Zapach rozkoszy

58. Z echem tego dotyku

Z drugiego końca autobusu patrzył na nią mężczyzna.

Wysoki, o idealnie wyrzeźbionym ciele, które czarna koszula i skórzana kurtka opinały jak druga skóra. Koszula rozpięta na dwa guziki odsłaniała trójkąt gładkiej, oliwkowej piersi, na której drobne krople potu lśniły w sztucznym świetle jarzeniówek niczym rosa na liściu w blasku księżyca. Kurtka – stara, delikatnie popękana na zgięciach łokci – niosła w sobie zapach wyprawionej skóry, dymu i czegoś pierwotnego, zwierzęcego, jakby przed chwilą tulił do siebie wilgotne futro drapieżnika. Czarne włosy, lekko falowane, w artystycznym nieładzie opadały na czoło i skronie, wilgotne od potu lub pierwszej mżawki wieczoru. Ręce – długie, smukłe, lecz mocne – trzymały poręcz z taką swobodą, jakby zimny metal sam uginał się pod ich dotykiem.

Ale oczy – zielono-złote, głębokie, hipnotyzujące – złapały jej spojrzenie i nie puściły. W źrenicach odbijało się pomarańczowe światło mijanych latarni, tworząc w nich ruchome, płynne ogniska, które zdawały się bić w tym samym rytmie co jej serce. Patrzył bez mrugania, bez wstydu, z taką pewnością posiadania, jakby już dawno zdjął z niej sukienkę, znał smak soli na jej skórze i wiedział dokładnie, ile razy dziś wieczorem zacisnęła uda, próbując zdławić pulsujący żal i pożądanie.

Serce Danieli przyspieszyło.

Dziwne, przyjemne déjà vu ogarnęło ją jak fala: jakby już go znała, jakby czekała na niego przez całe życie, jakby los – po tylu latach milczenia – wreszcie się do niej uśmiechnął. W ułamku sekundy przed oczami mignęły obrazy, których nigdy nie przeżyła: jego usta na jej karku, zęby delikatnie zaciskające się na płatkach ucha, dłonie unoszące jej biodra w ciemnym korytarzu, zapach deszczu i seksu mieszający się z wanilią jej własnych perfum. Uczucie tak silne, że niemal bolesne – jak echo z innego wcielenia.

Myślała: „To niemożliwe… ale to przeznaczenie”.

Kobiety wokół niego zaczęły się dziwnie zachowywać: jedna poprawiła włosy gestem tak powolnym, jakby pieściła własny kark, druga oddychała głębiej, unosząc i opuszczając piersi pod cienką bluzką, aż koronka stanika zamigotała w świetle, trzecia pokryła się gwałtownym rumieńcem, czwarta mimowolnie dotykała dekoltu, opuszkami palców kreśląc małe, nerwowe kółka na własnej skórze. Ich ruchy były miękkie, zwierzęce, bezwiedne – jak kwiaty rozchylające płatki pod niewidzialnym promieniem.

Daniela jeszcze nie czuła feromonów – był za daleko – ale widziała to poruszenie i czuła zazdrość zmieszaną z podnieceniem. Zazdrość paliła ją w mostku jak łyk gorzkiego absyntu, a jednocześnie wilgotne ciepło rozlewało się nisko w podbrzuszu, zmuszając ją do mocniejszego zaciskania ud, by nie zdradzić drżenia kolan.

Mężczyzna zaczął przeciskać się przez tłum – powoli, płynnie, jakby ludzie rozstępowali się przed nim na niewypowiedziany rozkaz. Nie odpychał nikogo; wystarczał lekki obrót barku, ciche westchnienie, spojrzenie – i ciała ustępowały. Każdy krok przybliżał go, a wraz z nim zapach: ciepła cytryna, dymny cedr, odrobina mrocznej, niemal metalicznej słodyczy. Daniela słyszała szelest jego kurtki, cichy trzask skóry o skórę, odległe westchnienia kobiet, które mijał, jakby zostawiał za sobą smugę rozgrzanego powietrza.

Daniela myślała: „To przypadek, na pewno przypadek”.

Ale on stanął tuż obok – tak blisko, że ciepło jego ciała owionęło ją jak od rozgrzanego kamienia w środku nocy. Powietrze między nimi zgęstniało, nasycone elektrycznością burzy wiszącej nad miastem. Feromony uderzyły delikatnie: najpierw lekki zawrót głowy, jakby ktoś wlał jej do krwi kilka kropel miodu i opium, potem fala gorąca rozlewająca się po brzuchu, sutki stwardniały pod sukienką tak gwałtownie, że niemal zabolały, wilgoć pojawiła się między udami – gorąca, lepka, niepowstrzymana, wsiąkająca w koronkę majtek i czyniąca każdy ruch bioder słodką torturą.

Niby przypadkiem musnął jej dłoń opuszkami palców – jakby poprawiał pasek jej torebki. Dotyk trwał ułamek sekundy, a jednak przebiegł przez nią jak piorun: od czubków palców, przez nadgarstek, wzdłuż żył ramienia, aż do piersi, gdzie eksplodował w dwóch ostrych, palących punktach. Skóra zapiekła, oddech uwiązł w gardle, w ustach pojawił się nagle smak – ciemna czekolada, sól, porto, coś zakazanego i pierwotnego. Prąd płynął dalej, w dół kręgosłupa, między pośladki, do samego rdzenia, gdzie wszystko zacisnęło się w bolesnym, rozkosznym skurczu.

On wysiadł na następnym przystanku – bez słowa, tylko krótkie spojrzenie i lekki, leniwy uśmiech.

Uśmiech ten był obietnicą i groźbą zarazem: kącik ust uniesiony tak, jakby wiedział dokładnie, co zrobił z jej ciałem, jakby znał zapach jej podniecenia, smak jej rozpaczy i był pewien, że za kilka godzin będzie o nim myśleć, wijąc się samotnie między prześcieradłami, z palcami śliskimi od własnej wilgoci, szepcząc jego nieznane imię w ciemność. Drzwi zamknęły się z sykiem, autobus ruszył z szarpnięciem, a Daniela została sama z echem tego dotyku, z pulsowaniem między udami i z burzą, która wreszcie rozdarła niebo nad Warszawą – jakby miasto samo chciało krzyczeć w jej imieniu.

Zapach rozkoszy

57. Wrażenie bycia obserwowaną

Upalna sierpniowa noc dusiła Warszawę jak mokry aksamit, ciężki od wilgoci i grzmotów w oddali.

Daniela wsiadła na Mokotowie do przegubowego autobusu linii 131. Miała czterdzieści dwa lata, blond włosy opadały jej do połowy łopatek, duże niebieskie oczy zamgliły się łzami, a ciało – dojrzałe, zmysłowe, o obfitych biodrach i pokaźnych, lekko opadających piersiach – wciąż pachniało perfumami o nucie bergamotki i wanilii, choć woń ta mieszała się już z potem i rozpaczą. Sukienka wieczorowa, czarna, dopasowana, z głębokim dekoltem i wysokim rozcięciem na udzie, zdążyła się pognieść w ciągu tych kilku godzin. Materiał lepił się do skóry w zagłębieniach pod piersiami i w dole pleców, tam gdzie pot spływał cienkimi strużkami, rysując na tkaninie ciemniejsze, niemal obsceniczne mapy. Każdy oddech unosił i opuszczał biust, sutki stwardniałe od nagłego chłodu klimatyzacji i od żalu napierały na cienką koronkę stanika, widoczne jak dwa ciemne, zdradzieckie punkty pod czarnym jedwabiem. Wysokie rozcięcie sukienki rozchyliło się przy wejściu do autobusu, odsłaniając na moment kremową wewnętrzną stronę uda – bladą, delikatną, wciąż naznaczoną czerwonymi śladami po zbyt ciasnych butach na obcasie.

Makijaż rozmazany – tusz spływał czarnymi smugami po policzkach, usta drżały, nos zaczerwieniony. Szminka, jeszcze niedawno krwistoczerwona, teraz rozmazana w kącikach warg, wyglądała jak ślad po gwałtownym, niespełnionym pocałunku. Daniela próbowała oddychać płytko, żeby nie rozszlochać się na oczach szarej masy pasażerów, ale powietrze w autobusie było gęste, lepkie, przesycone wonią mokrej wełny, tanich dezodorantów, cudzego oddechu i metalicznego posmaku burzy wiszącej tuż nad dachami. Był późny wieczór, godziny szczytu wciąż trwały; ludzie wracali z pracy, z zakupów, z wymuszonych spotkań – zatłoczony przegubowiec kołysał się ciężko, a ciała obcych ocierały się o siebie w rytmie szarpanych przystanków.

Spotkanie integracyjne w firmie AdVerve Solutions na Mokotowie skończyło się katastrofą, zanim na dobre się zaczęło. Mężczyzna, w którym skrycie kochała się od miesięcy – wysoki, szarmancki dyrektor marketingu – już w pierwszej godzinie ściskał w kącie sali inną kobietę, młodszą, zgrabniejszą, śmiejącą się głośno. Daniela wciąż widziała ten obraz pod powiekami: jego długie palce zaciśnięte na talii tamtej dziewczyny, sposób, w jaki pochylił głowę, żeby szepnąć jej coś do ucha, i błysk jej zębów w odpowiedzi – biały, drapieżny, triumfalny. Tamten śmiech wciąż dzwonił jej w skroniach jak rozbite szkło. Daniela wyszła wcześniej, nie mówiąc nikomu ani słowa.

Teraz stała przy środkowych drzwiach, trzymając się poręczy. Palce, wciąż ozdobione ciemnowiśniowym lakierem, zaciskały się na zimnym metalu tak mocno, że kostki pobielały. Autobus kołysał się na zakrętach, a jej biodra poruszały się wbrew woli w miękkim, falującym rytmie, jakby ciało samo przypominało sobie dawne, nieużywane już ruchy – te, które kiedyś budziły pożądanie, a teraz wydawały się tylko ciężarem.

Gdzieś w oddali grzmiało – burza zbliżała się powoli, powietrze gęstniało, ale jej było wszystko jedno.

Nagle poczuła na karku wrażenie bycia obserwowaną – nieprzyjemne, ale jednocześnie intrygujące, ciepłe, jak powiew letniego wiatru muskający skórę po długim dniu. To nie był zwykły przeciąg z uchylonych drzwi. To był wzrok. Powolny, niemal dotykalny. Zsunął się po jej karku jak kropla rtęci, zatrzymał na chwilę w zagłębieniu między obojczykami, po czym zsunął niżej – leniwie, bez pośpiechu, sunąc po krzywiznach dekoltu, muskając sutki przez materiał, jakby oceniał ich twardość, ich ciężar, ich gotowość. Daniela poczuła, jak skóra na ramionach pokrywa się drobnymi, palącymi dreszczami. Oddech uwiązł jej w gardle.

Odruchowo odwróciła głowę.

W głębi autobusu, przy ostatnich siedzeniach, stał mężczyzna. Ciemny garnitur, rozpięta koszula pod szyją, kołnierzyk lekko przekrzywiony, jakby dopiero co zsunął krawat. Włosy czarne, wilgotne od potu lub pierwszej mżawki, zaczesane do tyłu palcami. Twarz poorana zmarszczkami śmiechu i zmęczenia, ale oczy – oczy miały kolor mokrego asfaltu po burzy, głębokie, nieruchome, głodne. Patrzył na nią tak, jakby już dawno zdjął z niej tę sukienkę, jakby znał smak soli na jej skórze, jakby wiedział, ile razy dziś wieczorem zacisnęła uda, próbując zdusić w sobie pulsujący żal i pożądanie jednocześnie.

Nie uśmiechał się. Nie odwracał wzroku.

Gdy autobus zahamował gwałtownie na światłach, jej ciało poleciało do przodu, piersi zafalowały ciężko pod materiałem, a rozcięcie sukienki rozchyliło się szerzej, odsłaniając koronkową krawędź pończochy i fragment bladej skóry nad podwiązką. Poczuła, jak jego spojrzenie natychmiast tam spoczęło – nie nachalnie, ale z taką pewnością, jakby to miejsce należało już do niego. Powietrze między nimi zgęstniało jeszcze bardziej; zapach jej perfum – bergamotka, wanilia, odrobina gorzkiej pomarańczy – zmieszał się z czymś ostrzejszym, męskim, skórzanym, co płynęło od niego przez cały zatłoczony korytarz autobusu.

Grzmot przetoczył się bliżej, szyby zadrżały.

Daniela nie była w stanie oderwać oczu. Serce waliło jej w gardle, w podbrzuszu, w opuszkach palców zaciśniętych na poręczy. Czuła, jak wilgoć między udami staje się czymś innym niż tylko potem – ciepłym, zdradzieckim dowodem na to, że ciało wciąż potrafi reagować, nawet gdy dusza krwawi.

On powoli, bardzo powoli skinął głową – ledwie zauważalny ruch, jakby mówił: „wiem”. Wiem, co się stało. Wiem, czego pragniesz. Wiem, jak bardzo teraz jesteś naga pod tą sukienką.

Autobus ruszył z szarpnięciem.

Daniela odwróciła głowę z powrotem do szyby, ale czuła, że jego wzrok wciąż na niej leży – ciężki, gorący, obiecujący coś, co jednocześnie przerażało i kusiło jak otwarta rana, którą można wreszcie polizać.

Odruchowo odwróciła głowę. 

Zapach rozkoszy

56. Muszę wiedzieć, kim on jest

Kuba wzruszył ramionami, ale już bez śmiechu.

– Dwie sesje były. Pierwsza – lekka, ona mówi cicho: „To przyjemne… jak ciepła kąpiel”. Druga – już totalny odlot. Wygięła się w łuk, jęknęła tak, że wszystkim zamarło. Wilgoć jej spływała po udach, wszystko widać było. Jakby ktoś odkręcił kran. A on tylko trzyma dłonie i patrzy, jakby to był zwykły wieczór. Sam chciałem być taki dobry w te klocki, ale… cholera, to nie było normalne.

Jacek milczał przez chwilę, patrzył w piwo, potem podniósł wzrok, oczy mu pociemniały.

– I co, ona potem…?

Marek dopił piwo jednym haustem, odstawił kufel z hukiem.

– Potem? Błagała o więcej. „Jeszcze, proszę, więcej”. Leżała na podłodze, oczy zamglone, uśmiech debilny, jakby wygrała na loterii. Myśleliśmy, że padnie z wyczerpania. W końcu dwie dziewczyny ją odprowadziły do pokoju. Wyglądała jak zombie, ale szczęśliwy zombie. A ty… ty szedłeś za nimi, prawda? Widziałeś, jak on ją prowadził.

Jacek kiwnął głową powoli.

– Tak. Szedłem. Na korytarzu akademika. Trzymał ją w pasie, a ona… ona się o niego opierała, jakby nie mogła chodzić. Głowa na jego ramieniu, włosy rozpuszczone, mokre, jakby płakała albo… no wiesz. A on szedł spokojnie, jak… jak coś swojego. Jakby już wiedział, że ona jest jego. Na zawsze.

Kuba kiwnął głową, ściszył głos jeszcze bardziej.

– A Zuza? Ta ruda wariatka? Po imprezie złapała go na korytarzu. Myślałem, że wyciągnie mu ptaka i zerżnie go na miejscu. Ale nie, on ją tylko musnął po policzku i… bum. Ona też się zatrzęsła, jęknęła głośno, nogi jej się ugięły. Mówiła: „Proszę, jeszcze raz”. A on: „Nie dziś”. I poszedł. Zostawił ją opartą o ścianę, dyszącą jak po maratonie.

Jacek patrzył na nich intensywnie, głos mu stwardniał.

– A ten zapach… Wy też go czuliście? Bo ja szedłem za nimi na korytarzu akademika. Pachniało tak… nawet nie potrafię tego określić. Jakby las, wanilia i coś… seksownego. Aż mi się zakręciło w głowie. I widziałem, jak Clara się o niego opierała, jakby nie mogła chodzić. A on ją prowadził spokojnie, jak… jak coś swojego. Jak zdobycz.

Kuba przytaknął, spoważniał.

– Tak, stary. Jak on był blisko, to powietrze robiło się gęste. Jakby ktoś rozpylał afrodyzjak. Nawet ja poczułem mrowienie, a jestem hetero na maksa.

Marek dopił resztkę piwa, spojrzał na Jacka poważnie.

– I wiesz co jest najgorsze? Clara i Zuza od tamtej pory są inne. Clara chodzi jak w transie, patrzy w ścianę, uśmiecha się do siebie. Zuza… no, ona jest taka napalona, jakby seks był jej jedyną pasją życiową. Widziałem, jak sprawdza telefon co pięć minut. Pisze do niego, szuka go po kampusie.

Jacek milczał chwilę, patrzył w piwo, potem podniósł wzrok, głos mu spadł do szeptu.

– Chłopaki… to nie jest normalne. To nie może być normalne. On coś im robi. Jakby… kradł im coś. Albo dawał za dużo. Nie wiem. Ale to mnie najbardziej przeraża. Bo ja widziałem, jak patrzył na Clarę, kiedy wychodzili. Jakby… jakby już wiedział, że ona jest jego. Na zawsze.

Kuba wzruszył ramionami, ale już bez śmiechu.

– Może i nie. Ale powiedz szczerze – jakby ci dał taką moc… to co byś zrobił?

Jacek patrzył twardo, oczy mu błyszczały w świetle lampy nad stołem.

– Nie o to chodzi. Chodzi o to, że one wyglądają jak… jak typowe ofiary. Szczęśliwe ofiary. I to mnie najbardziej przeraża.

Marek kiwnął głową powoli.

– No spoko, to co teraz robisz, detektywie? Zgłaszasz na policję? „Panie komisarzu, koleś daje orgazmy dotykiem”? Hahaha… sam widzisz jak to brzmi.

Jacek uśmiechnął się krzywo, ale oczy pozostały poważne.

– Jeszcze nie. Ale pogadam z Kingą. Jak ona usłyszy, to albo mnie wyśmieje… albo zacznie kopać. A ona kopie skutecznie.

Kuba ściszył głos do szeptu.

– Tylko uważaj. Bo jak ten Alex wyczuje, że go ktoś śledzi… to może być problem.

Jacek spojrzał na nich długo, potem dopił piwo jednym haustem, wstał, kiwnął głową i wyszedł w noc. Kuba i Marek patrzyli za nim – już bez żartów, z czymś, co zaczynało przypominać niepokój. W tle rockowa playlista grała dalej, ale nagle brzmiała inaczej – jakby bas uderzał mocniej, jakby gitary grały ciszej, jakby cała muzyka czekała na to, co będzie dalej. Jacek wyszedł na ulicę, ciepłe, wilgotne powietrze owiało mu twarz, a w głowie kołatała się jedna myśl:

„Muszę wiedzieć, kim on jest. Zanim będzie za późno”.

Zapach rozkoszy

55. Pub „Pod Lampą”

Pub „Pod Lampą” znajdował się zaledwie kilka kroków od kampusu, w starej, osmolonej kamienicy z lat trzydziestych, gdzie drewniane stoły nosiły głębokie ślady po setkach kufli, niedopałkach i nożach, którymi ktoś kiedyś rzeźbił inicjały. Na ścianach wisiały pożółkłe plakaty zespołów, które przestały istnieć, zanim większość studentów się urodziła. Był wczesny wieczór kilka dni po imprezie w akademiku, powietrze gęste od zapachu starego drewna, przetrawionego piwa i wilgotnego lata, które nie chciało odejść, mimo że słońce już dawno zaszło. W rogu sali, przy stoliku częściowo zasłoniętym masywnym filarem, siedzieli Jacek, Kuba i Marek. Trzy kufle piwa stały przed nimi, już w połowie puste, frytki na talerzu zdążyły ostygnąć, zmatowieć i skleić się w bezkształtną masę. W tle dudniła stara rockowa playlista – niskie, chropowate gitary i perkusja, która brzmiała jak bicie serca w ciemnym tunelu, dudniące, natarczywe, nie dające spokoju.

Jacek siedział pochylony nad stołem, łokcie wbite w blat tak mocno, że drewno lekko skrzypiało, dłonie zaciśnięte wokół kufla, aż knykcie pobielały. Patrzył w ciemny płyn, w którym odbijało się żółtawe światło lampy wiszącej nad nimi, potem podniósł wzrok. Oczy miał zmęczone, podkrążone, zaczerwienione – jakby od kilku nocy nie spał naprawdę, tylko przewracał się z boku na bok, odtwarzając w głowie tamtą scenę. Był na tej imprezie. Widział wszystko na własne oczy. Nie śmiał się jak reszta, nie klaskał, nie żartował. Od pierwszej chwili, gdy Alex wszedł do pokoju, coś w nim się napięło – nie podniecenie, tylko czysty, zimny niepokój. Coś w tym facecie było nie tak. Za spokojny. Za pewny. Za… nie-ludzki.

– No dobra, chłopaki, gadajcie wreszcie. Co tam się naprawdę działo na tej imprezie? Bo ja widziałem, ale chcę usłyszeć, co wy myślicie. Bo ja tylko słyszałem jakieś krzyki i śmiechy, a potem widziałem Clarę, jak wychodziła z tym gościem… Wyglądała, jakby ją ktoś przejechał ciężarówką, ale jednocześnie jakby była w siódmym niebie. Co wy tam robiliście?

Kuba odchylił się na krześle, oparł łokcie o blat, pociągnął długi łyk piwa, otarł usta grzbietem dłoni i zaśmiał się krótko, nerwowo – śmiech, który szybko zgasł.

– Stary, to nie była zwykła impreza. To był jakiś pieprzony film dla dorosłych, tylko bez kamery. Pamiętasz tego typa, Alexa? Ten wysoki, taki… za ładny, wiesz? Wchodzi, a od niego pachnie jak las po deszczu wymieszany z wanilią i czymś… no, zwierzęcym. I nagle gada: „Ja umiem dawać orgazm samym dotykiem dłoni”. Myśleliśmy, że jaja robi.

Jacek zmarszczył brwi, głos mu stwardniał.

– Ja nie myślałem, że jaja robi. Ja od razu wiedziałem, że to nie żart. On od początku miał to w planie. I co, zrobił?

Marek kiwnął głową, oczy mu błyszczały dziwnym, mieszanym blaskiem – podniecenie walczyło w nich z niepokojem. Pochylił się bliżej stołu, ściszając głos, jakby bał się, że ktoś przy sąsiednim stoliku usłyszy.

– Zrobił, kurwa, zrobił. Wybrał Clarę. Tę cichą, z jasnymi warkoczami, co zawsze siedzi z książką i prawie się nie odzywa. Wszyscy się śmiali, że żartuje, a on bierze ją za ręce, patrzy w oczy i… po minucie ona już drży jak liść. Zaczyna oddychać ciężko, sutki jej sterczą przez sweter, biodra się ruszają same. A on nawet nie rusza palcem poza tymi dłońmi.

Jacek pochylił się jeszcze bardziej, głos mu spadł do szeptu.

– Czekaj… serio? Bez dotykania nigdzie indziej? Jak to w ogóle możliwe? Bo ja patrzyłem i nie wierzyłem własnym oczom. Ona naprawdę… no wiesz… skończyła. Dwa razy. Na oczach wszystkich. Widziałem, jak jej nogi się trzęsą, jak wilgoć przesiąka przez majtki pod sukienką. To nie był żart.

Zapach rozkoszy

54. Związane nicią feromonów

Zuza jęknęła głośno, dźwięk wyszedł z gardła głęboki i bezradny, wibrujący w powietrzu oranżerii, echo odbijające się od szklanych ścian, mieszające się z chlupotem wody, z szelestem liści paproci, z westchnieniem Clary cichym w tle. Głos jej był gardłowy, pełen kapitulacji, biodra drgnęły do góry instynktownie, spotykając jego ruchy z desperacją, która nie znała już wstydu, uda zaciskające się wokół niego mocniej, wnętrze pulsujące w rytm pchnięć, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, mieszająca się z wodą fontanny. Ręce jej, bezwładne chwilę wcześniej, oplotły jego szyję mocno, palce wplatające się we włosy, ciągnące lekko w uniesieniu, ciało wygięte w łuk, piersi unoszące się szybko, sutki muskające jego tors, pulsujące boleśnie rozkosznie. Myśl jej tonęła w ekstazie: „Tak, głębiej, mocniej, weź mnie całą, nie przestawaj, nigdy”.

Fale przychodziły w niej jedna po drugiej, silniejsze niż kiedykolwiek, przedłużone i miażdżące, wstrząsające ciałem od wewnątrz, skurcze zaciskające się wokół jego męskości rytmicznie, gorąco, wilgoć spływająca obficiej z każdym pchnięciem, mieszająca się z wodą, tworząc gorące strumienie po udach, po pośladkach, po jego biodrach. Biodra jej falowały w rytm, unosząc się wyżej, opadając, szukając głębszego wniknięcia, pośladki napięte pod jego dłońmi, uda drżące w wodzie, brzuch pulsujący, piersi falujące gwałtownie, sutki napięte i twarde, muskające skórę jego torsu przy każdym ruchu. Zapach rozkoszy unosił się wyżej, słodki i ciężki, mieszający się z liliami wodnymi, z orchideami, z wilgotną ziemią, a jęki jej stawały się ciągłe, ciche i głębokie, wibrujące w powietrzu, echo odbijające się od szyb.

Wilgoć spływała obficiej, gorąca i lepka, mieszając się z ciepłą wodą fontanny, tworząc strumienie, które spływały po udach Zuzy, po biodrach Alexa, po mchu na krawędzi, lśniące w księżycu jak srebrne nici łączące ich ciała. Ciało jej wygięło się w łuk jeszcze bardziej, plecy napięte, pośladki uniesione wyżej, uda zaciskające się wokół niego mocno, wnętrze pulsujące w skurczach, fale wstrząsające wszystkim – brzuchem drżącym, piersiami falującymi, rękami oplatającymi szyję, palcami wbijającymi się w skórę. Clara patrzyła na to z boku, oddech jej przyspieszony, ciało drżące w echa, sutki napięte, wilgoć spływająca po udach, myśl jej sennie: „Ona też, tak jak ja, fale, jego fale, niech trwa”.

Alex brał maksymalnie, ruchy jego szybkie i głębokie, biodra poruszały się z precyzją drapieżnika, pośladki napięte przy każdym pchnięciu, mięśnie brzucha zarysowane w świetle, ręce trzymające jej biodra mocno, palce wbijające się w skórę, unoszące wyżej, rozchylające szerzej. Energia życiowa płynęła do niego obfitymi falami – intensywna, dzika, zwierzęca – wszystko, co w niej było, endorfiny gęste i słodkie, impulsy ostre i czyste, z samego rdzenia jej istoty, z miejsca, gdzie rozkosz eksplodowała najsilniej. Czuł to wszystko – w skurczach wokół męskości, w wilgoci spływającej, w jękach wibrujących na skórze, w drżeniu ciała – energia świeża i potężna, wypełniająca pustkę wewnątrz niego, a w umyśle jego chłodna satysfakcja: „Tak, dawaj, wszystko, jesteś moja, energia twoja jest moja”.

Jednocześnie dawał – feromony wnikały w nią głębiej, warstwa po warstwie, wiążąc się z receptorami w mózgu na zawsze, tworząc uzależnienie tak silne, że nawet jeśli później coś pamiętała, słowa nie mogłyby wyjść z ust inaczej niż jako westchnienie tęsknoty, słodkie i bezradne. Zapach jego esencji – wanilii, piżma, wilgotnej ziemi – wnikał w skórę Zuzy, w płuca, w krew, budząc fale jeszcze silniejsze, skurcze jeszcze głębsze, wilgoć jeszcze obfitszą, a ciało jej odpowiadało drżeniem całkowitym, poddaniem absolutnym, myśl jej tonąca w tej mgle: 

„Jestem związana, na zawsze, jego zapach, jego ciepło, chcę tylko tego”.

Clara patrzyła, oczy zamglone euforią, dłoń mimowolnie powędrowała między własne uda, palce drżące muskające wilgoć własną, echo fal wróciło do niej delikatnie, leniwie, sutki napięły się boleśnie, oddech przyspieszony, biodra poruszyły się lekko w wodzie, szukając ciepła, które pamiętała. Obserwowała Zuzę w objęciach Alexa, ciało jej falujące w rytm pchnięć, jęki głośne i bezradne, wodę chlupoczącą wokół, lilie muskające skórę, a w umyśle jej sennie wirowało: „Ona czuje to samo, jego siłę, jego ciepło, niech dzieli się, niech noc nas wszystkich weźmie”. Palce jej poruszały się rytmicznie, wywołując echo rozkoszy, wilgoć spływająca po dłoni, po udach, zapach podniecenia unoszący się wokół niej, mieszający się z ich zapachem.

Gdy Zuza osiągnęła ostatnią, najwyższą falę – krzyk cichy i bezradny wyszedł z gardła, ciało napięte jak struna, mięśnie drżące w ekstazie ostatecznej, skurcze zaciskające się mocno wokół niego, wilgoć spływająca strumieniem gorącym i lepkim, biodra uniesione wysoko, piersi falujące gwałtownie, oczy zamknięte w uniesieniu – Alex pozwolił jej znów zapaść w głęboką, słodką nieprzytomność, ciało opadło bezwładnie w jego ramionach, oddech płytki i ciepły, uśmiech delikatny na ustach, euforia otulająca jak mgła. Podniósł się powoli, woda spływająca po jego ciele kroplami lśniącymi na skórze oliwkowej, po torsie, po brzuchu, po udach, męskość wciąż pulsująca, wilgotna od niej, zapach rozkoszy unoszący się wokół niego gęsty i słodki.

Podszedł do Clary – wciąż wspartej o krawędź, ciało jej ciężkie i rozluźnione, oczy półprzymknięte, uśmiech sennym na ustach – objął ją delikatnie, ręce pewne na talii, na pośladkach, uniósł lekko, przytulił do siebie, tors przy torsie, ciepło skóry na skórze, oddech jej ciepły na jego szyi. Jej głowa opadła na jego ramię, westchnienie ciche wyszło z ust, ręce oplatały go słabo, uda zacisnęły się wokół bioder, wilgoć muskająca jego skórę, a w myśli jej: 

„Znowu ty, zawsze ty, weź mnie jeszcze, delikatnie”. 

A później wszedł w jej usta – twardy, intensywny, wnikając powoli, wypełniając ciepłem, pulsowaniem, uwolnił ostatnią dawkę, łagodniejszą, głębszą, przeznaczoną dla niej, esencję, która wniknęła w gardło, w smak, w myśli, euforia pogłębiła się jeszcze bardziej, wspomnienia zmiękły, stały się snem mokrym i nieziemskim, nie do opowiedzenia nikomu.

Obie – Zuza nieprzytomna w wodzie, ciało drżące w resztkach fal, rude włosy rozlane na powierzchni, sukienka mokra i ciężka, piersi unoszące się powoli, wilgoć lśniąca na udach; Clara bezwładna w jego ramionach, głowa na ramieniu, usta rozchylone w westchnieniu, ciało ciężkie i poddane – były już inne, uzależnione całkowicie, związane nicią feromonów, tęsknoty, rozkoszy, niezdolne do zdrady, do słowa przeciwnego, do myśli o ucieczce. Alex patrzył na nie długo, złotawy błysk w oczach drapieżnika, który właśnie zabezpieczył swoje terytorium, energia ich płynąca do niego falami, słodka i intensywna, a w umyśle jego spokojna satysfakcja: „Moje, obie moje, wrócą, zawsze wrócą”.

Noc w oranżerii powoli cichła – woda znieruchomiała leniwie wokół ciała Zuzy, lilie wodne opadły na powierzchnię, płatki muskające skórę delikatnie, księżyc zszedł niżej po szybach, srebrne smugi blaknące powoli w cieniu pnączy. Alex trzymał Clarę w ramionach, ciało jej ciężkie i ciepłe, oddech płytki na jego szyi, Zuza drżąca lekko w wodzie, euforia otulająca je obie jak mgła, zapach rozkoszy unoszący się wciąż, słodki i ciężki, mieszający się z orchideami, z wilgotną ziemią, z liliami. Wiedział, że wróci do niego – obie wrócą, w snach mokrych i nieziemskich, w tęsknocie pulsującej w ciele, w myślach wracających do tej nocy, do tego ciepła, do tej rozkoszy, która śni się po nocach, nie do powtórzenia z nikim innym, a w oczach jego błyszczało coś złotego, spokojnego, drapieżnego, czekającego na następną falę, na następną noc, na następną zdobycz w tej mrocznej, gorącej szklanej klatce pełnej tajemnic i pragnień.

Zapach rozkoszy

53. Niech czuje ciebie jak ja

Alex wyszedł z głębszej wody bez pośpiechu, ruchy jego pewne i płynne, jakby fontanna była jego naturalnym żywiołem, a noc czekała na ten moment w milczeniu. Był nagi całkowicie, skóra lśniąca od księżycowego światła, krople spływające po torsie szerokim i napiętym, po brzuchu zarysowanym mięśniami, po udach silnych i gładkich, zostawiające srebrne ścieżki, które podkreślały każdy kształt, każdą linię doskonałości drapieżnej i kuszącej. Woda chlupnęła cicho wokół kostek, lilie wodne musnęły jego łydki delikatnie, płatki chłodne i miękkie na ciepłej skórze, zapach ich słodki mieszający się z jego zapachem, pierwotnym i ciężkim, unoszącym się wyżej w powietrzu oranżerii. Clara patrzyła na niego zza krawędzi fontanny, oczy półprzymknięte, ciało ciężkie od euforii, piersi unoszące się szybko, sutki lśniące kroplami, a w myśli jej sennie: 

„Piękny, zawsze piękny, weź ją, niech czuje to samo, co ja”.

Stanął nad nieprzytomną Zuzą w rozkroku, stopy po obu stronach jej bioder, woda sięgająca mu kostek, falująca lekko od jego ruchu, lilie wodne muskające łydki chłodno, płatki opadające na jego skórę, na jej ciało leżące w wodzie. Spojrzał na nią z góry, oczy zielono-złote błyszczące w księżycu, spojrzenie przesuwające się po rude włosy rozlane w wodzie jak ognista aureola, po sukienkę zadartą całkowicie, przylepioną do ciała, po piersiach unoszących się szybko, pełnych i ciężkich, sutki napięte pod mokrym materiałem, po udach rozchylonych, wilgoć lśniąca w księżycu na wewnętrznej stronie, gorąca i obfita, po miejscu intymnym nabrzmiałym i otwartym, pulsującym w resztkach fal. Zapach jej podniecenia unosił się wokół, słodki i ciężki, mieszający się z jego feromonami, z wodą, z liliami, a Alex delektował się tym widokiem, energią wciąż płynącą, drżeniem ciała Zuzy, myśl jego spokojna i drapieżna: „Teraz twoja kolej, całkowicie, bez oporu”.

Clara, wsparta o krawędź fontanny, ledwie żywa po własnych falach, obserwowała to wszystko z odległym, sennym błyskiem w oczach – euforia zbyt głęboka, by mogła zareagować ostro, zbyt słodka, by chciała przerwać, ciało jej ciężkie i rozluźnione, uda wciąż rozchylone w wodzie, piersi falujące powoli, sutki muskające mech na krawędzi, oddech płytki i ciepły. Uśmiech delikatny na ustach, oczy półprzymknięte, patrzyła na Zuzę drżącą w wodzie, na Alexa stojącego nad nią, i w umyśle jej sennie wirowało: „Ona też, teraz ona, niech czuje, niech tonie jak ja, niech noc nas wszystkich otuli”. Zapach rozkoszy Zuzy dotarł do niej, mieszając się z jej własnym, z jego zapachem, budząc lekkie echo fal, sutki napięły się znów, wilgoć spłynęła leniwie po udach.

Alex ukląkł powoli, woda chlupnęła znów wokół kolan, fale rozlały się delikatnie, lilie zadrżały, płatki opadające na skórę Zuzy, na jego uda, na połączenie, które dopiero miało nadejść. Jego dłonie objęły biodra Zuzy, palce rozłożone szeroko na wilgotnej skórze, uniosły ją lekko z czułością władczą, tak że jej plecy oparły się o jego uda, głowa opadła bezwładnie na jego ramię, rude włosy rozlane po jego torsie, wilgotne i ciężkie, muskające skórę. Ciało jej bezwładne, ciężkie od fal, piersi unoszące się szybko, sutki muskające powietrze, uda rozchylone szerzej, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, zapach podniecenia unoszący się wyżej, otulający ich oboje. Clara patrzyła na to z boku, oddech jej przyspieszony lekko, ciało drżące w echa, myśl jej: 

„Tak, unieś ją, weź, niech czuje ciebie jak ja”.

Wtedy pozwolił jej odzyskać przytomność – tylko na chwilę, tylko na tyle, by poczuła wszystko w pełni, feromony wciąż działały, fale nie ucichły całkowicie, ciało jej drżało w oczekiwaniu. Oczy Zuzy otworzyły się nagle, zamglone i błyszczące, pełne zaskoczenia i kapitulacji, spojrzenie utkwione w nim, w jego oczach, w jego ciele blisko, oddech urywany, usta rozchylone w westchnieniu. 

– Proszę, – wyszeptała, głos słaby i błagalny, już nie gniewny, drżący od podniecenia, od fal, które wróciły natychmiast, biodra poruszyły się lekko w jego dłoniach, uda zacisnęły się mimowolnie, wilgoć spłynęła obficiej, gorąca i słodka. Myśl jej tonęła w poddaniu: “Tak, teraz, weź mnie, wszystko, jestem twoja”.

Alex nie odpowiedział słowami, nie musiał – spojrzenie jego głębokie i pewne, dłonie na biodrach trzymające mocno, ciało jego blisko, męskość twarda i pulsująca muskająca wejście, ciepła i natarczywa. Wszedł w nią głęboko, całkowicie i od razu zaczął pracować na maksymalnych obrotach, rytm szybki i władczy, lecz wciąż troskliwy, pchnięcia głębokie i pewne, wypełniające ją całą, rozciągające, posiadające. 

To było jak pożar ciała i duszy, którego nie dało się już ugasić – ciepło jego męskości wewnątrz, pulsowanie żywe, skurcze jej ścianek wokół niego, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, woda chlupocząca głośno wokół nich przy każdym ruchu, lilie wodne falujące gwałtownie, płatki opadające na ich ciała, muskające skórę, na piersi Zuzy unoszące się szybko, na tors Alexa napięty, na miejsca połączenia, gdzie wszystko mieszało się w gorącej, mokrej symfonii.

Woda chlupotała głośno wokół nich przy każdym pchnięciu, fale rozlewały się po fontannie, lilie wodne falowały, płatki opadały na skórę Zuzy, na Alexa, na ich splecione ciała, muskające sutki, brzuch, uda, zostawiając ślady słodkiego zapachu, chłodne i miękkie na gorącej skórze. Clara patrzyła na to z krawędzi, oddech jej przyspieszony, ciało drżące w echa, sutki napięte, wilgoć spływająca po udach, myśl jej sennie: 

„Tak, weź ją, głęboko, niech jęczy jak ja, niech noc nas wszystkich pochłonie”. 

Zuza jęknęła głośno, głos echo odbijające się od szyb, ciało jej wygięło się w łuk w jego ramionach, biodra poruszały się w rytm jego pchnięć, uda zaciskały się wokół niego, wnętrze pulsujące mocno, fale przychodzące jedna po drugiej, dłuższe i głębsze, niekończące się w tej mrocznej, gorącej oranżerii, gdzie noc szeptała sekrety, gdzie rozkosz była wszystkim, a poddanie całkowite.

Zapach rozkoszy

52. Pajęczyny wnikające w duszę

Gorąca letnia noc w oranżerii osiągnęła punkt, w którym powietrze stało się niemal gęste od zapachów orchidei, wilgotnej ziemi, ciepłej wody fontanny i czegoś znacznie bardziej pierwotnego, co unosiło się wokół Alexa jak niewidzialna aura. Księżycowe światło sączyło się przez szyby, rzucając srebrne refleksy na powierzchnię wody, na krople spływające po skórze Clary, na ciało Zuzy klęczące w fontannie, drżące w niekończących się falach rozkoszy. Lilie wodne falowały leniwie, płatki ich białe i delikatne muskały uda, brzuch, ramiona kobiet, zostawiając chłodne ślady na gorącej skórze, a szelest liści paproci mieszał się z cichymi westchnieniami, z pluskiem wody, z oddechami ciężkimi i urywanymi. 

Clara, wciąż opleciona wokół Alexa, ciało jej ciężkie i bezwładne po falach, które wstrząsnęły nią wcześniej, obserwowała Zuzę z odległym, sennym błyskiem w oczach – euforia zbyt głęboka, by mogła zareagować w pełni, zbyt słodka, by chciała przerwać ten sen na jawie, tylko westchnienie ciche wyszło z jej ust, gdy nowa fala ciepła musnęła skórę.

Zuza klęczała w wodzie, ciało drżące w niekończących się falach, oczy zamknięte mocno, rzęsy drżące na policzkach rumianych od wcześniejszego gniewu i obecnej rozkoszy, usta rozchylone w bezgłośnym jęku, który wychodził z gardła rytmicznie, głęboko i bezradnie. Sukienka mokra i ciężka przylegała do ciała, podkreślając piersi pełne i unoszące się szybko, sutki napięte i twarde, biodra szerokie falujące lekko w wodzie, uda rozchylone, wilgoć spływająca po wewnętrznej stronie obficiej, gorąca i lepka, mieszająca się z wodą fontanny. Każdy skurcz wewnątrz był widoczny – brzuch drżący, pośladki falujące pod materiałem, ręce bezwładne opadające w wodę, palce rozłożone, drżące w rytm fal, które przychodziły jedna po drugiej, nie pozwalając na oddech, na myśl, na opór. Myśl jej tonęła w tej ekstazie: „Nie mogę, nie chcę przestać, więcej, niech trwa, niech mnie zabierze całkowicie”.

Clara, wciąż w ramionach Alexa, ledwie żywa po własnych falach, które zostawiły ciało ciężkie i rozluźnione, obserwowała to wszystko z miękkim, sennym błyskiem w oczach – euforia zbyt głęboka, by mogła zareagować ostro, zbyt słodka, by chciała przerwać, tylko westchnienie ciche wyszło z jej ust, gdy feromony musnęły ją znów, wywołując delikatne echo, sutki napięły się lekko na jego torsie, uda zacisnęły się wokół jego bioder, oddech stał się głębszy, a w umyśle jej sennie: „Ona też, teraz ona, niech czuje to samo, niech noc trwa, niech wszystko tonie w tym cieple”.

Alex wiedział, spojrzenie jego spokojne, lecz głębokie, przesuwające się po Zuzie drżącej w wodzie, po Clarze w ramionach, po oranżerii pełnej zapachów i cieni. Nie mógł pozwolić żadnej z nich odejść w takim stanie – nie z groźbą na ustach Zuzy, która jeszcze chwilę temu wisiała w powietrzu jak ostrze, nie z tym, co obie widziały i czuły, co mogło wyjść poza szklane ściany, poza tę noc. Jego inteligencja, zwykle tak precyzyjna i cierpliwa, podpowiedziała mu jedyne rozwiązanie – ostateczne, hojne, drapieżne, które zamknie usta, rozpuści gniew, zwiąże je obie na zawsze. W umyśle jego przemykało coś chłodnego, obliczonego: „Nie uciekną, nie powiedzą, będą moje, energia ich będzie moja, tęsknota ich będzie moją siłą”.

Nie cofnął feromonów, które już działały, wręcz przeciwnie – uwolnił kolejną warstwę, specyficzną, głęboko uzależniającą, wytworzoną w jego organizmie tylko w chwilach najwyższego zagrożenia: mieszankę oksytocyny, dopaminy i czegoś własnego, nie-ludzkiego, co wiązało się z receptorami w mózgu na zawsze, jak nici pajęczyny wnikające w duszę, słodkie i niepowstrzymane. Powietrze stało się słodkie, ciężkie, niemal lepkie – zapach wanilii, piżma i wilgotnej ziemi po burzy osiągnął stężenie, które wnikało w skórę, w płuca, w krew, otulając ciała, budząc drżenie głębokie, pulsowanie w brzuchu, w piersiach, w miejscach intymnych, wilgoć spływającą obficiej, gorącą i słodką, zapach unoszący się wyżej, mieszający się z liliami, z orchideami, z ich potem, z ich esencją.

Zuza osunęła się całkowicie – ciało bezwładne, kolana ugięły się głębiej w wodzie, chlupot głośny i miękki, głowa opadła do tyłu, rude włosy rozlane na powierzchni jak ognista mgła, oczy zamknięte, usta rozchylone w jęku głębokim i bezradnym, piersi unoszące się szybko pod mokrą sukienką, sutki pulsujące, biodra drżące gwałtownie, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, mieszająca się z wodą. Przytomność odpłynęła na chwilę, zostawiając tylko drżenie mięśni, płytki oddech, fale rozkoszy wstrząsające ciałem jedna po drugiej, bez przerwy, bez litości, a w umyśle jej chaos poddania: „Nie mogę myśleć, nie chcę, tylko czuć, jego, zawsze jego”.

Clara westchnęła głęboko w ramionach Alexa – feromony dotarły i do niej pełniej, wywołując echo wcześniejszej rozkoszy, delikatne, lecz głębokie, ciało jej zadrżało lekko, uda zacisnęły się wokół jego bioder mocniej, piersi przycisnęły się do torsu, sutki muskające skórę, oddech stał się cięższy, oczy zamknęły się na moment w sennym uniesieniu, euforia pogłębiła się jeszcze bardziej, granica między jawą a snem rozmyła się całkowicie, a w myśli jej tonącej w tej mgle: „Znowu, jego siła, jego zapach, podzielić się, niech wszystko trwa”.

Zuza leżała na kolanach w wodzie, ciało drżące w ekstazie, oczy zamglone i półprzymknięte, usta rozchylone w ciągłym westchnieniu, jęki ciche i rytmiczne wychodzące z gardła, biodra falujące lekko, piersi unoszące się szybko, sutki pulsujące pod mokrą sukienką, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, zapach podniecenia unoszący się wokół niej gęsty i słodki. Groźba rozplynęła się w powietrzu jak dym, słowa gniewu zapomniane, pozostała tylko tęsknota – głębsza niż kiedykolwiek, pulsująca w brzuchu, w piersiach, w udach, w miejscu intymnym nabrzmiałym i otwartym, czekającym na dotyk, na wypełnienie, na niego. Myśl jej tonęła w poddaniu: „Jestem jego, całkowicie, weź mnie, błagam, nie zostawiaj w tej pustce”.

Alex patrzył na nią spokojnie, złotawy błysk w oczach drapieżnika, który odzyskał kontrolę, spojrzenie przesuwające się po jej ciele drżącym w wodzie, po rumieńcach, po jękach, po wilgoci spływającej, delektując się poddaniem, energią płynącą falami, czystą i intensywną. Clara w ramionach westchnęła cicho, ciało jej ciężkie i poddane, euforia otulająca jak mgła, a Zuza klęcząca, drżąca, czekająca. Noc w oranżerii gęstniała jeszcze bardziej, pełna zapachów, cieni i pragnień, które dopiero czekały na spełnienie, w tej mrocznej, gorącej szklanej klatce, gdzie czas zatrzymał się, czekając na kolejny ruch, na kolejny dotyk, na kolejną falę, która miała pochłonąć je obie całkowicie.

Zapach rozkoszy

51. Efekt był natychmiastowy

Alex zrobił coś ostatecznego, choć na zewnątrz wyglądało to na zwykłe skupienie. Nie ruszył się z miejsca, ramiona wciąż otulały Clarę, dłonie spoczywały na jej pośladkach, palce muskające wilgotną skórę leniwie, jakby nic się nie działo. Nie podniósł głosu, nie wykonał żadnego gestu, który mógłby zdradzić napięcie. Tylko zamknął oczy na moment, rzęsy opadły powoli, oddech jego stał się głębszy, a w tej jednej sekundzie uwolnił maksymalną ilość feromonów, całą siłę, którą zwykle dozował ostrożnie, warstwa po warstwie, jak mistrz budujący napięcie w symfonii. Teraz nie było ostrożności. To miał być strzał, który powali ją natychmiast, nie da szans na ucieczkę, na realizację groźby, na żaden ruch poza poddaniem. Nie rozważał konsekwencji, nie kalkulował ryzyka. Musiał reagować szybko i skutecznie, zanim słowa Zuzy wyjdą poza oranżerię, zanim echo jej gniewu rozbije się o ściany akademika, zanim świat dowie się za dużo. W umyśle jego błysnęło coś zimnego, pierwotnego: 

„Nie pozwolę, nie tej, nie teraz, nigdy”.

Powietrze w oranżerii zgęstniało nagle, jakby ktoś otworzył niewidzialne wrota do pierwotnego lasu po burzy – zapach wanilii, piżma, wilgotnej ziemi i czegoś głęboko zwierzęcego uderzył jak fala gorąca, ciężka, niepowstrzymana, wnikając w nozdrza, w skórę, w płuca, w sam rdzeń istoty. Feromony rozlały się falą, gęstą i słodką, mieszając się z zapachem lilii wodnych, orchidei, wilgotnej ziemi, z zapachem ich ciał – Clary, Zuzy, jego własnym – tworząc mgłę, która otulała wszystko, budząc drżenie, pulsowanie, wilgoć, gorąco. Clara westchnęła cicho w jego ramionach, ciało jej zadrżało lekko, echo wcześniejszej rozkoszy wróciło delikatnie, sutki napięły się znów, uda zacisnęły się wokół jego bioder, oddech stał się głębszy, a w myśli jej sennie: 

„Znowu, jego zapach, więcej, zawsze więcej”.

Efekt był natychmiastowy, miażdżący. Zuza zatrzymała się w pół kroku, nogi ugięły się pod nią momentalnie, jakby ziemia zniknęła spod stóp, ciało osunęło się w wodzie z głośnym chlupotem, kolana uderzyły o dno fontanny, woda rozlała się falą wokół, lilie zadrżały gwałtownie, płatki opadające na jej ramiona, na piersi, na uda. Jęk wyrwał się z jej gardła – głęboki, bezradny, pełen zaskoczenia i kapitulacji, wychodzący z ust rozchylonych szeroko, wibrujący w powietrzu, mieszający się z pluskiem wody, z szelestem liści, z westchnieniem Clary. 

Upadła na kolana, ręce bezwładnie opadły w wodę, głowa odrzucona do tyłu, rude włosy rozlane wokół jak ognista aureola, oczy zamknięte mocno, twarz wykrzywiona w ekstazie, rumieńce gniewu zastąpione falą gorąca rozkoszy. Myśl jej tonęła w chaosie: 

„Nie, co to, nie mogę, chcę uciec, ale nie chcę, więcej, Boże, więcej”.

Fala uderzyła w nią całą – nieodparte pożądanie, wielokrotne, miażdżące, przeszło przez nią jak tornado, wstrząsając ciałem od wewnątrz, skurcze zaciskające się w brzuchu, w piersiach, w udach, biodra zadrżały gwałtownie, piersi uniosły się wysoko pod mokrą sukienką, sutki napięte boleśnie, twarde i pulsujące, wilgoć spłynęła obficiej niż kiedykolwiek, gorąca i lepka, mieszając się z wodą fontanny, spływająca po udach, po dłoniach bezwładnych, po mchu na krawędzi. Zapach jej podniecenia wzrósł, słodki i ciężki, mieszający się z feromonami Alexa, tworząc mgłę gęstą i upajającą, a ciało jej drżało w tej fali, jęki ciche i rytmiczne wychodzące z gardła, biodra poruszały się mimowolnie, szukając bliskości, ciepła, wypełnienia, które wisiało w powietrzu, blisko, nieuchronne.

Nie mogła się ruszyć, mięśnie bezwładne, ciało ciężkie od rozkoszy, która przychodziła falami bez przerwy, bez litości, fale jedna po drugiej, dłuższe i głębsze, skurcze zaciskające się wewnątrz, pulsujące, gorące, mokre, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, zapach rozkoszy unoszący się wyżej, otulający ją całą. Mogła tylko jęczeć cicho, rytmicznie, w rytm fal, głos wychodzący z gardła bez kontroli, wibrujący w powietrzu, mieszający się z chlupotem wody, z szelestem liści, z westchnieniem Clary, a w umyśle jej chaos: 

„Nie mogę, nie chcę, ale chcę, więcej, weź mnie, błagam, weź”.

Alex patrzył na nią spokojnie, złotawy błysk wrócił do oczu, czujność odzyskana całkowicie, spojrzenie przesuwające się po jej ciele drżącym w wodzie, po rumieńcach, po jękach, po wilgoci spływającej, delektując się poddaniem, energią płynącą falami, czystą i intensywną. Clara, wciąż w jego ramionach, westchnęła cicho – feromony dotarły i do niej, wywołując delikatne, leniwe echo wcześniejszej rozkoszy, sutki napięły się znów, uda zacisnęły się wokół jego bioder, oddech stał się głębszy, ciało zadrżało lekko w jego ramionach, a w myśli jej sennie: „Znowu, jego zapach, jego siła, podzielić się, niech będzie więcej”.

Zuza klęczała w wodzie, ciało drżące w ekstazie, oczy zamglone, usta rozchylone w ciągłym westchnieniu, jęki ciche i rytmiczne wychodzące z gardła, biodra falujące lekko, piersi unoszące się szybko, sutki pulsujące pod mokrą sukienką, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, zapach podniecenia unoszący się wokół niej gęsty i słodki. Groźba rozplynęła się w powietrzu jak dym, słowa gniewu zapomniane, pozostała tylko tęsknota – głębsza niż kiedykolwiek, pulsująca w brzuchu, w piersiach, w udach, w miejscu intymnym nabrzmiałym i otwartym, czekającym na dotyk, na wypełnienie, na niego. Myśl jej tonęła w poddaniu:

„Jestem twoja, weź mnie, błagam, nie zostawiaj w tej pustce”.

Alex nie podszedł do niej jeszcze, stał w wodzie, Clara w ramionach, ciało jego dominujące w półmroku, męskość pulsująca lekko, wilgotna od Clary, obietnica, która wisiała w powietrzu, blisko Zuzy drżącej w wodzie. Tylko patrzył, patrzył jak drapieżnik, oczy zielono-złote błyszczące w księżycu, spojrzenie przesuwające się po jej ciele, po drżeniu, po jękach, po wilgoci spływającej, delektując się tą chwilą, energią płynącą falami, czekając na moment, gdy poddanie będzie całkowite, gdy błaganie stanie się głośniejsze, gdy noc w oranżerii rozkwitnie w pełni, w tej mrocznej, gorącej szklanej klatce pełnej zapachów, cieni i pragnień, które dopiero czekały na spełnienie.

Zapach rozkoszy

50. Opowiem, co widziałam

Coś w niej pękło nagle, jak napięta struna, która w końcu nie wytrzymała ciężaru oczekiwania. Purpurowe rumieńce, które wcześniej malowały jej policzki ciepłym odcieniem pożądania, teraz rozlały się po twarzy i dekolcie falą gniewu, gorącą i palącą, sięgającą aż do uszu, gdzie skóra zapłonęła głębokim, intensywnym kolorem. Oczy błysnęły wściekłością ostrą i jasną w półmroku oranżerii, usta zacisnęły się na moment w cienką linię, potem rozchyliły w grymasie niedowierzania, wargi drżące lekko od emocji, które kłębiły się wewnątrz – mieszanka upokorzenia, żądzy i furii, która paliła od środka. Ciało jej, wciąż rozgrzane od wcześniejszego podniecenia, drżało teraz innym rytmem, mięśnie napięte, woda fontanny falująca wokół ud przy każdym porusowaniu, chłodna i lepka na skórze, kontrastująca z gorącem gniewu rozlewającym się po brzuchu, po piersiach, po udach rozchylonych. Myśl jej wirowała w chaosie: „Znowu nie, znowu odmowa, patrzyłam, widziałam, jak brał ją, jak dawał wszystko, a mnie nic, nic, tylko patrzeć i cierpieć”.

– Co?! Nie dziś? Jaja sobie robisz?! – rzuciła, głos drżący i wyższy niż zwykle, wychodzący z gardła z siłą, która zaskoczyła nawet ją samą, echo odbijające się od szklanych ścian, mieszające się z chlupotem wody, z szelestem liści paproci. – Znowu nie dziś? Patrzyłam na was. Widziałam, co zrobiłeś z nią. Dałeś jej wszystko. A mnie… znowu nic? Czy to takie trudne dać mi trochę rozkoszy, tej samej, którą dałeś jej? 

Słowa wychodziły szybko, ostre jak szkło, pełne goryczy i żądzy, oddech jej urywany, piersi unoszące się gwałtownie pod mokrą sukienką, sutki napięte boleśnie, biodra drżące w wodzie, wilgoć spływająca po udach gorąco, mieszając się z wodą fontanny. Czuła każdy szczegół – chłód wody na skórze, ciepło gniewu wewnątrz, zapach własnego podniecenia wciąż ciężki i słodki, mieszający się z ich zapachem, a w umyśle jej burza: 

„Nie zasługuję, dlaczego ona tak, a ja nie, weź mnie, albo zniszczę cię, zniszczę to wszystko”.

Woda chlupnęła głośno, gdy zrobiła krok do tyłu, fale rozlały się wokół jej ud, muskając skórę, lilie wodne zadrżały, płatki opadające na powierzchnię, a biodra jej zadrżały w tym ruchu, mięśnie napięte, pośladki falujące lekko pod mokrą sukienką, ręce zacisnęły się w pięści, paznokcie wbijające się w dłonie, ból mały i ostry kontrastujący z pulsowaniem wewnątrz. 

– O nie, tak nie będzie! – wysyczała, głos łamiący się między wściekłością a podnieceniem, które wciąż pulsowało w niej nieugaszone, gorące i natarczywe, wilgoć spływająca obficiej po udach, po wodzie, zapach jej gniewu i żądzy unoszący się wyżej, słodki i ciężki. – Jak odmówisz mi po raz kolejny… to opowiem wszystkim. Wszystkim z akademika. Opowiem, co widziałam. Powiem, że nie jesteś człowiekiem, bo nie jesteś, robaku. Że robisz coś… nienaturalnego. I wiesz co, wezmą cię, zamkną w klatce. A później w laboratorium pokroją na plasterki. Hahaha… będą cię badać. I nigdy już nie będziesz mógł tego zrobić żadnej z nas. 

Słowa te zawisły w powietrzu jak ostrze, ostre i zimne, echo odbijające się od szyb, mieszające się z pluskiem wody, z szelestem liści, z oddechem Clary cichym i sennym, a Zuza czuła, jak gniew pali ją od wewnątrz, jak podniecenie miesza się z furią, jak ciało drży w tej groźbie, uda zaciskające się, piersi unoszące się szybko, sutki pulsujące boleśnie, myśl jej: 

„Zniszczę cię, jeśli nie dasz mi tego, co chcę, teraz, tutaj, albo nigdy”.

Jej słowa zawisły w powietrzu jak ostrze, ciężkie i ostre, wibrujące w ciszy oranżerii, gdzie woda falowała jeszcze lekko wokół ciał Clary i Alexa, gdzie lilie muskające skórę, gdzie zapach rozkoszy i gniewu mieszał się w gęstą mgłę. Alex zamarł, po raz pierwszy tej nocy stracił pewność siebie – ciało jego napięte lekko, ramiona trzymające Clarę mocniej, oczy zielono-złote błysnęły czymś nowym, zaskoczeniem, może nawet chwilowym lękiem, spojrzenie przesuwające się po twarzy Zuzy, po rumieńcach gniewu, po drżeniu bioder, po pięściach zaciśniętych. W umyśle jego przemykało coś szybkiego, obliczonego: 

„Zobaczyła, wie za dużo, grozi, nie przewidziałem, nie tej, nie teraz”, a zapach jej gniewu i podniecenia wniknął głębiej, intensywny i dziki, budzący w nim mieszankę pokusy i ostrożności.

W tej jednej sekundzie stracił czujność, spojrzenie jego utkwione w Zuzie, ciało napięte, woda falująca wokół, Clara w ramionach westchnęła cicho, nie do końca rozumiejąc, co się dzieje, euforia wciąż otulająca ją jak mgła, oczy półprzymknięte, uśmiech delikatny na ustach, piersi unoszące się na jego torsie, uda zaciskające się lekko. 

Zuza stała w wodzie, biodra drżące, oczy błyszczące furią i żądzą, sukienka mokra i ciężka, przylepiona do ciała, podkreślająca każdy kształt, każdy puls, a w powietrzu napięcie gęstniało, ciężkie i natarczywe, zapach gniewu, rozkoszy, wody, lilii unoszący się wyżej, a noc w oranżerii wisiała na krawędzi, czekając na ruch, na słowo, na decyzję, która mogła wszystko zmienić.

Zapach rozkoszy

49. Nie dziś, Zuza

Jego ciało nagie, lśniące od wody – tors szeroki i napięty, mięśnie zarysowane w blasku księżyca, oliwkowa skóra bez skazy, ramiona silne oplatające Clarę troskliwie, biodra wąskie, pośladki twarde i napięte, męskość półtwarda, pulsująca, gruba i wilgotna od ich połączenia z Clarą, muskająca wodę lekko, obietnica, która wisiała w powietrzu, blisko Zuzy, blisko jej drżenia. Clara wciąż w jego ramionach, głowa oparta na jego ramieniu – włosy jasne i wilgotne przylepione do karku, oczy zamglone euforią, rzęsy długie i drżące, usta rozchylone w delikatnym uśmiechu – pełne, wilgotne, opuchnięte od pocałunków, oddech płytki i ciepły na jego skórze, piersi unoszące się szybko na jego klatce, sutki muskające twarde mięśnie, uda oplatające jego pas gładkie i wilgotne, zaciskające się lekko w resztkach fal.

Jej przyjaciółka, wciąż w jego ramionach, obserwowała to wszystko z miękkim, sennym uśmiechem, euforia nie pozwalała jej na zazdrość, tylko na delikatną, odległą ciekawość, jakby patrzyła na sen, na kontynuację tej nocy, która była już nie jej, lecz wspólna. Oczy jej półprzymknięte, błyszczące w blasku księżyca, oddech ciepły na jego szyi, ciało ciężkie i poddane, piersi przyciśnięte do jego torsu – ciężkie, falujące powoli, sutki muskające skórę, uda oplatające jego pas – gładkie, wilgotne, zaciskające się lekko w echa fal, a w myśli jej tonącej w euforii: „Niech będzie, niech dołączy, niech noc trwa, niech rozkosz płynie dalej”.

– Proszę, powtórzyła Zuza, – głos niski i gardłowy, niemal zwierzęcy, drżący od podniecenia, oczy utkwione w nim, ręce drżące w wodzie, biodra falujące lekko, sukienka mokra i ciężka, przylepiona do ciała, podkreślająca każdy kształt, każdą wilgoć. – Nie odmawiaj mi. Nie zniosę tego. Potrzebuję cię całego. Potrzebuję cię we mnie. Proszę weź mnie. 

Słowa wychodziły z ust szybko, błagalnie, oddech urywany, piersi unoszące się wyżej, sutki pulsujące, wilgoć spływająca obficiej po udach, po wodzie, zapach podniecenia unoszący się wyżej, natarczywy i słodki, mieszający się z ich zapachem, z liliami, z orchideami.

Alex cofnął dłoń powoli, tę, która musnęła jej policzek i wywołała pierwszą, gwałtowną falę, palce sunęły po powietrzu, zostawiając echo ciepła na jej skórze, uśmiech jego troskliwy, lecz stanowczy, oczy błyszczące złotawym blaskiem, spojrzenie przesuwające się po jej ciele, po drżeniu, po wilgoci lśniącej, po błaganiu w oczach. 

– Nie. Nie dziś, Zuza, – powiedział cicho, głosem ciepłym i aksamitnym, wibrującym w powietrzu, w wodzie, w jej ciele, który drżał w oczekiwaniu. – Nie w ten sposób. Nie gdy jesteś taka dzika, nieokiełznana. To nie będzie dobre. 

Słowa te były obietnicą i odmową, ciepłem i chłodem, sprawiając, że Zuza zadrżała cała, fala podniecenia zmieszana z tęsknotą, ciało drżące w wodzie, oczy błyszczące, usta rozchylone w niedokończonym błaganiu, a w myśli jej: „Dlaczego nie teraz, dlaczego czekać, ale chcę czekać, jeśli to oznacza więcej, głębsze, jego”. Clara westchnęła cicho obok, uśmiech sennie na ustach, woda falująca wokół nich trojga, noc w oranżerii gęstniejąca jeszcze bardziej, pełna obietnic, które wisiały w powietrzu, blisko, nieuchronne, w tej mrocznej, gorącej szklanej klatce, gdzie pragnienie rosło powoli, nieustannie, czekając na moment, gdy eksploduje w pełni.