Zapach rozkoszy

71. Kinga nie lubiła szybkich rozwiązań

Mieszkanie Kingi na Żoliborzu mieściło się na trzecim piętrze przedwojennej kamienicy, gdzie wysokie sufity zdawały się unosić ciężar minionych dziesięcioleci, a parkiet w jodełkę skrzypiał cicho pod każdym krokiem – delikatnie, niemal intymnie, jakby podłoga sama szeptała sekrety dawnych lokatorów. Wnętrze utrzymane było w ascetycznej elegancji: białe ściany odbijały światło jak mleczne tafle, jedna wielka czarno-biała fotografia wisiała samotnie nad sofą – Kinga w pełnym umundurowaniu prewencji, karabin oparty o ramię, spojrzenie ostre jak stalowy nóż, usta zaciśnięte w linię, która nie obiecywała litości. Szara, głęboka sofa zajmowała środek pokoju; zawsze leżała na niej z nogami przerzuconymi przez kolana lekko rozchylone, biodra opadające w miękki zagłębienie materiału, jakby ciało samo szukało pozycji poddania. Na regale stały książki – grube tomy o profilowaniu behawioralnym, psychologii traumy, kryminalistyce – ustawione równo jak żołnierze na apelu, a wśród nich, niemal niezauważalny, samotny tomik Szymborskiej, okładka wytarta od wielokrotnego czytania w ciemności. W powietrzu unosiła się woń świeżo zaparzonej kawy z ekspresu – gorzka, palona, gęsta – zmieszana z subtelną, ale wyraźną nutą olejku cedrowego, którym smarowała nadgarstki i kark po każdym treningu, jakby chciała przykryć zapach potu czymś czystszym, bardziej kontrolowanym.

Kinga miała trzydzieści jeden lat. Ciemne włosy zawsze spinała w ciasny, niski policyjny kucyk – ani jeden kosmyk nie śmiał odstawać, jakby nawet włosy podlegały jej dyscyplinie. Ciało wysportowane funkcjonalnie, nie dla estetyki: ramiona i plecy zarysowane od kettlebell i podciągania, mięśnie napięte pod skórą jak stalowe liny, talia wąska, biodra mocne, nogi potężne, ale nie napompowane – zbudowane do biegu, do walki, do długiego stania na nogach w deszczu i błocie. Twarz surowa, niemal ascetyczna – ostre kości policzkowe rzucały cienie pod oczami, spojrzenie ciemne i przenikliwe jak lufa wycelowana prosto w serce, usta pełne, lecz zaciśnięte w cienką linię, kiedy słuchała zeznań, kłamstw albo ciszy, która kryje więcej niż słowa. Skóra na karku i nadgarstkach pachniała cedrem i lekkim potem – zapach człowieka, który nigdy nie pozwala sobie na słabość, a jednocześnie wciąż jest ciałem, wciąż czuje gorąco, wilgoć, drżenie.

Czasami, gdy zostawała sama, kładła się na sofie w samych czarnych stringach i sportowym staniku, nogi szeroko rozstawione, kolana ugięte, palce leniwie przesuwające się po wewnętrznej stronie ud. Nie masturbowała się wtedy – nie od razu. Po prostu leżała, oddychając głęboko, czując, jak cipka powoli nabrzmiewa od samego napięcia powietrza, od samego wspomnienia dotyku, którego nie było od miesięcy. Sutki twardniały pod cienką tkaniną, rysowały się ciemnymi punktami, piersi unosiły się i opadały w rytmie oddechu, a ona wyobrażała sobie, jak ktoś – obcy, silny, bezwzględny – wchodzi do mieszkania bez pukania, zamyka drzwi na klucz, patrzy na nią z góry i mówi tylko jedno słowo: „Rozłóż nogi szerzej”. Myśl ta sprawiała, że łechtaczka pulsowała boleśnie, wilgoć pojawiała się między wargami sromowymi, ciepło rozlewało się nisko w podbrzuszu, a ona zaciskała uda, nie pozwalając sobie dotknąć, przedłużając tę słodką torturę.

Bo Kinga nie lubiła szybkich rozwiązań. Lubiła napięcie. Lubiła czekać, aż ciało samo zacznie błagać.

A ono błagało coraz częściej.

Ostatnio coraz głośniej.

I wiedziała, że wkrótce nie wystarczy jej już sama cisza mieszkania, zapach cedru i gorycz kawy. Wkrótce będzie musiała kogoś znaleźć – albo pozwolić komuś znaleźć siebie.

Bo głód, który w niej narastał, nie da się już dłużej trzymać na uwięzi.

On już drapał od środka.

Cicho, ale nieubłaganie.