Anioł w białym garniturze

        4. Kiedy o niej myślę

        Stałem z kompotem w ręku i nagle zrozumiałem, że muszę tam usiąść. Że to jedyne rozsądne miejsce w całej tej stołówce.

        Wziąłem głęboki oddech, poczułem, jak pot spływa mi po krzyżu, i ruszyłem w jej stronę. Serce waliło mi tak mocno, że bałem się, że usłyszy je przez cały lokal.

        – Cześć… można? – zapytałem cicho, wskazując krzesło naprzeciwko.

        Podniosła wzrok. Uśmiechnęła się kącikiem ust. Lekko, ale wystarczająco, żeby żołądek skręcił mi się w supeł.

        – Jasne. Siadaj.

        I usiadłem. Z kompotem, który nagle stał się nieważny, z rękami drżącymi minimalnie i z jedną myślą, która dudniła mi w skroniach:

        Kurwa, a jeśli to nie jest przypadek?

        Pary w tym hotelu zawiązywały się z prędkością błyskawicy. Jakby ktoś wcisnął guzik „start” i nagle wszyscy zaczęli biec w tym samym wyścigu. Najładniejsze dziewczyny znikały z rynku w ciągu kilku tygodni – najpierw spojrzenia, potem papierosy na korytarzu, potem noc w jednym łóżku, a potem już obrączka, brzuch i wózek z pieluchami. Wystarczyło mrugnąć, a dziewczyna, która wczoraj jeszcze śmiała się głośno przy stoliku z koleżankami, dziś chodziła z dłonią na wydatnym brzuchu i wzrokiem wbitym w podłogę. I wtedy kończyła się zabawa. Można było na nią patrzeć najwyżej ukradkiem, bo facet, który jeszcze niedawno sam gapił się na każdą spódnicę, nagle stawał się strażnikiem z pięściami gotowymi do lotu. Jeden fałszywy ruch wzrokiem i lądowałeś z rozkwaszonym nosem pod ścianą kotłowni.

        A potem przychodziła druga fala – ta cicha, rozpaczliwa. Dziewczyny, które kiedyś świeciły jak neony, teraz gasły. Przychodziły do mnie wieczorami, siadały na skraju łóżka i płakały. „On znowu się upił”, „Wyszedł wczoraj i nie wrócił”, „Myślisz, że mnie zostawi na zawsze?”. Słuchałem, kiwałem głową, podawałem chusteczkę, a w środku czułem dziwną mieszankę litości i podłego triumfu. Bo przecież mogłem być na jego miejscu. Gdyby tylko któraś z nich wybrała mnie zamiast tamtego pijaka albo cwaniaka, który obiecywał góry, a zostawiał tylko długi i siniaki.

        Sławek był chłopakiem Grażynki. Na samym początku mieszkaliśmy we trójkę w jednym pokoju – ja, Wiesiek, Sławek i Piotrek. Trzy wąskie łóżka, trzy szafki, jeden zardzewiały zlew i zapach męskiego potu zmieszany z tanim papierosem. Widziałem ich razem kilka razy – nigdy nie robili z tego wielkiego widowiska. Żadnego obmacywania na korytarzu, żadnego głośnego „kochanie”. Ale wiedziałem. Czuło się to w powietrzu – w tym, jak Sławek kładł dłoń na jej krzyżu, kiedy mijali mnie na schodach, w tym, jak ona czasem odwracała głowę i uśmiechała się tylko do niego. Nie chciałem więcej ryzykować.         Raz wystarczyło.

        Grażynka była inna. Piękna w taki sposób, że człowiek przestawał oddychać na sekundę. Świadoma tego, ale nie obcesowa. Po prostu wiedziała. Wiedziała, że wystarczy lekkie przechylenie głowy, żeby facet zapomniał, jak się nazywa. Ja nigdy nie zebrałem się na odwagę, żeby zagadać do niej naprawdę. Bałem się, że mój głos się załamie, że powiem coś głupiego, że ona się zaśmieje – nie złośliwie, ale właśnie tym śmiechem, który zostawia blizny.

        A jednak to nie ona siedziała teraz przede mną.

        Ela.

        Ela Fijałkowska.

        Imię i nazwisko brzmiało jak nazwa rzadkiego kwiatu, którego nikt nie umie hodować. Jak do tego doszło? Jakim cudem ta dziewczyna, która na początku była dla mnie tylko tłem, szarym cieniem obok olśniewającej Grażynki, weszła mi pod skórę tak głęboko, że nawet teraz, po latach, wciąż czuję ukłucie, kiedy o niej myślę?

Anioł w białym garniturze

        3. Ta druga

        W środku panowała dziwna, lepka cisza. Ludzie jedli wolniej niż zwykle, jakby każdy kęs ważył więcej. Ja czułem się wciąż nowy, choć minęło już kilka miesięcy. Aklimatyzacja szła mi jak krowie na rowie – zawsze tak miałem. Znałem tylko garstkę osób: kilku chłopaków z hali, jedną księgową, która czasem puszczała do mnie oko, i paru traktorzystów, którzy pachnieli ropą i tytoniem. Tego popołudnia stoliki były zaskakująco pełne. Jak na tę stołówkę – tłum.

        Zjadłem, oddałem talerze, wytarłem usta serwetką w kratkę i postanowiłem wziąć jeszcze kompot. Rabarbarowo-truskawkowy, mocno rozcieńczony, o smaku bladej różowej wody, ale zimny i mokry – po całym upalnym dniu w szklarniach człowiek brałby nawet letnią kałużę. Pochyliłem się nad okienkiem.

        – Kompot poproszę. Duży.

        Kobieta za szybą kiwnęła głową, nalała, podała mi szklankę ociekającą kondensacją. Wyprostowałem się, odwróciłem i zobaczyłem, że moje miejsce już zajęte. Dwóch facetów w spranych drelichach, szerokie plecy, ręce jak bochny chleba.

        Jasny gwint, jeszcze tego brakowało – pomyślałem i poczułem, jak złość ściska mi żołądek.

        Stałem tak z kompotem w dłoni i rozglądałem się bezradnie. Chłopaki, których znałem, siedzieli w ścisku przy jednym stole – piąty by się nie zmieścił. Pozostali goście to głównie wieśniacy z okolicznych wiosek: koszule w kratę, ręce czarne od ziemi, zapach potu zmieszany z obornikiem i resztkami siana. Wiedziałem, że nie mam z nimi o czym rozmawiać. Oni gadaliby o krowach, o cenach nawozów, o tym, że „ten nowy dyrektor to chuj wie co”, a ja siedziałbym z głupim uśmiechem i kiwał głową jak drewniany kogut.

Wtedy ją zobaczyłem.

        Siedziała sama przy stoliku pod oknem, plecami do mnie, ale poznałem natychmiast te proste, jasne włosy opadające na ramiona i ten sposób, w jaki trzyma łyżkę – delikatnie, jakby bała się, że talerz się obrazi. Nie Grażynka. Ta druga. Ta, która mieszka z Grażynką.

        Serce zabiło mi mocniej, jakby ktoś nagle docisnął pedał gazu.

Grażynka… cholera, Grażynka. Niska, filigranowa, blond włosy zawsze idealnie proste, oczy zielone jak młode zboże po deszczu. Mieszkała dwa pokoje dalej. Poznałem ją dzięki kumplom – sam nigdy bym nie zebrał się na odwagę, żeby zagadać do takiej dziewczyny. Bałem się ładnych kobiet jak diabeł święconej wody, a jednocześnie marzyłem o nich każdej nocy. O niej szczególnie.

        Wyobrażałem ją sobie setki razy. Naga, z tymi drobnymi piersiami, które rysowały się pod koszulką, kiedy przechylała się po papierosa. Z nogami rozłożonymi na moim łóżku, z wilgotną cipką błyszczącą w półmroku, z ustami otwartymi w cichym jęku, kiedy wchodziłem w nią powoli, centymetr po centymetrze. Zawsze kończyło się tak samo – budziłem się z mokrą plamą na slipach i poczuciem winy, bo wiedziałem, że ma kogoś. Raz jej chłopak przyłapał mnie, jak za długo na nią patrzyłem na korytarzu. Podszedł blisko, aż poczułem zapach piwa w jego oddechu.

        – Jeszcze raz tak na nią spojrzysz, to ci ryj rozjebię – powiedział cicho, prawie przyjacielsko.

        I chociaż się bałem, to jednocześnie czułem dreszcz podniecenia. Jakby groźba tylko dolewała oliwy do ognia.

        A teraz siedziała tu jej współlokatorka. Ta druga. Nie pamiętałem imienia, ale pamiętałem, jak wygląda. Trochę wyższa od Grażynki, ciemniejsze włosy związane w luźny kucyk, usta pełne, zawsze lekko błyszczące, jakby dopiero co je oblizała. Raz czy dwa razy wymieniłem z nią spojrzenia na korytarzu – szybkie, palące, takie, po których krew od razu leci w dół brzucha.

Anioł w białym garniturze

        2. Okna stołówki patrzyły na północ

        Tamtych kiosków na zewnątrz, kiedy tu przybyłem, jeszcze nie było. Dopiero gdy komuna zaczęła się sypać w gruzy, ktoś przedsiębiorczy postawił je w pośpiechu, jakby chciał złapać ostatnie okruchy dawnego świata. Na tej samej uliczce znajdował się też przystanek autobusowy. Z początku kursował tylko zakładowy autokar, dowożący ludzi do najbliższego miasta w sztywnym rytmie zmian. Później dołączyła komunikacja miejska – autobusy podjeżdżały rzadko, zawsze zsynchronizowane z czasem pracy w szklarniach. Docierały też te czerwone pekaesy z Warszawy, ale trzeba było nadłożyć kilkaset metrów pieszo w stronę osiedla bloków, gdzie betonowe wieżowce stały jak strażnicy nad całym tym krajobrazem.

        Okienko wydawania obiadów umieszczono dokładnie przy tym oknie, z którego roztaczał się cały widok. Tego dnia w stołówce było pusto. Zresztą zwykle tak bywało. Niewielu mieszkańców hotelu korzystało z posiłków – woleli gotować sobie w pokojach albo jeść na mieście. Na samym początku, gdy obiady były całkowicie za darmo, przychodziło tu znacznie więcej ludzi. Garnęli się do nich jak do ostatniej uczty, śmiejąc się głośno, wymieniając plotki. Lecz gdy wprowadzono opłaty, wszystko się zmieniło. Liczba chętnych stopniała jak śnieg wiosną. Siedziałem więc niemal sam, z parującym talerzem przed sobą, i słuchałem ciszy przerywanej tylko brzękiem sztućców gdzieś w głębi sali.

        – Ej, młody – odezwała się nagle kucharka, podchodząc z dzbankiem herbaty. – Znowu gapisz się w to okno jak na film. Co tam widzisz takiego ciekawego? Komosę i węgiel?

        Uśmiechnąłem się słabo, bo nie wiedziałem, jak jej wyjaśnić, że widzę cały swój strach przed tym miejscem. Że ta ogromna przestrzeń, te bramy, te legendy o schronie i te puste stoliki wokół mnie właśnie teraz, w tej chwili, uczą mnie, jak bardzo można być małym w wielkim świecie. I że mimo wszystko, wbrew wszystkiemu, nie zamierzam stąd uciec. Jeszcze nie.

        Siedziałem tam z pustym talerzem, a w głowie kołatała mi się jedna prosta myśl: niby nieduże pieniądze, ale ludzie przyzwyczaili się, że państwo karmi ich za darmo jak prosięta w chlewie. Wystarczyło wprowadzić symboliczną opłatę, a stołówka momentalnie opustoszała. Małżeństwa i pary, które dotąd przychodziły we dwoje, teraz smażyły jajecznicę na elektrycznej płytce w pokoju i udawały, że to smakuje lepiej niż kotlet schabowy z ziemniakami z wody. Ja byłem sam, więc rachunek wychodził prosty – nie opłacało mi się nawet rozpalać palnika. Zresztą i tak nie umiałem gotować nic poza makaronem z ketchupem i jajkiem na twardo, które i tak zawsze pękało w garnku.

        Ceny obiadów uznałem za uczciwe. Prawie nie zdążyłem skorzystać z tych darmowych miesięcy – przyszedłem późno, a zaraz potem wszystko się posypało. Komuna zwinęła manatki, rynek otworzył mordę i nagle za to samo danie trzeba było płacić już nie symboliczną złotówkę, tylko prawdziwe pieniądze z prawdziwej wypłaty.

        Tego dnia żar lał się z nieba jak roztopiona smoła. Dobrze, że okna stołówki patrzyły na północ – promienie nie miały jak wleźć do środka, więc powietrze było ciężkie, ale przynajmniej nie parzyło skóry. W moim pokoju na poddaszu robiło się jak w saunie fińskiej – prześcieradło lepiło się do pleców, koszulka do klatki, a w głowie huczało od gorąca. Tutaj dało się wytrzymać. Można było nawet pomyśleć, że jest chłodno.

Anioł w białym garniturze

        1. Ile w tym było prawdy

        Okna hotelowej stołówki wychodziły na północ, lecz wbrew temu, co mogłoby się wydawać, pomieszczenie wcale nie przypominało rozległej sali bankietowej. Było ciasne, niemal klaustrofobiczne, z zaledwie dwunastoma stolikami ustawionymi tak gęsto, że ledwo dało się między nimi przecisnąć. Siedziałem przy jednym z nich, z tacą w dłoniach, i patrzyłem na świat za szybą, gdzie północne światło kładło się szaro i chłodno, jakby samo niebo postanowiło odebrać temu miejscu jakikolwiek blask. Za oknami kłębiła się dzika, nieokiełznana zieleń – splątane krzewy, karłowate drzewka o poskręcanych gałęziach i wszędzie bujne chwasty, które w tamtym roku wzięły ten kawałek ziemi we władanie. Szczególnie komosa rósł jak szalony, gęsty dywan zieloności, który wypełzał spod każdej szczeliny w betonie, wspinał się po murach i drwił z ludzkich porządków. Pamiętam, jak pomyślałem wtedy: „To miejsce nie chce być ujarzmione. A ja? Ja dopiero co skończyłem szkołę i już czuję się tu jak intruz, którego ziemia sama próbuje wypluć”.

        Niewiele dalej majaczyła kotłownia, choć samej jej nie było widać. Za to betonowy plac na węgiel rzucał się w oczy z bezwzględną bezpośredniością – przylegał do ściany budynku tak mocno, jakby ktoś w pośpiechu wylał go tam, bo nie było czasu na inne rozwiązanie. W tamtych czasach właśnie tak budowano: funkcjonalnie, bez sentymentów. Drzwi do piwnicy, obite pordzewiałą blachą, wyglądały jak stare blizny – obskurne, pogięte, jakby nosiły na sobie ciężar wszystkich zim, które tu przetrwały. „Ile ton węgla przeszło przez te drzwi?”, zastanawiałem się, mieszając łyżką w zupie. „Ile razy ktoś schodził tam w mrok, żeby ogrzać ten cały kompleks, zanim sam zamarzł?”.

        Po lewej stronie biegła ulica dojazdowa, prowadząca prosto do wielkiej bramy PGR-u i dyżurki strażniczej. Ta brama nie przypominała wjazdu do gospodarstwa rolnego – wyglądała jak wrota do tajnej bazy, strzeżonej, groźnej, jakby za nią kryło się coś więcej niż tylko pola i szklarnie. Cały obiekt był ogromny, rozległy, może rzeczywiście strategiczny w tamtych czasach, kiedy wszystko musiało mieć podwójne dno. Szklarnie kryły się daleko, pod samym lasem, niewidoczne z tego miejsca. Na skróty przez pole pszenicy to był dobry kilometr marszu przez złociste morze kłosów, gdzie wiatr szeptał coś, czego nigdy nie rozumiałem. „Jak ja mam się tu odnaleźć?”, krążyło mi po głowie. „Świeży absolwent, z dyplomem, który nagle waży tyle co nic. Ta przestrzeń mnie połyka. Ludzi tu tyle, że można się zgubić w tłumie, a jednocześnie czuć się kompletnie samotnym”.

        Dlatego właśnie to wszystko opisuję – bo tamtego dnia, siedząc przy oknie stołówki, zrozumiałem, jak bardzo młody człowiek może się poczuć przytłoczony. Ogromna przestrzeń, setki zatrudnionych, maszyny, które nigdy nie milkły, i ja pośrodku tego wszystkiego, z sercem walącym jak młot.

        Na drodze dojazdowej stały wtedy dwa blaszane kioski – kwiaciarnia i sklep spożywczy, skromne, ale żywe. Później dołączyło tam coś jeszcze, jakaś budka z ciuchami czy narzędziami, nie pamiętam dokładnie. Był też inny sklepik, ukryty w piwnicy biurowca, tuż obok wejścia do schronu przeciwatomowego. O tak, schron istniał naprawdę. Krążyły o nim legendy – szeptano o stalowych drzwiach, które nigdy się nie otwierały, o zapasach na koniec świata, o korytarzach, które prowadziły donikąd albo właśnie wszędzie. Nie wiem, ile w tym było prawdy, ale sam bunkier był autentyczny, betonowy kolos pod ziemią, który czasem czułem pod stopami jak drżenie. „A gdyby kiedyś naprawdę trzeba było tam zejść?”, pomyślałem kiedyś, czekając na obiad. „Czy ktoś by mnie wpuścił? Czy w ogóle bym chciał wiedzieć, co tam naprawdę jest?”

Zapach rozkoszy

        100. Czego tak naprawdę pragnę?

        Patrzyła na niego wielkimi, wciąż pełnymi łez oczami – oszołomiona, sponiewierana, ale przepełniona taką wdzięcznością, jakiej nie potrafiła okazać nikomu innemu i nigdy w żaden inny sposób. To, co jej zrobił – brutalne, prymitywne, bezwzględne – było tak głębokie i obezwładniająco rozkoszne, że minęła długa chwila, zanim w ogóle zdołała złapać oddech i zacząć myśleć. Gardło wciąż paliło od gęstego nasienia, które połknęła do ostatniej kropli, usta bolały od rozciągnięcia, cipka pulsowała leniwie, jakby nie mogła uwierzyć, że to już koniec. Smak jego kutasa wciąż tkwił na języku – słony, metaliczny, jej własny – i to właśnie ten smak sprawił, że coś w niej pękło na dobre.

        Potem zaczęła się śmiać. Automatycznie. Bezwiednie. Cichy, chrapliwy chichot wydobywał się z jej gardła, sama do siebie, jakby ciało nie wiedziało, co innego zrobić z nadmiarem emocji, które właśnie zalały ją falą.

        – Kurwa… co to w ogóle było? – wyszeptała, wciąż drżąc na całym ciele. – O ja pierdolę… lot w kosmos to przy tym pestka. Chłopie, ty naprawdę nie jesteś człowiekiem.

        Patrzył na nią z góry – zimno, z lekkim politowaniem. Nie uśmiechał się. Twarz miał nieruchomą, oczy nieprzeniknione.

        – Wstań – powiedział krótko.

        – Co?

        – Wstań z tej posadzki. Masz pokaleczone kolana i dłonie.

        Spojrzała w dół, zaskoczona. Dopiero teraz poczuła pieczenie – otarcia na kolanach, drobne ranki na dłoniach, krew zmieszana z kurzem, z potem, z jego nasieniem, które wciąż spływało po wewnętrznej stronie ud. To wszystko powinno ją zaboleć. Powinno ją otrzeźwić. Zamiast tego tylko dolało kolejną kroplę do ognia, który wciąż tlił się w podbrzuszu.

        – Poważnie…? – mruknęła, jakby to była najdziwniejsza rzecz, jaką usłyszała tej nocy.

        – Ubierz się.

        Podał jej ubrania – bojówki i przemoczony T-shirt z napisem POLICJA, który teraz wyglądał jak żart z koszmaru. Kiedy wyciągnęła ręce po majtki i biustonosz, powstrzymał ją ruchem dłoni – szybkim, władczym.

        – Bez tego. To zostawiam dla siebie.

        Zabrał czerwoną koronkę i stanik, zwinął je niedbale i schował do kieszeni kurtki.            Gest tak prosty, tak naturalny, że aż ją zamurowało. Czuła się nagle naga w zupełnie inny sposób – nie tylko ciałem, ale duszą. Jakby właśnie oddała mu ostatnią cząstkę kontroli, którą jeszcze miała.

        Potem pomógł jej wstać – chwycił pod łokcie, podniósł delikatnie, ale stanowczo, postawił na chwiejnych nogach. Kolana uginały się pod nią jak z waty, uda ślizgały się od wilgoci, ale trzymał ją, dopóki nie złapała równowagi. Jego dłonie na jej skórze były teraz ciepłe, prawie troskliwe – kontrast tak ostry, że aż zakręciło jej się w głowie.

        – Chodźmy stąd – powiedział cicho. – To nie jest odpowiednie miejsce dla kobiety.

        Odprowadził ją do radiowozu. Szła powoli, krok po kroku, na miękkich, nieposłusznych nogach. Każdy ruch przypominał o tym, co się stało: o tym, jak był w niej, jak ją wypełniał, jak ją oznaczył. Otworzył drzwi kierowcy, pomógł jej wsiąść, zapiął pas – gest dziwnie troskliwy po tym wszystkim, jakby nagle przypomniał sobie, że jest człowiekiem. Wcisnął jej kluczyki w dłoń.

        – Wracaj do domu, policjantko. Jedź wolno. Jesteś jeszcze oszołomiona.

        Spojrzała na niego, oczy wciąż zamglone, głos drżący.

        – Czy kiedykolwiek jeszcze cię zobaczę?

        Dopiero teraz się uśmiechnął – cienko, tajemniczo, z czymś, co mogło być obietnicą albo groźbą.

        – Na pewno. Ale pamiętaj: przyjdziesz sama. Bez broni. Bez wsparcia. Tam, gdzie ci wskażę.

        Odruchowo przekręciła kluczyk w stacyjce. Silnik ożył miarowym, znajomo uspokajającym pomrukiem. Spojrzała na deskę rozdzielczą – tylko na ułamek sekundy, odruchowo, jak ktoś, kto próbuje wrócić do normalności. Kiedy znów odwróciła głowę w jego stronę, już go nie było.

        Tylko ciemność.

        Tylko noc nieprzenikniona.

        I ona – sama w radiowozie, z mokrymi udami, z gardłem pełnym jego smaku, z sercem walącym jak oszalałe.

        Zadała sobie w myślach pytania, na które nie znała odpowiedzi i wiedziała, że szybko ich nie znajdzie:

        Co to w ogóle było?

        Co teraz będzie ze mną?

        Jak sobie dam radę bez niego?

        Kim ja w ogóle jestem?

        Czego tak naprawdę pragnę?

        Włączyła światła, wrzuciła bieg i ruszyła powoli w stronę świateł miasta. W lusterku wstecznym odbijała się tylko pustka – ani śladu po nim, ani po tym, kim była jeszcze kilka godzin wcześniej.

        Wiedziała jedno: tamta Kinga – twarda, zasadnicza, zawsze w kontroli – już nigdy nie wróci.

        A nowa… nowa właśnie się budziła.

        I właśnie to ją najbardziej przerażało.

        I jednocześnie najbardziej pociągało.

        Bo gdzieś w głębi, pod warstwami wstydu i strachu, czuła, że to dopiero początek. Że on wróci. Że wezwie ją. Że przyjdzie tam, gdzie wskaże – bez broni, bez munduru, bez resztek dumy.

        I że zrobi to z uśmiechem na ustach.

        Bo już nigdy nie będzie chciała być kimkolwiek innym.

KONIEC

Zapach rozkoszy

        99. Od tej chwili jesteś moja

        To, co stało się po chwili, przerosło wszystko, co kiedykolwiek ośmieliła się sobie wyobrazić – nawet w tych najbardziej wyuzdanych, samotnych nocach, kiedy palce same wędrowały między uda, a umysł uciekał w zakazane rejony. Czuła to pod skórą, podświadomie, że finał może nadejść właśnie w jej ustach. Gdzieś w głębi pragnęła tego z taką siłą, że aż bolało – ale nigdy, przenigdy nie sądziła, że będzie to aż tak obfite, aż tak obsceniczne, aż tak słodko upokarzające.

        Jego kutas stał się nagle jeszcze grubszy, jeszcze twardszy, jeszcze bardziej nieustępliwy. Główka – spiczasta, idealnie ukształtowana, opleciona gęstą siecią nabrzmiałych, fioletowo-czerwonych żył – napierała na jej wargi z taką mocą, że szczęki rozciągały się do granic możliwości. Ledwie go obejmowała. Smak wypełnił całą jamę ustną: jego własny, słony i metaliczny, jej własny, słodko-kwaśny, ich wspólny – gęsta mieszanka potu, soków, feromonów i czystej, zwierzęcej rozkoszy. Zapach był tak intensywny, że osiadał na podniebieniu, wdzierał się głęboko do nosa, do płuc – ciężki, pierwotny, specjalnie dla niej nasycony feromonami, które działały na wszystkich poziomach naraz: fizycznym, emocjonalnym, prawie demonicznym. Rozkosz przestała być ludzka. Stała się czymś spoza granic wszystkiego, co znała – czymś zakazanym, pierwotnym, nie do nazwania.

        Roześmiał się głośno, pewnie, zuchwale. Głęboki, triumfalny rechot wydobył się z jego gardła i odbił echem po ruinach.

        – I jak, zadowolona? Ha ha ha… w końcu dostałaś to, po co tu naprawdę przyszłaś, ty stara kurwo?

        Jego słowa, zamiast ją zranić, zadziałały jak czerwona płachta na byka. Podniecenie eksplodowało na nowo. Cipka zacisnęła się boleśnie na pustce, soki znów spłynęły po wewnętrznej stronie ud. Czuła się jak zwierzę w rui – upokorzona, ale właśnie dlatego szczęśliwa.

        Nie odpowiedziała. Nie mogła. Twardy, pulsujący trzon wypełniał jej usta całkowicie, uniemożliwiając jakikolwiek artykułowany dźwięk. Z gardła wydobył się tylko głęboki, gardłowy pomruk – mieszanka zadowolenia, całkowitego poddania i czystej wdzięczności. Ale zrobiła coś więcej: zabrała się do pracy jeszcze intensywniej. Język zaczął lawirować ze wszystkich stron, omiatać każdy centymetr, czyścić dokładnie wszystko, co na nim zostało – resztki jej soków, ślinę, smugi jego wcześniejszego wytrysku. Z jej gardła wydobywały się tylko przytłumione, mokre sapnięcia i charczenia, jakby usta same z siebie próbowały go pochłonąć całego.

        – O tak… he he he… widzę, że ci się to naprawdę podoba – dyszał Alex, głos chropowaty, przerywany ciężkim oddechem. – Lubisz to, co? Lubisz takie twarde, grube kutasy, pieprzona dziwko! No to bierz mnie… bierz mnie całego… ssij do końca.

        Zdążyła tylko unieść oczy i spojrzeć mu prosto w twarz. Coś się zmieniło. Jego źrenice rozszerzyły się do granic, policzki stężały, usta napięły się w cienką linię. Zrozumiała w ułamku sekundy: to już nie zabawa. To jest moment.

        Chwycił ją za potylicę oburącz – palce splecione mocno z tyłu głowy, tak że nie mogła się nawet drgnąć, nie mogła się cofnąć ani o milimetr. W jej oczach błysnęło pytanie, ale było już za późno.

        To nie był zwykły wytrysk. To była kanonada.

        Sperma trysnęła z jego kutasa jak z węża strażackiego – obfitym, gęstym, gorącym strumieniem, który błyskawicznie wypełnił jej gardło, uniemożliwiając oddychanie. Fala za falą, gęsta i nie do zatrzymania. Zaczęła się dusić. Patrzyła na niego błagalnie, szeroko rozwartymi oczami, łzawiącymi z wysiłku i braku powietrza.

        On wycharczał przez zaciśnięte zęby:

        – Gdzie, kurwo, łykaj wszystko ładnie. No już. Nie mów, że tego nigdy nie robiłaś.

        Trzymał ją mocno, nie pozwalając na najmniejszy ruch do tyłu. Przełknęła – raz, drugi, trzeci – z trudem, z mokrym, charczącym odgłosem. Spuszczał się dalej. Łykała dalej. Gęste, gorące nasienie spływało po gardle, wypełniało żołądek, zostawiało posmak słony i słodki jednocześnie. Upokorzona, sponiewierana, wykorzystana do granic – i jednocześnie szczęśliwsza niż kiedykolwiek w życiu.

        Kiedy w końcu jego dłonie zwolniły uścisk, a penis powoli wysunął się z jej ust z mokrym, głośnym mlaśnięciem, odezwał się już ciszej, spokojniej, prawie łagodnie:

        – Od tej chwili jesteś moja. Oznaczyłem cię. Nie będziesz już taka sama. Nawet gdybyś chciała. Powiedz dziękuję.

        Oszołomiona, wciąż z gardłem pełnym smaku, patrzyła na niego zamglonymi oczami. Warknął cicho, ale stanowczo:

        – Powiedz, kurwo, dziękuję.

        – Dziękuję… – wyrzuciła z siebie z westchnieniem, a z kącików jej ust popłynęły resztki jego gęstego nasienia, powoli spływając po brodzie, po szyi, zostawiając lśniące ścieżki na skórze.

        Siedziała na kolanach, drżąca, z piersiami unoszącymi się w szybkim oddechu, z twarzą mokrą od łez, śliny i spermy. I po raz pierwszy od bardzo dawna nie czuła wstydu.

        Czuła tylko ulgę.

        I głód.

        Bo wiedziała, że to nie koniec.

        To był dopiero początek czegoś, co już nigdy nie pozwoli jej wrócić do starego życia.

Zapach rozkoszy

        98. Czuła się wreszcie wolna

        Alex zmusił ją, aby opadła na kolana jednym zdecydowanym, brutalnym ruchem. Nie delikatnie. Nie powoli. Po prostu pchnął w dół, jakby zrzucał z siebie ciężar, który już mu nie był potrzebny. Kolana uderzyły o szorstki, zimny beton z głuchym, mięsistym plaśnięciem. Ból wystrzelił w górę ud jak błyskawica – ostry, czysty, prawdziwy. Powinien ją otrzeźwić. Powinien przypomnieć, kim jest. Zamiast tego dolał benzyny do już płonącego pożaru. Eskalował podniecenie do poziomu, na którym ból i rozkosz stały się jednym i tym samym. Skóra na kolanach piekła, beton gryzł, a ona czuła się dokładnie tak, jak pragnęła w najgłębszych, najbardziej wstydliwych zakamarkach duszy: upokorzona, wystawiona, całkowicie, bez reszty w jego władzy.

        Chwycił ją za włosy oburącz – mocno, pewnie, jak za lejce wściekłego konia. Palce wplotły się głęboko w czuprynę, szarpnął do tyłu z taką siłą, że głowa wygięła się w łuk, szyja napięła jak struna, piersi opadły ciężko, sutki sterczące w zimnym powietrzu, pośladki uniosły się wysoko, cipka odsłonięta całkowicie – mokra, nabrzmiała, wciąż pulsująca po poprzednich orgazmach, ociekająca ich wspólnymi sokami. Nie mogła się ruszyć. Nie mogła nawet drgnąć. Należała do niego w tej chwili całym ciałem – od czubka głowy po palce stóp wbite w beton.

        Zaczął poruszać się w niej gwałtownie, bez żadnych zahamowań, bez cienia litości. Odgłosy klapnięć jego bioder o jej pośladki odbijały się echem po pustym budynku – mokre, rytmiczne, obsceniczne, jak aplauz w opuszczonej sali tortur. Do tego dołączyły śliskie, chlupiące dźwięki jego grubego kutasa wchodzącego i wychodzącego z jej cipki – coraz szybciej, coraz głębiej, coraz mocniej. Powietrze wypełnił gęsty, ciężki aromat: jego zwierzęce feromony, jej podniecenie, pot spływający po plecach, soki tryskające przy każdym pchnięciu, zapach seksu w najczystszej, najbrudniejszej, najbardziej pierwotnej formie.

        Nie trwało to długo. Orgazm spadł na nią jak lawina – nagły, miażdżący, bezlitosny. Porywał ją całą. Kinga wydzierała się na całe gardło – głos ochrypły, dziki, nie do poznania, krzyk czystej, obezwładniającej rozkoszy, który odbijał się od ścian i wracał do niej jak echo obcego człowieka. Ciało szarpało się w konwulsjach, mięśnie pochwy zaciskały się wokół niego spazmatycznie, nogi drżały, ręce ślizgały się po betonie, paznokcie orały kurz i brud. Drugi orgazm przyszedł jeszcze silniejszy, jeszcze bardziej władczy – zalał ją falą, która pozbawiła tchu, myśli, poczucia rzeczywistości. Po dwóch minutach – trzeci. Totalne wyczerpanie. Ciało dygotało jak w febrze, mięśnie odmawiały posłuszeństwa, oddech urywany, łzy płynęły po policzkach gorącymi strużkami, a ona była obłędnie, histerycznie szczęśliwa. Nie potrafiła już powiedzieć, co się z nią dzieje. Nie wiedziała, gdzie jest. Wiedziała tylko jedno: to jest dokładnie to, czego pragnęła przez całe życie. I chciała więcej. Zawsze więcej.

        Nagle Alex zatrzymał się.

        Jego twardy, śliski od jej soków kutas wysunął się z niej powoli, z mokrym, obscenicznie intymnym plaśnięciem. Kinga wydała z siebie przeciągły, żałosny jęk – mieszankę resztek rozkoszy i głębokiego, bolesnego rozczarowania. Jakby ktoś właśnie wyrwał jej tlen z płuc.

        Chwycił ją brutalnie za ramiona i odwrócił do siebie jednym szarpnięciem. Stała na kolanach przed nim – on górujący, ona drobna, zdyszana, rozmazana makijażem i łzami. Twarz na wysokości jego bioder. Jego kutas – wciąż twardy, lśniący od jej soków, pachnący nimi obojgiem – kołysał się tuż przed jej ustami.

        – Bierz go w usta, ty stara kurwo – warknął, głos chropowaty, niski, pełen pogardy i pożądania jednocześnie. – Ciągnij. Ssij. Pokaż, jak bardzo tego chcesz.

        Wepchnął jej brudnego, śliskiego członka prosto do ust. Nie czekał na zgodę. Nie musiał. Ona szeroko otworzyła buzię i przyjęła go bez wahania, z pełnym, bezgranicznym oddaniem. Język owinął się wokół trzonu, usta zacisnęły się mocno, głowa ruszyła do przodu i do tyłu w rytmie, który on narzucał, ciągnąc ją za włosy jak marionetkę. Smakowała siebie na nim – słoną, słodką, gorzką mieszankę ich obojga – i to tylko rozpalało ją mocniej.

        – O tak… – dyszał Alex, głos drżący od podniecenia. – Właśnie tak. Lubisz to, co? Lubisz smakować siebie na moim kutasie, dziwko? Ssij mocniej. Głębiej. Pokaż mi, jaka jesteś głodna.

        Kinga nie odpowiedziała słowami. Nie mogła. Miała pełne usta. Zamiast tego przyspieszyła, wzięła go głębiej, aż poczuła, jak główka uderza w gardło. Łzy znów popłynęły – nie z bólu, z czystej, zwierzęcej wdzięczności. Bo w tej chwili, na kolanach w ruinach, z jego kutasem w gardle i jego dłonią w włosach, czuła się wreszcie wolna.

        Wolna od wszystkiego, czym kiedyś była.

        I wiedziała, że to dopiero początek nocy, w której już nigdy nie będzie tą samą kobietą.

Zapach rozkoszy

        97. Płakała z ulgi

        Kiedy już była pewna, że teraz ją weźmie na serio, że doprowadzi to do końca, że w końcu da jej to, o co błagała całym ciałem, on po prostu wysunął się z niej. Powoli. Bezwiednie. Jakby nigdy nic. Czubek jego kutasa opuścił jej wnętrze z cichym, mokrym plaśnięciem, a pustka, która po nim została, była tak nagła i bolesna, że aż zabrakło jej tchu.

        W duchu krzyczała: nie odchodź, nie zostawiaj mnie teraz, błagam, nie rób mi tego znowu. Ale usta miała zaciśnięte, bo bała się, że jeśli otworzy, to zacznie błagać na głos, a to byłoby już zbyt upokarzające nawet dla niej samej w tej chwili.

        On czekał.

        Nie ruszał się. Nie spieszył. Stał tam, nieruchomy, jakby miał całą noc, cały tydzień, całe życie. Cisza gęstniała z każdą sekundą, ciężka, lepka, wypełniona tylko ich oddechami i odległym kapaniem wody gdzieś w ruinach. Kinga nie drgnęła nawet o milimetr. Bała się zmienić pozycję. Bała się, że jeśli się poruszy, jeśli choćby drgnie biodrami, on uzna to za słabość i naprawdę odejdzie. Stała więc jak posąg – wypięta, rozstawiona, z cipką wciąż otwartą, pulsującą, ociekającą mieszanką ich soków, wystawioną na chłód nocy i na jego wzrok.

        W końcu poczuła go znowu. Stanął dokładnie za nią, między szeroko rozstawionymi nogami, tak blisko, że ciepło jego ciała owiewało jej pośladki. W gęstym, niemal namacalnym mroku, rozjaśnionym tylko wąskim, żółtawym snopem światła z leżącej na betonie latarki, nie widziała go wyraźnie. Ale czuła wszystko: napięte mięśnie jego ud muskające jej skórę, ciężar jego ciała tuż za nią, powolny, świadomy ruch dłoni, która objęła jego grubego, wciąż twardego kutasa u nasady i lekko go wygięła w dół.

        Nie wszedł od razu. Nie dał jej tego, o co błagała.

        Zamiast tego chwycił się w połowie długości i – leniwie, z okrutną precyzją – zaczął uderzać samym czubkiem w jej nabrzmiałą, mokrą szparkę. Raz. Drugi. Trzeci. Lekko. Drażniąco. Wystarczająco mocno, żeby każdy kontakt wysyłał przez jej ciało falę elektryzującej rozkoszy pomieszanej z palącą frustracją. Główka jego penisa – wielka, twarda jak stal, nabrzmiała – obijała się o wystające płatki jej warg sromowych, o łechtaczkę, o wejście do pochwy, ale nigdy nie wchodziła głębiej. Tylko drażniła. Tylko przypominała.

        Mruknął cicho, głosem niskim, jakby mówił bardziej do siebie niż do niej.

        – Wiesz co… mógłbym teraz po prostu zniknąć. Rozpłynąć się w tym mroku i zostawić cię tutaj samą. Z twoim pożądaniem. Z tą mokrą, drżącą cipką, która już nigdy nie dostanie tego, czego tak bardzo chce. Mógłbym to zrobić, bo dostałem już to, po co przyszedłem… ale widzę, że jesteś inna…

        Lodowaty strach ścisnął jej serce tak mocno, że na moment przestała oddychać.

        „Nie” – pomyślała. „Nie rób tego. Nie znowu. Nie zostawiaj mnie w tym piekle”.

        – Boże, Alex… o czym ty mówisz? – wyszeptała drżącym głosem, niemal płacząc. –                 Nie zostawiaj mnie, proszę… błagam… potrzebuję twojego kutasa. Moja cipka go potrzebuje. Potrzebuję twojej spermy wewnątrz… proszę…

        On nadal bawił się sobą. Trzymając penisa w połowie, leniwie uderzał twardym łbem w jej wystające, nabrzmiałe wargi. Za każdym takim kontaktem Kinga wydawała z siebie przejmujący, wysoki jęk – jakby to bolało, choć oboje wiedzieli, że to nie ból. To była czysta, nie do zniesienia rozkosz podszyta rozpaczą.

        – Alex, ty skurwysynu… nie baw się ze mną… wsadź mi go wreszcie! – wyrzuciła z siebie, głos załamał się na granicy szlochu.

        Wtedy poczuła tylko, jak czubek delikatnie rozchyla jej płatki – ledwie na moment, na ułamek sekundy – a zaraz potem błyskawiczne, ostre, bezlitosne pchnięcie. Wszedł w nią jednym ruchem, po same jaja, głęboko, brutalnie, wypełniając ją całą tak nagle, że powietrze wyrwało się z jej płuc z głośnym, zduszonym westchnieniem. Jakby to był jej ostatni oddech.

        Całe ciało napięło się jak struna, mięśnie pochwy zacisnęły się wokół niego w spazmatycznym skurczu, a potem nagle, gwałtownie rozluźniły. Z jej oczu popłynęły łzy – gorące, słone, same z siebie, spływając po policzkach w ciemności. Nie płakała z bólu. Płakała z ulgi. Z wdzięczności. Z czystej, zwierzęcej potrzeby.

        Alex chwycił ją wtedy za włosy – mocno, boleśnie, palce wplotły się głęboko w jej czuprynę. Pociągnął głowę do tyłu, zmuszając, żeby odwróciła twarz w jego stronę.

        – Patrz na mnie, dziwko – warknął cicho, ale bardzo wyraźnie. – Patrz! I co… wciąż jesteś taką twardą, bezkompromisową policjantką? Czy jesteś w stanie to wszystko znieść? Czy dasz radę przyjąć wszystko, co ci dam?

        Jej oczy – zamglone łzami, źrenice rozszerzone do granic – napotkały jego spojrzenie w półmroku. Nie odpowiedziała słowami. Tylko skinęła głową – drobno, desperacko – a potem wyszeptała ochryple, głosem, który brzmiał już obco nawet dla niej samej:

        – Tak… wszystko… daj mi wszystko…

        I w tym momencie zrozumiała, że nie ma już odwrotu.

        Że nie chce odwrotu.

        Że to, co się teraz zacznie, będzie trwało tak długo, aż nie zostanie z niej nic oprócz tej jednej, palącej potrzeby – być brać, być wypełniać, być niszczoną i odbudowywaną na nowo jego rękami, jego ciałem, jego wolą.

        I że ona właśnie na to czekała przez całe życie.

Zapach rozkoszy

        96. Zwierzęcy ryk rozkoszy

        Alex zmienił taktykę w jednej chwili, jakby wyczuł, że jej ciało właśnie przekroczyło tę niewidzialną granicę, za którą nie ma już powrotu.

        Opuszczał ją powoli, centymetr po centymetrze, aż jej bose stopy dotknęły zimnego, popękanego betonu. Buty zgubiła gdzieś wcześniej – pewnie wtedy, kiedy wisiała na nim jak szmaciana lalka, nadziana i bezwładna, z nogami dyndającymi w powietrzu. Nawet nie poczuła, kiedy zsunęły się z pięt i upadły w ciemność. Teraz stała boso na lodowatej posadzce, a chłód, który teoretycznie powinien ją otrzeźwić, tylko rozpalał ją mocniej. Zimno wgryzało się w podeszwy stóp, wspinało po łydkach, kontrastowało z gorącem, które wciąż buzowało między udami. To zimno było jak pieszczota – brutalna, bezlitosna, przypominająca jej na każdym kroku, jak bardzo jest tu naga, wystawiona, bez żadnej osłony. Poniżenie smakowało słodko, jak zakazany miód. Im bardziej prymitywne okoliczności, im bardziej zwierzęce, tym bardziej jej cipka pulsowała z aprobatą.

        Majteczki wciąż wisiały na kolanach – przemoczone, oblepione jego gęstym nasieniem, zbędne i upokarzające. Zrzuciła je jednym wściekłym szarpnięciem stopy. Cienki materiał poleciał w bok, wylądował wśród puszek, butwiejących szmat i zgniłych liści. Nie chciała już żadnej bariery. Żadnej warstwy materiału między jej ociekającą cipką a jego wielkim, wciąż twardym kutasem. Chciała, żeby widział wszystko – nabrzmiałe wargi sromowe, błyszczące soki wymieszane z jego spermą, różową, rozchyloną dziurkę, która otwierała się przed nim jak zaproszenie napisane krwią i pożądaniem.

        Teraz liczył się tylko seks.

        Czysty. Bezmyślny. Zwierzęcy.

        Nie wiedziała, kiedy to się skończy. Nie chciała wiedzieć. Chciała, żeby nigdy się nie kończyło. Była opętana – czystym, niczym nieskrępowanym pragnieniem kopulacji. Żadnych słów. Żadnych zasad. Żadnego wstydu. Tylko ciała ślizgające się po sobie, pot spływający po plecach, ciężkie oddechy, mokre plaśnięcia, zapach seksu wiszący w powietrzu jak gęsta mgła.

        Stanęła przed nim na wyprostowanych nogach, szeroko rozstawiając stopy. Pochyliła się mocno do przodu, oparła dłonie na brudnej, zimnej podłodze. Wystawiła w jego stronę swoją rozgrzaną, nabrzmiałą cipkę – wciąż ociekającą jego nasieniem, wciąż pulsującą, wciąż głodną. Pośladki uniosła wysoko, plecy wygięła w głęboki łuk, głowę opuściła nisko, włosy opadły na twarz jak ciemna zasłona. Czuła, jak chłodne powietrze muska jej rozpaloną skórę, jak krople potu mieszają się z jego spermą i spływają powoli po wewnętrznej stronie ud.

        – Alex, kurwa… jeszcze – wyszeptała ochryple, niemal krzyknęła. Głos drżał, załamywał się na krawędzi. – Ruchaj mnie mocno. Nie przerywaj. Do jasnej cholery, nie przerywaj! Daj mi tego swojego grubego fiuta… o Boże, no dawaj go! Wsadź mi go jeszcze raz… mocno… tak głęboko, jak potrafisz… rozjeb mi cipkę, jeśli chcesz…

        Jej słowa były już prawie bez sensu – same zwierzęce błagania, przerywane urywanymi oddechami. W oczach miała tylko jedno: dziką, bezrozumną prośbę. Czekała. Czekała na to, aż znowu weźmie ją bez litości, aż wypełni ją całą, aż znowu zabierze jej oddech, rozum i resztki człowieczeństwa.

        On stał tam nieruchomy przez jedną, wieczną sekundę.

        Patrzył na nią z góry – na tę policjantkę, która jeszcze kilka godzin temu przyszła tu z kajdankami i służbowym glockiem, a teraz klęczała przed nim na czworakach w ruinach, z dupą wypiętą wysoko, cipką ociekającą jego spermą, błagając o więcej.

        W jego spojrzeniu nie było już ani rozbawienia, ani pogardy.

        Była tylko czysta, zimna pewność.

        Wiedział, że ją ma.

        Wiedział, że już nigdy nie będzie taka sama.

        I wtedy zrobił krok do przodu.

        Jeden.

        Powolny.

        Świadomy.

        I wsunął się w nią ponownie – jednym, długim, bezlitosnym ruchem, aż poczuła, jak główka jego kutasa uderza w sam koniec jej pochwy.

        Kinga wydała z siebie dźwięk, który nie był już słowem.

        To był zwierzęcy ryk rozkoszy.

        I wtedy naprawdę zaczęło się na nowo.

Zapach rozkoszy

        95. Jestem tanią kurwą

        Alex wyczuł ten moment idealnie – ten ułamek sekundy, w którym jej ciało przestało walczyć, a zaczęło błagać. Przechylił się lekko do tyłu, wygiął plecy w mocny łuk, mięśnie brzucha napięły się jak stalowe linki. Chwycił ją za pośladki – palce wbiły się głęboko w miękkie, drżące mięso, zostawiając czerwone ślady – i uniósł całe jej ciało jeszcze wyżej, jakby ważyła tyle co mokra chusteczka.

        Zmusił ją, żeby położyła się na nim piersią do piersi, brzuchem do brzucha. Jej sutki, twarde i obolałe, ocierały się o jego skórę przy każdym oddechu. Podtrzymywał ją cały czas za tyłek, szerokimi dłońmi, i zaczął unosić i opuszczać jej biodra w powolnym, niemal leniwym rytmie – ale za to bardzo, bardzo głębokim.

        Za każdym opuszczeniem wbijał się w nią po samą nasadę. Czubek jego kutasa uderzał w najczulsze, najgłębsze miejsca – tam, gdzie szyjka macicy spotyka się z nerwami, które sprawiają, że kobieta traci rozum. Każde pchnięcie wysyłało przez jej ciało falę gorącej lawy: od cipki, przez podbrzusze, w górę kręgosłupa, aż do czubka głowy. Kinga jęczała głośno, bezwstydnie, gardłowo – dźwięki wydobywały się z niej same, niekontrolowane, półkrzyki pomieszane z westchnieniami, coś pomiędzy błaganiem a czystym, zwierzęcym zachwytem.

        Jej mięśnie brzucha i ud zaciskały się rytmicznie, biodra próbowały przyspieszyć, szarpały się w górę i w dół, choć to on wciąż dyktował tempo. Nogi dyndały bezwładnie w powietrzu, palce stóp zaciskały się i rozluźniały w bezsensownym rytmie. Ręce kurczowo wczepione w jego ramiona – paznokcie wbite w skórę, zostawiające czerwone półksiężyce.

        Wtedy przyszedł wytrysk.

        Gwałtowny. Obfity. Gorący.

        Gęste, lepkie strumienie nasienia wystrzeliły w nią z taką siłą, że poczuła każdy z osobna – jak gorące pociski trafiające w najgłębsze zakamarki. Fala za falą wypełniały ją po brzegi, szybko, mocno, jakby specjalnie wyliczone, żeby maksymalnie nasycić jej wnętrze feromonami i zapachem. Czuła, jak jej cipka robi się jeszcze gorętsza, jeszcze bardziej śliska, przepełniona do granic. Ścianki pochwy zaciskały się spazmatycznie wokół niego, próbując zatrzymać każdy strumień, wciągnąć go głębiej.

        – O Boże… jak mi dobrze… – wyszeptała drżącym, prawie płaczącym głosem. – Jak cudownie… wypełnij mnie… proszę, wypełnij mnie swoim nasieniem… chcę je czuć wszędzie… o tak, Alex, tryśnij we mnie jeszcze… jeszcze… całe życie marzyłam o takim kutasie… jesteś boski…

        On nie zwolnił.

        Nadal unosił ją i opuszczał w tym samym spokojnym, bezlitosnym tempie. Gęste, białe nasienie, wypełniwszy ją całkowicie, zaczęło wyciekać przy każdym ruchu – lepkie strużki spływały po jej udach, po jego jajach, kapały powoli na zimny beton, tworząc małe, lśniące kałuże w bladym świetle porzuconej latarki. Każda kropla lądowała z cichym, mokrym plaśnięciem.

        – I co, ty tania dziwko? – rzucił zimno, z nutą pogardy, która jednocześnie wbijała się w nią jak haczyk i rozpalała jeszcze mocniej. – Lubisz to. Potrzebujesz tego. Potrzebujesz porządnego kutasa, żeby przestać udawać twardą sukę. Bez niego nie możesz żyć. Nie okłamuj się, sprzedajna kurwo.

        Kinga trzęsła się jak w febrze.

        Całe ciało dygotało, mięśnie pochwy zaciskały się spazmatycznie wokół wciąż twardego trzonu, nogi drżały bezwładnie w powietrzu, ręce ślizgały się po jego ramionach, paznokcie orały skórę.

        – O tak, Alex… jestem tanią kurwą… – wyszeptała bez tchu, głos załamywał się na każdym słowie. – Potrzebuję twojego wielkiego kutasa… ruchaj mnie… nie przerywaj, bo zwariuję… ruchaj mnie mocno… tak mocno, aż nie będę mogła chodzić… aż będę czuć cię w sobie przez cały tydzień…

        Jej słowa przeszły w cichy, żałosny szloch rozkoszy – nie płacz bólu, tylko płacz kogoś, kto właśnie dotarł do samego dna i odkrył, że tam jest najbezpieczniej.

        Nie miała już nic do stracenia.

        Nie chciała już niczego innego.

        Wisiała na nim – nabita, przepełniona, drżąca, z jego nasieniem wciąż wyciekającym z niej ciepłymi strużkami – i po raz pierwszy od bardzo dawna nie czuła się jak policjantka, która coś spieprzyła.

        Czuła się jak kobieta, która w końcu dostała dokładnie to, na co czekała całe życie.

        I wiedziała, że to jeszcze nie koniec.

        Bo on wciąż się nie spieszył.

        A ona już nigdy nie chciała, żeby się spieszył.