Zapach rozkoszy

69. Czarny wibrator

Jego zapach wciąż mieszkał w nozdrzach – piżmo, wanilia, wilgotna ziemia po burzy – nie znikał, tylko gęstniał z każdym oddechem, jakby wniknął w pory skóry, osiadł w płucach, zmieszał się z krwią. Przy każdym wdechu czuła go znowu: ciepłą skórę wyprawioną dymem, słony pot, metaliczną słodycz jego nasienia, które wciąż wyciekało z niej powoli, leniwie, zostawiając lepkie ślady na wewnętrznej stronie ud. Zapach był tak namacalny, że wydawało jej się, iż on wciąż jest w pokoju – stoi za nią, oddycha jej w kark, muskając włosy gorącym tchnieniem.

Jego smak na języku – słony, słodki, pierwotny – wracał przy każdym przełknięciu śliny, jakby wciąż miała w ustach główkę jego kutasa, gęstą spernę, która eksplodowała jej w gardle, spływała po podniebieniu, zostawiała posmak uzależnienia. Oblizała wargi mimowolnie, a język napotkał resztki tej słodyczy – metalicznej, zwierzęcej, tak intymnej, że cipka drgnęła natychmiast, zacisnęła się na pustce, przypominając sobie, jak był w niej głęboko, jak wypełniał każdy centymetr.

Jego dotyk odbijał się echem w mięśniach, w nerwach, w najgłębszych zakamarkach ciała. Czuła odciski jego palców na biodrach – sine półksiężyce, które piekły słodko przy każdym ruchu. Sutki stwardniały na samo wspomnienie, jak je ściskał, ciągnął, masował, aż krzyczała. Cipka pulsowała leniwie, opuchnięta, nadwrażliwa – każdy krok wysyłał iskry w górę kręgosłupa, przypominał, jak rozciągał ją grubym trzonem, jak wbijał się do samego dna, jak jego jądra uderzały o jej łechtaczkę z mokrym plaśnięciem. Myślała: „To nie może być jednorazowe. Muszę go znaleźć. Muszę znowu poczuć ten kutas w sobie – twardy, gorący, pulsujący. Kim on jest? Skąd przyszedł? Dlaczego czuję, że to idealny facet… że czekał na mnie całe życie, tak jak ja na niego?”

Głębokie poczucie straty rodziło się w niej powoli – jakby stracił część siebie, jakby on zabrał z niej duszę i zostawił tylko pustą skorupę, która bolała przy każdym oddechu. Jednocześnie czuła, że obudził w niej prawdziwą, dziką kobiecość – tę, którą tłumiła latami w biurze AdVerve i w codzienności. Pożądanie bez wstydu, głód bez granic, poddanie bez oporu. „On mnie otworzył. Pokazał mi, jaka mogę być – mokra, krzycząca, błagająca o więcej. A teraz… teraz bez niego jestem tylko cieniem. Cieniem, który tęskni za jego kutasem, za jego spermą w sobie, za jego głosem, który każe mi się oddać.”

Wypiła kawę na tarasie – czarną, gorzką, parzącą język – patrząc na mokre hortensje, na krople spływające po liściach jak łzy rozkoszy. Słońce przebijało się przez resztki chmur, złote smugi kładły się na jej nagich ramionach, na piersiach, na brzuchu, gdzie wciąż czuła ciepło jego nasienia głęboko w środku. Każdy łyk kawy mieszał się z posmakiem jego spermy na podniebieniu, a cipka znów drgnęła, wilgotna, gotowa, jakby chciała przypomnieć: „On wróci. Musi wrócić”.

W głowie wciąż jego głos – niski, aksamitny, wibrujący w kościach: „Wrócę do ciebie… kiedy będziesz gotowa błagać o więcej”. Uśmiechnęła się do siebie – smutno, ale z determinacją, z tym samym uśmiechem, który miała na ustach, gdy dochodziła pod nim po raz ostatni.

Wiedziała, że to dopiero początek.

Wróciła do sypialni boso, stopy zostawiały wilgotne ślady na podłodze. Na nocnym stoliku leżała szara paczka z „Secret Pleasure” – wciąż nierozpakowana, czarna folia lśniła w popołudniowym świetle jak obietnica. W środku czekał wielki, czarny wibrator – gruby, żyłkowany, z wypustkami, pilotem, ogrzewaniem – dokładnie taki, jakiego potrzebowała, żeby przetrwać do jego powrotu.

Usiadła na brzegu łóżka, nogi rozchyliła szeroko, palce powędrowały między uda – cipka wciąż mokra, lepka od ich soków, łechtaczka nabrzmiała na samo dotknięcie. Rozerwała folię powoli, ceremonialnie.

Wiedziała, że to nie zastąpi go.

Ale na razie wystarczy, żeby nie oszaleć z tęsknoty.

Włączyła wibrator.

Niski, gardłowy pomruk wypełnił pokój.

I gdy przyłożyła go do łechtaczki, zamknęła oczy i szepnęła do pustki:

„Wróć szybko… proszę… już błagam”.