6. Nie tutaj
Pocałunek, który zaczął się od delikatnego muśnięcia, rozgorzał nagle w coś głębszego, namiętnego, gorącego – jego wargi przylgnęły do jej warg z posiadającą pewnością, język wniknął śmielej, sunąc po jej podniebieniu, oplatając jej własny w tańcu, który nie znał już granic. Oddech jego, ciepły i ciężki, wlewał się w nią falami, a wraz z nim pełna moc feromonów, które wydzielił w tej chwili poprzez ślinę, pot na skórze i samo powietrze między nimi, zadziałała jak zapalnik, jak katalizator wszystkich głęboko skrywanych pragnień, które dotąd drzemały w jej ciele. Zapach stał się nie do zniesienia – gęsty, cielesny, słodki z nutą soli, wdzierający się w nozdrza, w płuca, w każdą komórkę; smak jego śliny rozlewał się po jej języku jak gęsty syrop, upajający, sprawiający, że głowa kręciła się lekko, że myśli tonęły w ciepłej, złotej mgle. Jej ciało odpowiedziało natychmiast – biodra przywarły do jego bioder mocniej, piersi napięły się pod sukienką, sutki pulsowały boleśnie rozkosznie, a między udami wilgoć stała się tak intensywna, że czuła ją spływającą powoli po wewnętrznej stronie nóg, gorącą, lepką, niepowstrzymaną.
Alexander odczuwał to wszystko inaczej – nie jak człowiek, którego pożądanie pali od wewnątrz, lecz jak coś zimnego, wyrachowanego, co nagle wypełniało pustkę głodu, którego nie zaspokoił dotąd w pełni. Ekstaza, która przeszła przez niego, była dziwna, obca – jakby zaspokajał jednocześnie ogromne fizyczne pragnienie i głód, jakby ciepło jej ciała, drżenie jej oddechu, wilgoć jej reakcji spływały w niego strumieniem energii, czystej, pulsującej, rozkosznej. Było w tym coś niezwykle seksualnego, erotycznego, co sprawiało, że jego skóra drżała pod jej dotykiem, że mięśnie napięły się w odpowiedzi, lecz pod spodem kryło się wyrachowanie, precyzja drapieżnika, który wreszcie dotyka ofiary. Ona tego nie widziała – dla niej był idealnym kochankiem, półbogiem zstępującym z letniego nieba, którego usta, ręce, zapach obiecywały spełnienie wszystkich marzeń, których nawet nie śmiała sobie wyobrazić.
Jej dłonie, drżące i nieposłuszne, wsunęły się pod jego rozpiętą koszulę, palce rozłożyły się na ciepłej, gładkiej skórze klatki piersiowej, sunąc chaotycznie, pełnie podniecenia i napięcia – po mięśniach, po liniach żeber, po kroplach potu, które lśniły tam jak perły. Pieściła go bez ładu, bez składu, jakby chciała dotknąć wszystkiego naraz, jakby bała się, że zniknie, jeśli zwolni; paznokcie muskały lekko skórę, zostawiając ledwie wyczuwalne ślady, dłonie zaciskały się na jego ramionach, potem wracały do środka, szukając ciepła, twardości, pulsowania życia pod skórą. Oddech jej stał się urywany, westchnienia wychodziły z gardła bezwiednie, a biodra poruszały się w rytm jej własnych dłoni, szukając bliższego tarcia, bliższego ciepła.
Palce jej, wciąż drżące, zsunęły się niżej, znalazły pasek jego spodni, zaczęły go rozpinać – powoli, niezdarnie, z pośpiechem, który zdradzał, jak bardzo traciła panowanie nad podnieceniem, jak bardzo ciało domagało się więcej, natychmiast, tu, na chodniku, wśród resztek kałuż i odległego szumu miasta. Guzik, potem suwak – wszystko wydawało się zbyt wolne, zbyt dalekie od spełnienia, które obiecywał jego zapach, jego dotyk. Lecz on powstrzymał ją – dłoń jego złapała jej nadgarstek delikatnie, lecz stanowczo, zatrzymując ruch w pół gestu.
– Nie tutaj – wyszeptał niskim, ciepłym głosem, który wibrował w jej ustach jeszcze chwilę po pocałunku. – Tam.
Wskazał głową publiczną toaletę na skraju parku, kilka kroków dalej, za drzewami – zwykłą, miejską konstrukcję z betonu i szkła, z drzwiami uchylonymi lekko. Dla niej, w tej chwili, wydała się pałacem, luksusowym hotelem z aksamitnymi ścianami i miękkim światłem, miejscem, gdzie będzie mogła wreszcie zaspokoić żądze, które paliły ją od wewnątrz, gdzie jego ręce, usta, ciało dadzą jej to, czego pragnęła bardziej niż powietrza. Skinęła głową bez słowa, oczy jej błyszczały, oddech drżał, a dłoń jego wciąż trzymała jej nadgarstek, prowadząc ją powoli w tamtą stronę, krok po kroku, w ciepłej, wilgotnej mgle pożądania, które nie pozwalało myśleć o niczym innym.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz