchylone lekko w uśmiechu, który obiecywał więcej. 

– Zrób to ze mną, pokaż nam wszystkim tę magiczną sztukę, niech ciepło i drżenie ogarną mnie całą, –dodała, nachylając się lekko do przodu, dekolt jej bluzki odsłonił się odrobinę, ciepło skóry lśniące w świetle. 

Alex pokręcił głową powoli, oczy jego błysnęły złotawym blaskiem, zapach wokół niego zintensyfikował się ledwie wyczuwalnie, jak ciepła wilgoć w powietrzu przed burzą, wdzierająca się w nozdrza, budząca lekkie mrowienie: 

– Nie z tobą, – powiedział spokojnie, głos jak aksamit muskający skórę, – z nią, – i wskazał palcem na dziewczynę siedzącą naprzeciw, niepozorną w porównaniu z resztą, o jasnych włosach splecionych w luźne warkocze jak złote nici, twarzy delikatnej i rumianej, z lekkimi piegami na nosie. 

Jej duże, kształtne piersi odznaczały się wyraźnie pod ciasnym swetrem, falując lekko z każdym oddechem, emanując ciepłem i miękkością, które budziły w otoczeniu subtelne drżenie pożądania, jakby wszyscy nagle zauważyli to, co wcześniej umykało – krągłości ukryte, ciepło bijące od ciała, wilgoć na wardze, gdy przełykała ślinę nerwowo.

Zapach rozkoszy

24. W morzu epitetów

Następnie przyszła kolej na pannę o imieniu Zuza, o rudawych falach włosów opadających na ramiona w miękkich, płomiennych kaskadach, z ustami pełnymi jak dojrzałe owoce, lśniącymi lekko od wilgoci po łyku piwa. Twierdziła, że czyta w myślach, zgadując sekrety innych z drżenia ich głosu, z ciepła ich spojrzeń, z wilgoci na wargach, gdy mówili – koloryzując coraz bardziej, nachylała się bliżej do kolejnych osób, oczy jej błyszczały figlarnie, palec wskazujący muskał powietrze przed czyjąś twarzą, jakby naprawdę wyciągała myśli na wierzch. „Wiem, co myślisz teraz, o tym, jak ciepła jest skóra pod koszulką”, szeptała do jednego z chłopaków, a on rumienił się lekko, śmiech wybuchał falami, głośny i zaraźliwy, lecz pod spodem czaiło się coś innego – spojrzenia zatrzymywały się dłużej, oddechy przyspieszały, zapach jej perfum, słodki i korzenny, mieszał się z ciepłem ciał, budując napięcie, które sprawiało, że powietrze w pokoju stawało się cięższe, bardziej intymne.

Tuż za nią poszedł Rafał, chudy i bystry, z oczami błyszczącymi inteligencją i lekkim alkoholowym blaskiem, przesadzając w opowieści, że hipnotyzuje zwierzęta samym dotykiem – opowiadał, jak koty mruczą w ekstazie pod jego palcami, jak psy drżą w uniesieniu, jak nawet ptaki zamierają w locie na dźwięk jego głosu. Gestykulował powoli, dłonie sunęły w powietrzu, jakby naprawdę gładził niewidzialne futro, a powietrze wokół niego gęstniało od zapachów wyobraźni – ciepło jego skóry, lekki pot na skroniach, zapach piwa na oddechu mieszały się z muzyką w tle, tworząc aurę, w której wszyscy czuli lekkie mrowienie, jakby jego słowa naprawdę hipnotyzowały, jakby dotyk, o którym mówił, mógł przenieść się na nich, na ich skórę, na miejsca, gdzie ciepło już zaczynało się gromadzić.

Potem była Anita, o kruczoczarnych lokach opadających ciężko na ramiona, lśniących w świetle jak czarne jedwabie, z oczami ciemnymi i głębokimi, pełnymi tajemnicy – opowiadała, że maluje obrazy smakiem farb na języku, że jej palce ślizgają się po płótnie, budując napięcie warstwa po warstwie, aż do kulminacji barw, która eksploduje w ekstazie koloru i formy. Przesadzając w opisach, unosiła dłonie, palce sunęły w powietrzu jak pędzle, muskając niewidzialne płótno, a jej głos stawał się niższy, bardziej zmysłowy, jakby naprawdę smakowała farbę, jakby wilgoć na jej wargach była częścią tej sztuki. 

Każdy następny mówca podnosił poprzeczkę, słowa kaskadowały w morzu epitetów, powtórzenia rytmiczne jak bicie serca – „mogę, mogę, mogę”, „czuję, czuję, czuję” – szeptane i wykrzykiwane, a alkohol rozgrzewał ciała głębiej, wilgoć potu perliła się na skórze, na karkach, na dekolcie, ciepło bliskości drżało w powietrzu, zapach mieszanki perfum, piwa i młodzieńczego pożądania budował napięcie powoli, nieustannie, jak preludium do zakazanej symfonii, w której każdy oddech, każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk obiecywał coś więcej, coś, co czaiło się w cieniu pokoju, czekając na moment, by się objawić.

Zapach rozkoszy

23. Wieczór na kampusie

Wieczór na kampusie rozlewał się jak gęsty, aksamitny syrop, otulając akademik ciepłym, pulsującym oddechem młodzieńczej energii, która unosiła się w powietrzu niczym niewidzialna mgła, ciężka od niewypowiedzianych pragnień i lekkiego szumu krwi w żyłach. Powietrze w pokoju na drugim piętrze przesycone było zapachem świeżej wilgoci po popołudniowym deszczu, który wciąż osiadał na szybach kroplami lśniącymi w świetle ulicznych latarni, zmieszanym z nutami piwa – gorzkiego, pienistego – słodkich perfum unoszących się z ciepłych szyj dziewczyn, i rozgrzanej skóry młodych ciał, które tłoczyły się blisko siebie na podłodze usłanej poduszkami i kocami. Oświetlenie było skąpe, mdłe – tylko lampka biurkowa rzucała bursztynowy blask na twarze, podkreślając rumieńce na policzkach, błysk w oczach, migotliwe odbicia świateł miasta za oknem tańczące na ścianach jak odległe gwiazdy. W tle dudniła cicho muzyka z głośnika, rytmiczna i natarczywa, bas wibrujący w piersiach, melodia niska i zmysłowa, jakby bicie serca w przededniu tajemnicy, która dopiero miała się objawić, powoli, nieubłaganie.

Grupa studentów – ludzi inteligentnych, pełnych życia, z pierwszego i drugiego roku – zebrała się tu na to spotkanie towarzyskie, które zaczęło się niewinnie, od śmiechów i butelek, a teraz pulsowało czymś głębszym, czymś, co czaiło się pod powierzchnią rozmów. Kilku chłopaków o ostrych rysach twarzy i roześmianych oczach, z koszulkami przylegającymi do spoconych torsów, gestykulowało żywo, opowiadając anegdoty z wykładów, ich głosy niskie i pewne, przerywane wybuchami śmiechu. Obok nich kilka dziewczyn, każda inna, lecz każda kusząco piękna w tym półmroku – Anita o kruczoczarnych lokach opadających na ramiona jak wodospad nocy, lśniących w świetle lampki, z ustami pełnymi i lekko rozchylonymi w śmiechu; Zuza o rudawych falach płonących w blasku jak jesienne liście, z piegami na nosie i dekoltem, który unosił się szybko od przyspieszonego oddechu; Janka o delikatnych, kasztanowych puklach framugujących twarz anioła, z oczami dużymi i błyszczącymi, pełnymi ciekawości. Wszystkie one, w obcisłych dżinsach i luźnych bluzkach, które opinały piersi i ramiona, emanowały ciepłem młodości, drżeniem podniecenia, które alkohol tylko potęgował, i wilgocią potu na skroniach, na karkach, gdzie włosy przylegały lekko do skóry. Alkohol krążył w butelkach i kubkach, rozluźniając języki, rozpalając śmiechy, prowokując do przechwałek, wygłupów, tych słodkich, dekadenckich wyzwań, co miały urozmaicić wieczór – „A ja potrafię…”, „A ja raz…”, słowa płynęły falami, budując napięcie powoli, krok po kroku, jak fala przypływu liżąca brzegi pożądania, które czaiło się w spojrzeniach, w przypadkowych dotykach ramion, w zapachu ciał tak blisko siebie, że powietrze między nimi gęstniało od niewypowiedzianego głodu.

Każdy z chłopaków, siedząc w luźnym kręgu na podłodze usłanej miękkimi poduszkami i pogniecionymi kocami, opowiadał o swych ukrytych talentach, a słowa płynęły coraz śmielej, coraz bardziej koloryzowane, przesycone epitetami przesady, które sprawiały, że powietrze w pokoju gęstniało od śmiechu i lekkiego, wspólnego podniecenia. Alkohol rozgrzewał gardła, rozluźniał mięśnie, a ciepło ciał tak blisko siebie – kolana ocierające się o kolana, ramiona muskające ramiona – budowało napięcie subtelne, lecz nieustanne, jakby wszyscy czuli, że wieczór zmierza ku czemuś, co jeszcze nie miało nazwy. 

Młody mężczyzna o imieniu Tomasz, z bicepsami napiętymi pod obcisłą koszulką, która podkreślała każdy ruch, chełpił się głośno, że potrafi żonglować pięcioma butelkami piwa naraz, wirując nimi w powietrzu z precyzją akrobaty w cyrku rozkoszy – uniósł ręce, demonstrując gesty, butelki wyobrażone wirowały w jego opowieści, a pot na jego czole lśnił w świetle lampki, zapach jego skóry – słony, męski – mieszał się z goryczką chmielu unoszącą się z kubków. Wszyscy wybuchli gromkim śmiechem, głowy odchyliły się do tyłu, gardła odsłonięte, a w tym śmiechu brzmiała nuta czegoś głębszego, jakby słowa Tomasza dotknęły ukrytego pragnienia popisu, pokazania siły, przyciągnięcia spojrzeń dziewczyn siedzących naprzeciw.