Szukaj na tym blogu

31 października 2026

W Objęciach Faktorii

 31. Nocna Poświata Purpurowej Tęsknoty


W izolatce zapadła ciężka, gorąca cisza. Leżeli podłączani do plątaniny rurek i sensorów, a ich ciała płonęły żywym ogniem. Erekcje nie słabły ani na moment – wręcz przeciwnie, stawały się coraz bardziej bolesne, natarczywe. Kutas Kaina sterczał pod prześcieradłem jak maszt, pulsując przy każdym uderzeniu serca. Abel co chwilę zaciskał na swoim dłoń, próbując powstrzymać drżenie. Nawet profesor miał widoczne wybrzuszenie, którego nie był w stanie ukryć.


Drzwi zamknęły się za kobietą z cichym, niemal melodyjnym szmerem – jak westchnienie kochanka. Statek właśnie wchodził w nocną stronę Faktorii, a planeta nie pogrążyła się w ciemności. Przeciwnie – rozbłysła życiem.

W izolatce zapanowała ciężka, sterylna cisza, przerywana jedynie miarowym pikaniem monitorów i cichym szumem kroplówek. Pomieszczenie było klinicznie czyste, niemal pozbawione duszy; matowe, perłowe ściany, sprężysta podłoga i niski sufit z zimnymi lampami jarzeniowymi tworzyły aurę sztucznej, laboratoryjnej intymności. W powietrzu unosił się zapach środków dezynfekujących, ozonu i tej uporczywej, słodkiej nuty – zapachu Faktori, który wnikał głęboko w płuca i krew.

Profesor pierwszy uniósł głowę. Zza drzwi dochodziły stłumione odgłosy: lekkie, kobiece kroki, brzęk metalu, przyciszona, ożywiona rozmowa. Fragmenty zdań wpadały do izolatki jak zatrute strzały.

– …z nimi… zbyt szybko…

– …reagują silniej niż poprzednia grupa…

– …jeśli nie podamy dawki… mogą próbować wrócić…

Abel uniósł się na łokciach, oczy mu płonęły gorączką.

– Mówią o nas – wyszeptał. – One wiedzą.

Kain przełknął ślinę. Jego kutas wciąż był boleśnie twardy, pulsujący pod cienkim prześcieradłem, jakby planeta nie zamierzała wypuścić ich z uścisku nawet na chwilę.

– Co one wiedzą? – mruknął Marek, wpatrując się w drzwi. – I kim one, kurwa, są?

Profesor milczał długo, nim odezwał się ochryple:

– Nie czuję się jak na statku ratunkowym. Zbyt czysto. Zbyt… idealnie.

Spojrzał przez iluminator. Statek wchodził w nocną stronę planety, a wtedy ujrzała ich Faktoria w całej swojej kusicielskiej chwale. W ciemnej strefie kontynenty lasu rozbłysły milionami pulsujących świateł – fioletowych, purpurowych, złotych i turkusowych. Cała planeta świeciła jak ogromny, oddychający organizm, jak żywa, erotyczna poświata, która nigdy nie zasypiała. Kolory falowały, wirowały w powolnych, hipnotycznych wzorach, jakby sama Faktoria oddychała rozkoszą.

Abel patrzył zahipnotyzowany, oddech mu przyspieszył.

– Chcę tam wrócić… – wyszeptał drżącym głosem. – Muszę. Czuję ją. Ciągle ją czuję w sobie.

Kain zacisnął dłonie na prześcieradle.

– Ja też… – przyznał cicho. – To nie minie. Ona nas naznaczyła.

Marek spojrzał na profesora.

– Co robimy? Leżymy tu jak króliki doświadczalne? A tam… tam jest wszystko.

Profesor milczał długo. W jego oczach toczyła się zaciekła walka – resztki rozsądku przeciwko palącemu, nienasyconemu pragnieniu, które Faktoria wryła w ich ciała i dusze. W końcu powiedział prawie do siebie:

– Musimy się stąd wydostać. Nie wiem jak… ale musimy wrócić. Na dół.

Abel uśmiechnął się słabo, lecz w tym uśmiechu czaiło się szaleństwo.

– W końcu ktoś powiedział to na głos.

Żaden z nich nie tknął różowego kubeczka. Gęsta, fosforyzująca substancja wirowała leniwie wewnątrz, jakby żyła własnym, głodnym rytmem. Profesor uniósł jeden z nich, powąchał i zmarszczył nos.

– Słodkie… zbyt słodkie. Jak nektar z tamtych kwiatów.

Kain zanurzył palec w płynie i roztarł kroplę między palcami – lepka, ciągnąca się, obscenicznie znajoma.

– Konsystencja… przypomina to, co było w Mai – szepnął z mieszaniną obrzydzenia i niechcianego podniecenia. – Jak rozcieńczona esencja roślin.

Abel parsknął nerwowym śmiechem.

– Nie piję tego gówna. Wolę oszaleć niż dać im się znowu programować.

W izolatce zapadła ciężka, gorąca cisza. Leżeli podłączani do plątaniny rurek i sensorów, a ich ciała płonęły żywym ogniem. Erekcje nie słabły ani na moment – wręcz przeciwnie, stawały się coraz bardziej bolesne, natarczywe. Kutas Kaina sterczał pod prześcieradłem jak maszt, pulsując przy każdym uderzeniu serca. Abel co chwilę zaciskał na swoim dłoń, próbując powstrzymać drżenie. Nawet profesor miał widoczne wybrzuszenie, którego nie był w stanie ukryć.

Po dziesięciu minutach drzwi rozsunęły się ponownie.

Do środka weszła druga kobieta – wyższa, szczuplejsza, o figurze modelki. Jej ciężkie, pełne piersi napierały na biały uniform, a kiedy pochyliła się nad łóżkiem Abela, krótki fartuch uniósł się, odsłaniając jędrny tyłek i skrawek czerwonych, koronkowych majteczek, które ledwo zakrywały jej kształty.

Kain wydał zduszony jęk. Kobieta zauważyła to natychmiast. Podeszła prosto do niego, pochyliła się nisko – tak nisko, że jej piersi niemal wyskoczyły z dekoltu tuż przed jego twarzą.

– Wszystko w porządku? – zapytała miękko, z troską, która brzmiała niemal szczerze. – Wyglądasz, jakby coś cię bolało…

Kain przełknął ślinę.

– Wszystko… w najlepszym porządku – wychrypiał.

Kobieta uśmiechnęła się delikatnie, jakby doskonale wiedziała, co się z nim dzieje. Wyprostowała się powoli, kołysząc biodrami, i wyszła.

W izolatce znów zapadła cisza.

Abel pierwszy nie wytrzymał.

– Kurwa… widziałeś jej tyłek? I te czerwone majtki…

Marek jęknął cicho.

– Ja już nie wytrzymuję… Czuję ją. Faktorię. Jakby była tutaj. We mnie.

Profesor milczał, lecz jego oddech był ciężki, a na szyi pulsowały delikatne fioletowe żyłki – nieusuwalny ślad planety.

Żaden z nich nie wypił różowego płynu.

Ale każdy wiedział, że walka właśnie się rozpoczęła.

I że najprawdopodobniej już ją przegrali.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przeczytaj

Gorący grzech kuzynki

     2. Upadek ostatniej bieli      Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim...