Zapach rozkoszy

10. Na końcu języka

Spojrzała na jego męskość – oszałamiającą, napiętą, pulsującą lekkim rytmem w półmroku kabiny – z pożądaniem, które graniczyło z uwielbieniem, jakby patrzyła na coś świętego i zakazanego zarazem, coś, co obiecywało spełnienie wszystkich ukrytych marzeń, których nigdy nie śmiała wypowiedzieć na głos. Czuła, jak wszystkie tamy w niej pękają jedna po drugiej, powoli, z cichym trzaskiem w głębi duszy – pruderia, którą nosiła jak pancerz przez lata, nagle stała się śmiesznym, głupim ograniczeniem, czymś, co trzeba wyrwać u podstaw, zmiażdżyć, zapomnieć. Nie było już w niej miejsca na takie rzeczy, na wstyd, na wahanie; pierwotne, dzikie instynkty brały górę z siłą, której nie znała, zalewając umysł ciepłą, gęstą mgłą, w której seks stał się centrum wszechświata, jedyną prawdą, jedynym sensem – nic więcej się nie liczyło, ani świat za drzwiami, ani głosy przechodniów, ani chłód kafelków pod stopami.

Następnie spojrzała mu głęboko w oczy, unosząc wzrok powoli, z błaganiem malującym się w każdym drżeniu rzęs – w jej źrenicach płonął ogień wybuchowego podniecenia, jasny i nieokiełznany, lecz pod spodem kryła się bezsilność wobec własnych pragnień, słodka, upajająca kapitulacja. Czuła się jak nimfomanka, słowo to przemknęło przez umysł jak błyskawica, wywołując silny zawrót głowy, lekkie wirowanie w skroniach, jakby alkohol rozlał się po krwiobiegu, tyle że to było czystsze, ostrzejsze, bardziej uzależniające. Rumieniec na jej policzkach pogłębił się, oddech stał się urywany, a ciało drżało w oczekiwaniu, wilgoć między udami pulsowała w rytm serca, gorąca i natarczywa, przypominając o tym, jak daleko już zaszła, jak bardzo oddała się temu, co działo się w tej zamkniętej przestrzeni.

Wreszcie, kiedy drobnym gestem dłoni – lekkim skinieniem, niemal niedostrzegalnym – pozwolił jej na ruch, uklękła bezwładnie, kolana ugięły się pod nią same, opadając na chłodne kafelki z cichym stuknięciem, które w ciszy kabiny zabrzmiało jak wyrok. Była już całkowicie w jego mocy, poddana bez reszty, a jednak nie walczyła – czuła się i wyglądała jak mucha w pajęczynie, delikatna i bezbronna, oplątana niewidzialnymi nićmi zapachu, ciepła, spojrzenia, które nie pozwalały się ruszyć. Wiedziała, że nie powinna, że rozum gdzieś w tyle głowy szeptał ostrzeżenia, że była przytomna, zdawała sobie sprawę z każdego szczegółu – chłodu pod kolanami, odległego szumu miasta, ryzyka, że ktoś zapuka – a jednak nie była w stanie zaprotestować, nie chciała, ciało odmawiało posłuszeństwa wszelkim „nie”, drżąc jedynie w słodkim oczekiwaniu na to, co miało nadejść.

Zbliżyła usta na odległość pół centymetra od czubka jego męskości, czując ciepło bijące od skóry, pulsowanie lekkie i rytmiczne, zapach intensywny, cielesny, z nutą soli i czegoś pierwotnego, co wdzierało się w nozdrza, sprawiając, że głowa kręciła się lekko. W dziurce na końcu perliła się niewielka kropelka, przezroczysta i lśniąca w świetle jarzeniówek, pachnąca tak obłędnie – słodko, słono, ciepło, z nutą, która obiecywała ekstazę – że traciła zmysły, oddech zadrżał, oczy zamknęły się na chwilę, a wilgoć między jej udami stała się jeszcze obfitsza, spływając powoli, gorąco.

Nieznacznie otworzyła usta, wargi rozchyliły się mimowolnie, wilgotne i drżące, a potem wysunęła język, tylko sam czubek, różowy i delikatny, muskając powietrze przed sobą. Umysł jej i ciało były w słodkim uniesieniu, falującym powoli, jakby tonęły w ciepłej wodzie – nigdy tego nie robiła, nie w ten sposób, nie z całkowicie obcym mężczyzną, którego imienia nawet nie znała. Nie w publicznej toalecie, nie z taką intensywnością podniecenia, które paliło od środka. W domu czekał wierny mąż i dwójka małych dzieci, wieczorem miała być w kościele na wieczornej mszy, a teraz grzeszyła, tak bardzo grzeszyła, świadomie i bez żalu, smakując zakazane, czując, jak wstyd miesza się z rozkoszą w jedno, upajające uczucie.

Zebrała kropelkę na końcu języka, muskając czubek delikatnie, smakując nektar bogów – słony, słodki, ciepły, wnikający w podniebienie jak eliksir, który zakręcił jej w głowie natychmiast, jakby wypiła kieliszek najmocniejszego alkoholu, tyle że to było sto razy przyjemniejsze, działało szybciej, rozlewając się po ciele falą ciepła, drżenia, euforii. Głowa zakręciła się lekko, oczy zamgliły się jeszcze bardziej, oddech stał się westchnieniem, a wilgoć między udami pulsowała w odpowiedzi.

Chciała go od razu pochłonąć głęboko, wziąć w usta całe, wyssać wszystko, co w sobie miał, poczuć ciepło, twardość, pulsowanie na języku, w gardle – pragnienie to było tak silne, że ręce jej uniosły się same, gotowe chwycić, przyciągnąć. Lecz on nie pozwolił – jego dłoń uniosła się lekko, zatrzymując ją w pół gestu, spojrzenie surowe i spokojne, głos, który jeszcze nie padł, lecz wisiał w powietrzu. Miała czekać na jego przyzwolenie, stać się posłuszną, i czekała, klęcząc w chłodzie kabiny, ciało drżące, usta bliskie, oddech gorący na jego skórze, oczy błagające o więcej.