32. Szept Skrzydeł Luminelle
Była tak delikatna, że bał się jej dotknąć, jakby mogła rozsypać się w pył jak zasuszony liść pod palcami. A jednak gdy wreszcie odważył się musnąć jej skórę, okazała się sprężysta, ciepła, pełna utajonej siły. Smukłe ramiona, subtelne obojczyki, talia niewiarygodnie wąska i biodra kusząco zaokrąglone tworzyły idealną, zmysłową harmonię. Długie, proste blond włosy spływały po jej plecach jak miękki, srebrzysty wodospad mchu. Spiczaste uszka drżały przy każdym westchnieniu, a za plecami trzepotały trzy pary półprzezroczystych skrzydeł ważki – mieniące się siecią żyłek w odcieniach złota i szmaragdu.
Była tu. Tuż przed nim. Mała skrzydlata istota – Luminelle – stała tak blisko, że czuł ciepło jej ciała.
W tej chwili wszystko wydawało się boleśnie rzeczywiste, jakby granica między snem a jawą rozpuściła się w złotym półmroku lasu. Profesor drżał, niezdolny pojąć, czy to on zmalał do jej rozmiaru, czy ona urosła do jego pragnienia. Liczyła się jedynie jej obecność – krucha i zarazem niepokojąco potężna.
Była tak delikatna, że bał się jej dotknąć, jakby mogła rozsypać się w pył jak zasuszony liść pod palcami. A jednak gdy wreszcie odważył się musnąć jej skórę, okazała się sprężysta, ciepła, pełna utajonej siły. Smukłe ramiona, subtelne obojczyki, talia niewiarygodnie wąska i biodra kusząco zaokrąglone tworzyły idealną, zmysłową harmonię. Długie, proste blond włosy spływały po jej plecach jak miękki, srebrzysty wodospad mchu. Spiczaste uszka drżały przy każdym westchnieniu, a za plecami trzepotały trzy pary półprzezroczystych skrzydeł ważki – mieniące się siecią żyłek w odcieniach złota i szmaragdu.
Była prawie naga.
Delikatny, różowy top na cienkich ramiączkach ledwo powstrzymywał pełne, sterczące piersi, których sutki wyraźnie odznaczały się pod cienkim materiałem. Niżej – zwiewna, krótka falbanka z tiulu udawała spódniczkę, lecz w rzeczywistości ledwie zakrywała górną część ud, pozostawiając resztę ciała całkowicie odsłoniętą. Stała wygięta mocno w łuk, oparta plecami o gruby, omszały konar drzewa. Nóżki szeroko rozłożone, a między nimi – on.
Jego wielki, twardy kutas zagłębiał się w jej ciasną, gorącą cipkę z zaskakującą łatwością. Luminelle przyjmowała go całym sobą, choć jego rozmiar powinien ją rozrywać. Powoli poruszała biodrami – w przód i w tył, zataczając leniwe, hipnotyczne kręgi, nadziewając się coraz głębiej. Z każdym ruchem z jej wąskich, idealnie ukształtowanych ust wydobywało się ciche, drżące westchnienie:
– Hyyy… oooohhh…
Otworzyła oczy. Hipnotyzujące zielono-niebieskie spojrzenie przebiło go na wylot, pełne bezbrzeżnego, szczerego pragnienia. Spojrzała w dół, tam gdzie ich ciała łączyły się w mokrym, gorącym uścisku. Zaczęła tańczyć biodrami szybciej, mocniej, drapieżniej. Jej ciasna, śliska cipka obejmowała go stalowym, pulsującym gorącem, ssąc go zachłannie przy każdym pchnięciu, jakby chciała wciągnąć go w siebie całą.
Później leżeli już w płytkim, szemrzącym strumieniu. Chłodna woda łagodnie muskała jego rozpalone ciało, podczas gdy Luminelle siedziała na nim okrakiem, unosząc się i opadając w pradawnym, zmysłowym rytuale. We włosach miała wplecione świecące kwiaty, które rzucały delikatne, migotliwe refleksy na jej skórę. Skrzydła drżały, rozsiewając wokół złoty pyłek, który osadzał się na ich spoconych ciałach jak magiczny nalot. Jej cipka ściskała go rytmicznie, mocno, wyciskając z niego kolejne gardłowe jęki rozkoszy.
Kiedy w końcu doszedł, eksplodował w niej z siłą, jakiej nigdy wcześniej nie zaznał. Gęste, gorące strumienie spermy wypełniały ją po brzegi, wyciskając się na zewnątrz i mieszając z krystaliczną wodą strumienia w perłową, grzeszną mgiełkę.
A potem – nagle – jej nie było.
Otworzył oczy.
Leżał na szpitalnym łóżku w sterylnej izolatce na pokładzie statku zawieszonego na orbicie Faktorii. Serce waliło mu jak oszalały młot. Kutas wciąż był twardy, pulsujący, boleśnie nabrzmiały, a prześcieradło pod nim mokre od obfitego preejakulatu. Obok budzili się pozostali – Kain, Abel, Marek. Wszyscy mieli te same oszołomione, głodne spojrzenia, w których odbijało się echo tej samej, nieodpartej wizji.
Profesor przełknął ślinę. Gardło miał suche jak piach. W głowie wciąż dźwięczało echo jej westchnień, zapach jej ciała i dotyk ciasnej, gorącej cipki.
– Luminelle… – wyszeptał bezwiednie.
I w tym momencie zrozumiał, że planeta nigdy ich nie opuściła. Nawet tutaj, setki kilometrów nad jej powierzchnią, wciąż w nich tkwiła. Czekała. Wołała. I nie zamierzała ich puścić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz