42. Ołtarz Nektarowej Rozkoszy
Luminelle cofnęła się o krok i usiadła na miękkim podwyższeniu z żywego mchu. Profesor klęknął przed nią jak przed ołtarzem. Jej cipka lśniła gęstym, złotaworóżowym nektarem, zapraszając i prowokując jednocześnie.
Miech uniósł się lekko, jakby sam Las wyczuł intencję swej córki i pragnął służyć jej przyjemności. Oparła się na łokciach, rozkładając uda powoli, bez cienia wstydu, w pełni odsłaniając się przed nim. Jej spojrzenie – zamglone pożądaniem, starożytne i zarazem dziewicze – było jednocześnie zaproszeniem i wyzwaniem.
– Chodź… – wyszeptała gardłowo. – Pokaż mi, jak bardzo mnie pragniesz.
Profesor opadł na kolana z czcią, jakby klękał przed świętym źródłem. Jej ciało leżało przed nim w całej swej boskiej doskonałości: pełne piersi unosiły się w rytmie przyspieszonego oddechu, ciemnoróżowe sutki sterczały twardo, błyszczące od potu i pyłku. Niżej, między szeroko rozłożonymi udami, czekała jej cipka – mała, delikatna, lecz nabrzmiała i rozchylona, o gładkich wargach sromowych lśniących od obfitego, gęstego nektaru, który spływał wąską, połyskującą strużką w dół, po krągłości pośladków. Łechtaczka pulsowała wyraźnie – mała, perłowa, nabrzmiała i gotowa na pieszczoty.
Pochylił się i pocałował wewnętrzną stronę jej uda, tuż przy pachwinie. Luminelle drgnęła, wydając ciche, drżące westchnienie. Powoli, centymetr po centymetrze, sunął ustami wyżej, aż jego wargi musnęły gorącą, mokrą szparkę. Pierwszy dotyk języka był nabożny, niemal czczący – długie, leniwe liźnięcie od dołu aż po sam czubek łechtaczki. Smakowała bosko: słodkim miodem, świeżym nektarem i głęboką, pierwotną esencją Lasu.
Luminelle wygięła się w łuk, a jej małe skrzydełka zadrżały gwałtownie, rozsiewając gęsty obłok złotego pyłku.
– Tak… właśnie tak… – jęknęła melodyjnie.
Stracił resztki powściągliwości. Zaczął lizać ją coraz śmielej: szerokimi, mokrymi pociągnięciami języka od spodu po samą górę, zataczając kręgi wokół nabrzmiałej łechtaczki, ssąc delikatnie nabrzmiałe wargi, zanurzając język głęboko w jej gorące, aksamitne wnętrze, które pulsowało i zaciskało się wokół niego chciwie. Ssąc, liżąc, penetrując – oddawał się jej z głodem tysiącleci. Jej dłonie wplotły się mocno w jego włosy, przyciągając go bliżej, podczas gdy biodra unosiły się rytmicznie, ocierając się o jego usta i brodę w coraz bardziej natarczywym tańcu.
– Jesteś… taki gorący… – wysapała między coraz głośniejszymi jękami. – Czuję każdy twój oddech… każdy ruch języka… głębiej, proszę…
Profesor uniósł wzrok, nie przerywając ani na chwilę. Patrzył, jak jej piersi falują gwałtownie, sutki sterczą jak małe rubiny, jak twarz wykrzywia się w ekstazie tak czystej, że graniczyła z boskością. Jego własny kutas pulsował boleśnie, ciężki i nabrzmiały do granic, z gęstym preejakulatem spływającym obficie po żołędzi i kapiącym na mech.
Luminelle zauważyła to. Jedną dłonią wciąż trzymała go za włosy, drugą sięgnęła w dół i objęła jego twardego, gorącego kutasa. Jej drobne palce ledwo zamknęły się wokół grubości, masując go powoli, rytmicznie, rozsmarowując śliski preejakulat po całej długości.
– Jaki jesteś twardy… – zamruczała z zachwytem. – Taki gorący… taki duży… dla mnie.
Przez długą, upajającą chwilę istniał tylko ten wzajemny rytuał: jego język głęboko w jej cipce, liżący, ssący, penetrujący każdy zakamarek; jej mała dłoń masująca go leniwie, rytmicznie, z czcią. Pyłek wirował wokół nich coraz gęściej, tworząc świetlisty, złocisty kokon pożądania. Jęki splatały się – jego gardłowe, stłumione w jej mokrej szparce, jej melodyjne, coraz wyższe i bardziej desperackie.
Luminelle uniosła biodra mocniej, spojrzała na niego zamglonymi, błagalnymi oczami.
– Jeszcze… proszę… jeszcze trochę… – wyszeptała drżącym, pełnym tęsknoty głosem. – Chcę czuć twój język głębiej… zanim weźmiesz mnie naprawdę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz