Świętokradztwo w starym parku

4. Druga fala

Cisza, która zapadła po ich pierwszym szaleństwie, nie była spokojna. Była gęsta, ciężka od potu, od ich zmieszanych zapachów, od tego, co dopiero co sobie zrobili. Karina wciąż siedziała na nim, głęboko osadzona, z policzkiem przy jego szyi. Jej oddech był ciepły, wilgotny, nierówny. Co jakiś czas jej wnętrze drgało lekkim, leniwym skurczem, jakby przypominało mu: jestem tu, wciąż cię trzymam.

W końcu uniosła głowę. Oczy miała półprzymknięte, błyszczące, jakby dopiero co wypłakała wszystkie łzy rozkoszy świata.

– Jeszcze nie skończyliśmy – powiedziała cicho. Głos miała chropowaty, jakby gardło bolało od krzyku.

Adam tylko skinął głową. Nie był w stanie mówić. Miał wrażenie, że całe ciało ma w środku rozżarzone węgle.

Karina uniosła się powoli, bardzo powoli, pozwalając mu poczuć każdy centymetr opuszczającego ją ciała. Kiedy wysunął się z niej całkowicie, oboje westchnęli jednocześnie – ona z żalem, on z bólem tak słodkim, że prawie nie do zniesienia. Ciepła, lepka wilgoć spłynęła po jego udach; ich wspólna.

Zeszła z jego kolan z gracją dzikiej kotki, która wie, że i tak zaraz wróci. Stanęła przed nim naga, w gasnącym świetle, z piersiami uniesionymi od ciężkiego oddechu, z ciemnym trójkątem między udami lśniącym od nich obojga.

Adam rozchylił nogi szerzej, opadając głębiej na zimną, kutą ławkę. Metal gryzł go w skórę przez spodnie, które miał pod sobą, ale to tylko dodawało ostrości. Patrzył na nią z dołu – na długie, smukłe uda, na delikatny łuk brzucha, na te piersi, które przed chwilą gryzł do czerwoności.

Karina uklękła.

Powoli. Jakby każdy ruch był modlitwą.

Biały żwir zaskrzypiał pod jej kolanami. Nie dbała o to. Tylko patrzyła mu w oczy, gdy jej dłonie położyły się na jego udach – ciepłe, pewne, z lekkim drżeniem.

– Patrz na mnie – wyszeptała.

I wzięła go w usta.

Najpierw tylko czubek. Delikatnie, językiem, jakby smakowała coś zakazanego. Jej wargi były opuchnięte od pocałunków, gorące, miękkie. Otuliła go nimi powoli, centymetr po centymetrze, aż poczuł, jak jej gardło otwiera się, przyjmuje go głębiej. Była mokra od nich obojga – od jej wilgoci, od jego nasienia – i ten smak, słony, ciężki, pierwotny, sprawił, że jęknął głośno, bezwstydnie.

Jej włosy opadły na jego uda jak ciemny jedwab. Jedna jego dłoń automatycznie wplotła się w nie, nie ciągnąc, tylko trzymając, jakby bał się, że to wszystko zaraz zniknie.

Karina zaczęła się poruszać.

Powoli na początek – długie, głębokie ruchy, w których brała go całego, aż do samego gardła, a potem cofała się tak, że tylko czubek języka muskał najbardziej wrażliwe miejsce pod główką. Jej policzki zapadały się lekko, gdy ssała mocniej; oczy cały czas miała wpatrzone w jego twarz, jakby chciała zobaczyć każdą najmniejszą reakcję.

Potem przyspieszyła.

Jej głowa poruszała się coraz szybciej, rytmicznie, z mokrym, obscenicznie głośnym dźwiękiem, który w ciszy parku brzmiał jak grzech najczystszy. Jedna jej dłoń powędrowała między własne uda – słyszał cichy, śliski odgłos, gdy zaczęła się dotykać, drugą ściskała podstawę jego członka, masując mocno, jakby chciała wycisnąć z niego wszystko.

Adam miał wrażenie, że zaraz oszaleje.

Patrzył na nią – na jej usta rozciągnięte wokół niego, na ślinę spływającą po brodzie, na piersi kołyszące się w rytm ruchów, sutki twarde jak kamyki, na palce znikające między jej nogami, szybko, desperacko.

– Karino… – wycharczał, głos nie jego własny.

Nie odpowiedziała słowami. Tylko zamruczała głęboko w gardle – wibracje przeszły przez całe jego ciało jak prąd – i wzięła go jeszcze głębiej, aż nosem dotknęła jego podbrzusza.

To wystarczyło.

Druga fala przyszła szybciej, brutalniej. Wbił palce w jej włosy, nie mogąc się powstrzymać, i wlał się w nią znowu – gorąco, długo, z gardłowym rykiem, który poniósł się między drzewami. Ona połknęła wszystko. Wszystko. Bez wahania. Język lizał go delikatnie, gdy ostatnie dreszcze przechodziły przez jego ciało, jakby chciała wycisnąć z niego ostatnią kroplę.

Gdy w końcu podniosła głowę, jej usta były czerwone, błyszczące, oczy ciemne jak noc.

– Teraz – powiedziała cicho, głosem ochrypłym od niego – dopiero naprawdę jesteś mój.

I wspięła się z powrotem na jego kolana, obejmując go mocno, wtulając twarz w jego szyję.

A park wokół nich znowu zamarł – jakby nawet drzewa wstrzymały oddech, żeby nie przeszkodzić w tym, co właśnie się dokonało.

Bo w tej chwili nie było już bogini i śmiertelnika.

Był tylko Adam.

I Karina.

I ich wspólne, rozpalone, wciąż drżące ciała.

KONIEC

Świętokradztwo w starym parku

3. Nie umiem przestać

Złote, gasnące światło wieczoru kładło się na jej skórze, podkreślając delikatny połysk potu między piersiami, ciemne, sterczące sutki, drżące mięśnie płaskiego brzucha. Zaparło mu dech. Była piękniejsza niż wszystkie jego fantazje razem wzięte, niż najśmielsze sny, które nawiedzały go w samotnych nocach.

Wzięła jego dłonie – duże, nieporadne, drżące – i przyłożyła je do swoich piersi.

– Poczuj – wyszeptała, wpatrując się w niego srebrnymi oczami. – Poczuj, jaka jestem prawdziwa. Jak bardzo cię chcę.

Ugniatał je mocno, kciukami drażnił sutki, aż stwardniały jak kamyki. Pochylił się i wziął jeden do ust – ssał głęboko, gryzł lekko, lizał napięty czubek, aż wygięła się w łuk, a z jej gardła wyrwał się bezwstydny krzyk rozkoszy. Biodra poruszały się w szaleńczym, nieopanowanym rytmie, ocierając się o jego twardość.

– Adam… – jego imię zabrzmiało jak błaganie i modlitwa jednocześnie.

Przeszedł do drugiej piersi, oddając jej tę samą, desperacką uwagę – delikatnie przygryzał sutek, potem koił go językiem. Jej palce szarpały się z klamrą jego paska, niezdarnie, w pośpiechu. Pomógł jej drżącymi dłońmi; w końcu rozpięli spodnie, uwalniając go – twardego, nabrzmiałego, pulsującego.

Nie czekała. Uklękła nad nim, jedną dłonią chwyciła jego członka, drugą rozchyliła się lekko i naprowadziła go dokładnie tam, gdzie chciał być najbardziej. Spojrzała mu prosto w oczy – szeroko otwarte, ciemne od pożądania, dokładnie takie same jak jego własne.

– Jesteś mój – powiedziała cicho, jakby stwierdzała oczywisty fakt.

I opadła.

Nie było w tym delikatności, nie było powolnego wchodzenia. To było przejęcie. Wzięła go całego – jednym głębokim, niszczycielskim pchnięciem – w wilgotny, nieprawdopodobnie ciasny żar. Doznanie było tak ostre, że z jego gardła wyrwał się chrapliwy ryk. Głowa opadła mu do tyłu, wzrok zamglił się na moment. Była gorąca, mokra, obejmowała go jak rozpalona, aksamitna pięść.

Przez kilka sekund nie ruszała się – tylko siedziała na nim głęboko wbitym, jej wnętrze falowało i trzepotało wokół niego, jakby oboje musieli oswoić się z tą miażdżącą pełnią. Czuł każdy skurcz, każde uderzenie jej serca głęboko w sobie.

A potem zaczęła się poruszać.

Unosiła się powoli, prawie do samego czubka, po czym opadała gwałtownie, uderzając pośladkami o jego uda. Raz za razem. Rytm był pierwotny, zwierzęcy. Dłonie wbijała w jego ramiona, paznokcie zostawiały czerwone ślady, głowa odchyliła się do tyłu, odsłaniając długą, bladą linię szyi. Pochylił się i oddał jej hołd – lizał, ssał, gryzł, znaczył ją jako swoją.

Czuł, jak napięcie w jej udach rośnie, słyszał, że oddech staje się urywany, płytki. Wsunął dłoń między ich spocone, śliskie ciała, znalazł nabrzmiałą, wrażliwą łechtaczkę i zatoczył koła – mocno, bez litości.

Eksplodowała.

Orgazm uderzył w nią jak grom. Surowy, bezwstydny krzyk rozdarł ciszę parku, echo poniosło go między drzewami. Jej ciało zacisnęło się wokół niego w konwulsyjnych, rytmicznych skurczach, doiło go, wysysało z niego resztki kontroli. Nie miał szans się powstrzymać.

Wbił się w nią jeszcze raz – głęboko, do samego końca i on także eksplodował. Chwycił ją za biodra, przytrzymał mocno, gdy wlewał się w nią falami, a z jego piersi wydobywał się chropowaty, niekończący się jęk czystej ekstazy.

Długo trwali tak złączeni, dysząc, drżąc od wstrząsów wtórnych. Jedynymi dźwiękami były ich urywane oddechy i odległy śpiew ptaka. W końcu osunęła się na jego pierś, spocona, rozpalona, z sercem walącym jak oszalałe.

Objął ją mocno, gdy ostatnie promienie słońca zgasły na niebie. Czuł delikatne, powolne dreszcze przebiegające jej ciałem. Pocałował wilgotne włosy na jej skroni.

– Mówiłam ci – wymruczała, głos stłumiony przez jego skórę, przesiąknięty leniwą, głęboką satysfakcją. – Nie umiem przestać.

Powolny, drapieżny uśmiech rozciągnął jego wargi. Wciąż czuł delikatne pulsowanie jej wnętrza wokół swojej powoli mięknącej długości. Dłonie zsunęły się po jej plecach, objął jej pośladki, przytrzymał mocno przy sobie.

– Dobrze – wyszeptał ochryple, z obietnicą w głosie. – Bo ja też nie zamierzam.

Świętokradztwo w starym parku

2. I była naga

Zerwał się wiatr. Róże zaszeleściły, jakby się śmiały.

Adam pocałował ją wreszcie — mocno, głodnie, jakby chciał połknąć jej duszę. Jej wargi smakowały jak grzech: słodko, ostro, z lekką nutą krwi, bo przygryzła sobie wargę, gdy tylko jego język wsunął się głębiej. Jęknęła mu w usta — cicho, gardłowo — i wbiła palce w jego włosy, ciągnąc tak, że zabolało. Dobrze zabolało.

Odsunął się tylko na tyle, by spojrzeć jej w oczy.

– Chcę cię tutaj – powiedział. – Na tej ławce. Na ziemi. Na tych cholernych różach, niech mnie pokaleczą. Chcę, żebyś usiadła mi na twarzy i dusiła mnie sobą, dopóki nie stracę przytomności. Chcę słyszeć, jak krzyczysz moje imię, kiedy będziesz dochodzić, a potem jeszcze raz, i jeszcze, aż nie będziesz miała siły oddychać.

Karina drżała. Całym ciałem. Ale nie odepchnęła go.

Zamiast tego rozpięła guzik jego koszuli. Drugi. Trzeci. Jej palce sunęły po jego skórze jak lód po rozpalonym żelazie.

– Jesteś pewien? – zapytała, a jej głos był już chropowaty od pożądania. – Bo jak raz zacznę… nie będę umiała przestać. Będę chciała wszystkiego. Twojego języka między moimi nogami. Twoich zębów na moich sutkach. Ciebie całego, głęboko, tak głęboko, że zapomnisz, gdzie się kończysz, a gdzie ja zaczynam.

– Weź mnie – powiedział po prostu. – Rozbij mnie. Złóż z powrotem. Zrób ze mną, co chcesz. Jestem twój. Od pierwszego spojrzenia byłem twój.

Wtedy dopiero pocałowała go sama — dziko, bez opamiętania, gryząc, ssąc, liżąc, jakby chciała go wypić. Jej ręce były już pod jego koszulą, paznokcie zostawiały czerwone ślady na plecach. Jego dłoń powędrowała pod sukienkę — wysoko, wyżej — aż dotarła tam, gdzie była gorąca, mokra, pulsująca. Dwa palce wsunęły się w nią bez oporu, jakby jej ciało tylko na to czekało od wieków.

Jęknęła głośno, odchylając głowę do tyłu. Włosy rozsypały się po ramionach jak czarny jedwab.

– Adam… – wysapała. – Proszę…

Nie wiedział, czy prosi, żeby przestał, czy żeby nigdy nie przestawał.

Nie obchodziło go to.

Bo w tej chwili, w tym starym parku, wśród zwiędłych konwalii i pachnących róż, Karina nie była już boginią ani królową światów.

Była kobietą.

Jego kobietą.

I to było najpiękniejsze, najstraszliwsze, najbardziej prawdziwe, co kiedykolwiek w życiu poczuł.

– Weź mnie – warknął jej prosto w usta, rozkaz był jednoznaczny, bez najmniejszego udawania. – Tutaj. Teraz.

Jej odpowiedź była niskim, gardłowym pomrukiem – coś pomiędzy śmiechem a jękiem. Palce, wciąż wplecione w jego włosy, zacisnęły się mocno, odchylając mu głowę do tyłu na tyle, by odsłonić szyję. Jej wargi znalazły pulsującą żyłę i nie pocałowała – ssała, mocno, z taką siłą, że ugięły się pod nim kolana.

Świat skurczył się do jej zapachu, do gorącej, wilgotnej woni między jej udami, którą czuł przez cienką tkaninę, do ogłuszającego szelestu krzewów róż, gdy na wpół niósł ją, na wpół ciągnął kilka kroków dalej – do kutej, żelaznej ławki. Poczuł chłód metalu na udach, gdy usiadł, przyciągając ją do siebie; usiadła na nim okrakiem, kolanami po obu stronach jego bioder.

Cienka sukienka nie była żadną przeszkodą. Czuł jej śliskie, rozpalone podniecenie przez własne spodnie – irytująco bliskie, a jednak wciąż za daleko. Ocierała się o niego powoli, okrężnymi ruchami, torturą, od której przed oczami tańczyły mu gwiazdy.

– Sukienka… – wychrypiał, ledwie panując nad głosem. – Proszę.

Na jej ustach błysnął łobuzerski, drapieżny uśmiech. Z dziką gracją zebrała w dłonie lekką bawełnę i jednym płynnym ruchem ściągnęła sukienkę przez głowę, rzucając ją na biały żwir ścieżki – biała plama lśniła tam jak porzucony duch.

I była naga. Całkowicie.

Świętokradztwo w starym parku

1. Jesteś mokra

Stary park na południowych krańcach miasteczka pachniał już jesienią, choć liście kasztanów dopiero zaczynały się rumienić. Powietrze było ciężkie od wilgoci i słodkiego rozkładu, jakby ziemia sama chciała, żeby ktoś położył się na niej i przestał udawać, że żyje.

Adam przyszedł tu znowu, jak zawsze o tej samej porze — kiedy słońce wisiało nisko i wszystko stawało się złote, miękkie, niemal do zjedzenia.

Zobaczył ją od razu.

Karina stała tyłem, na białym żwirze, który skrzypiał pod jej bosymi stopami. Sukienka — cienka, prawie przezroczysta — przylegała do ciała tam, gdzie wiatr przycisnął materiał do bioder i piersi. Nie nosiła bielizny; wiedział to od pierwszego spojrzenia, bo światło przechodziło przez bawełnę jak przez mgłę i rysowało kształt sutków, ciemnych i lekko uniesionych, jakby dopiero co dotkniętych zimnem.

Odwróciła się powoli.

Jej oczy były jasne, niemal srebrne w tym świetle, a usta — wilgotne, jakby przed chwilą oblizała je językiem. Patrzyła na niego tak, jakby wiedziała dokładnie, co on teraz czuje: to gorąco w dole brzucha, to ściśnięcie w gardle, to idiotyczne pragnienie paść na kolana i całować ziemię, po której stąpała.

– Znowu te same pytania, Adamie – powiedziała cicho, głosem niskim, jakby śpiewała pod nosem kołysankę dla dorosłych.

Zrobił krok. Jeszcze jeden. Zatrzymał się tak blisko, że czuł zapach jej skóry — coś między wanilią, dymem i czymś ostrym, jakby rozgrzanym metalem.

– Powiedz mi – wyszeptał, nie odrywając wzroku od jej ust – kto cię tak zrobił, że nawet powietrze się boi cię dotknąć?

Uśmiechnęła się. Bardzo powoli. I wtedy dopiero zauważył, że jej dolna warga drży — ledwie, prawie niedostrzegalnie.

– Jestem tylko kobietą – powtórzyła, ale tym razem w jej głosie było coś nowego. Coś, co brzmiało jak prośba.

– Kłamiesz – powiedział i pochylił się tak blisko, że jego oddech musnął jej szyję. Widział, jak skóra na jej dekolcie pokrywa się drobną gęsią skórką. – Kobiety nie sprawiają, że kwiaty więdną, kiedy je dotykają. Kobiety nie sprawiają, że mężczyzna czuje, jakby miał zaraz umrzeć z rozkoszy, tylko dlatego, że na niego patrzą.

Karina uniosła dłoń i położyła ją na jego piersi — dokładnie tam, gdzie serce waliło jak oszalałe. Jej palce były zimne. Albo może to on płonął.

– A ty chcesz umrzeć? – zapytała, przesuwając powoli opuszek kciuka po jego koszuli, tuż nad sutkiem.

– Tak – odpowiedział bez wahania. – Chcę umrzeć w tobie. Powoli. Z językiem na twoim podniebieniu i twoimi paznokciami w moich plecach. Chcę, żebyś mnie rozdarła, Karino. Żeby nic ze mnie nie zostało.

Jej oddech zadrżał. Przez chwilę wyglądała, jakby naprawdę się bała.

Potem zrobiła coś, czego się nie spodziewał.

Złapała go za nadgarstek i przyciągnęła jego dłoń do swojej piersi — mocno, bez ceregieli. Poczuł ciepło przez cienki materiał, ciężar, miękkość, a potem — kiedy zacisnął palce — sztywność sutka, który stwardniał natychmiast pod jego dłonią.

– Dotknij mnie – powiedziała cicho, ale to nie była prośba. To był rozkaz. – Dotknij i zobacz, czy jestem prawdziwa.

Zacisnął dłoń mocniej. Drugą objął ją w talii, przyciągając tak blisko, że poczuł ciepło między jej udami przez swoje spodnie. Poruszała się ledwie zauważalnie — przód do przodu, biodra w leniwym, okrężnym ruchu, jakby już się kochali, choć jeszcze się nie pocałowali.

– Jesteś mokra – wyszeptał jej prosto do ucha, gryząc delikatnie płatek.

Westchnęła. Głęboko, jakby całe powietrze z płuc chciała mu oddać.

– Od godziny – przyznała. – Od kiedy poczułam, że idziesz.