Zapach rozkoszy

18. Zapomniała, że była żoną i matką

Później stała się rzecz przedziwna, coś, czego nie spodziewałaby się w najśmielszych, najbardziej zakazanych snach, które kiedyś, dawno, przemykały przez jej umysł w samotności nocnych godzin – jej boski kochanek, ten ideał męskości, którego ciało lśniło lekkim potem w półmroku kabiny, wsunął przedramiona pod jej kolana z płynną, nieubłaganą precyzją, mięśnie napięte pod skórą, ciepłe i silne, a rozpostarte dłonie chwyciły za pośladki, palce wpiły się w miękką, wilgotną skórę z posiadającą pewnością, unosząc jej całe ciało do góry bez najmniejszego trudu, jakby ważyła tyle co piórko, jakby grawitacja przestała dla niej istnieć. Podczas całego tego procesu nawet z niego nie wyszła, nie wysunęła się nawet na milimetr – jego twardość pozostała głęboko wewnątrz, pulsująca, wypełniająca, a ruch uniesienia tylko pogłębił wniknięcie, rozciągając wnętrze jeszcze bardziej, wywołując nowy skurcz, nową falę ciepła, która rozlała się po brzuchu, po piersiach, po udach. Czuła się uniesiona nie tylko fizycznie, lecz całą istotą – nogi jej rozchyliły się szerzej, biodra wysunęły mimowolnie, wilgoć spłynęła obficiej po jego męskości, po jej udach, a zapach ich bliskości stał się gęstszy, cięższy, otulający jak mgła w tej ciasnej, mrocznej przestrzeni, gdzie chłód drzwi kontrastował z gorącem ciał.

Gdyby ktoś mógł ją wtedy widzieć, ktoś oprócz niego, ktoś, kto przypadkiem otworzyłby drzwi lub spojrzał przez szparę, mógłby być świadkiem całkowitego i kompletnego zaskoczenia malującego się na jej twarzy – oczy wielkie, niebieskie, szeroko otwarte w niedowierzaniu, usta rozchylone w bezgłośnym westchnieniu, rumieniec na policzkach mieszający się z bladym cieniem szoku, a ciało jej, uniesione w powietrzu, drżące lekko w jego ramionach. Nie była kruszynką, dobrze o tym wiedziała – swoje ważyła, czuła ciężar własnego ciała w codzienności, w lustrze, w ramionach męża – a jednak w jego ramionach czuła się jak pluszowa zabawka, lekka i bezwładna, płynąca w powietrzu bez jakiegokolwiek oporu, nogi oplatające jego biodra mimowolnie, ręce szukające oparcia na jego ramionach, palce zaciskające się na mięśniach. Ale to nie było wszystko, to był tylko efekt uboczny tej siły, której nie rozumiała, tej łatwości, z jaką posiadł ją całkowicie – ciepło jego dłoni na pośladkach, palce wpięte głęboko, trzymające pewnie, pulsowanie wewnątrz, które nie ustawało, a w umyśle jej przemykało: „Jak to możliwe, jak on to robi, jestem lekka, jestem jego, całkowicie jego”.

Najważniejsze w tym wszystkim było to, jak w nią wszedł – głębiej, pełniej, z tą samą precyzją, gdy uniósł ją wyżej, biodra jego pchnęły lekko, a jego oręż wniknął jeszcze głębiej, rozciągając wnętrze, wypełniając je całkowicie, muskając miejsca, których nigdy nie dotknięto tak intensywnie. Miała wrażenie, że przebije ją na wylot, że za chwilę jego twardość wyjdzie przez jej otwarte ze zdziwienia usta, że posiadł ją całą, od wewnątrz, od samego rdzenia – ciepło eksplodowało w brzuchu, skurcze zacisnęły się rytmicznie, wilgoć spłynęła obficiej, gorąca i lepka, a jęk wyszedł z gardła cichy, bezradny, nie westchnienie nawet, lecz wypuszczenie powietrza, jakby za chwilę miała przestać istnieć, jakby rozkosz była zbyt wielka, by znieść, jakby ciało nie mogło pomieścić tyle ciepła, tyle pulsowania, tyle pełni. Oczy jej zamknęły się w uniesieniu, głowa opadła lekko do tyłu, włosy rozwichrzone opadające na ramiona, a w myśli jej tylko: „Umieram, umieram w tej rozkoszy, i chcę tego, więcej”.

Ale to nie był koniec – trzymając ją w ten sposób, uniesioną, oplatającą jego biodra nogami, pośladki w jego dłoniach, unosił i opuszczał powoli i precyzyjnie, biodra jego poruszały się w rytm spokojnym, lecz nieubłaganym, a jego wielkie, twarde narzędzie penetrowało jej ciasne, rozpalone wnętrze centymetr po centymetrze, wnikając głęboko, wysuwając się lekko, by wrócić mocniej. Rozkosz, która ją ogarnęła, była obłędna – fala za falą, skurcze zaciskające się wokół niego, ciepło rozlewające się po całym ciele, wilgoć spływająca po udach, po jego męskości, zapach ich wspólnej esencji wypełniający kabinę, sutki pulsujące w rytm ruchów, oddech urywany, westchnienia wychodzące z gardła bezwiednie. Chciała krzyczeć na całe gardło, uwolnić ten żar głosem, który rozniósłby się po parku, po mieście, lecz nie mogła – gardło zacisnęło się w ekstazie, usta otwarte w niemym błaganiu, tylko ciche jęki wychodziły, wibrujące na jego skórze. Zapomniała kim była, zapomniała, że była żoną i matką, że dom czekał, że życie poza tą kabiną istniało – teraz była kochanką, tylko kochanką, oddaną całkowicie, drżącą w jego ramionach, biorącą i dającą w rytm jego ruchów, w tej mrocznej, gorącej symfonii, gdzie rozkosz była jedyną rzeczywistością, jedynym pragnieniem, jedynym światem.