Zapach rozkoszy

8. Jakiś ty piękny

Drzwi kabiny zamknęły się za nimi z cichym, metalicznym kliknięciem, które w zamkniętej przestrzeni zabrzmiało jak zapowiedź czegoś nieodwracalnego. Chłodniejsze powietrze otuliło ich ciała, kontrastując z gorącem, które przynosili ze sobą z zewnątrz, a zapach środków czystości mieszał się z ich własnym – ciepłym, cielesnym, ciężkim od pożądania. Ona chciała rzucić się na niego natychmiast, całym impetem, jakby tylko fizyczne zetknięcie mogło ugasić płomień, który trawił ją od środka. Ręce jej uniosły się same, palce drżały w powietrzu, gotowe chwycić płaszcz, koszulę, spodnie, zedrzeć wszystko naraz, odsłonić skórę, ciepło, twardość, którą czuła już przez materiał. Zachowywała się jak ktoś, kto stracił resztki rozumu – oddech urywany, oczy szeroko otwarte i zamglone, biodra poruszały się lekko do przodu, szukając bliskości, a wilgoć między udami pulsowała w rytm serca, gorąca i niepowstrzymana.

Najpierw chciała rozebrać jego – dłonie jej sięgnęły ku kołnierzowi płaszcza, potem ku guzikom koszuli, potem niżej, ku paskowi – ruchy szybkie, chaotyczne, pełne zwierzęcego głodu. Potem siebie – palce zahaczyły o rąbek sukienki, gotowe pociągnąć w górę, odsłonić wszystko naraz. Lecz jego dłoń uniosła się spokojnie, zatrzymała ją w pół gestu – dotyk lekki, lecz stanowczy, palce zamknęły się wokół jej nadgarstka, ciepłe i pewne, a spojrzenie jego, głębokie i spokojne, przeszyło ją na wylot, każąc zatrzymać się, posłuchać.

Kiedy zmniejszył ilość feromonów – ledwie zauważalnie, jakby tylko pozwolił mgiełce nieco się rozproszyć – spojrzała na niego spokojniejszym wzrokiem, choć w oczach jej wciąż tlił się ten sam ogień, tylko przyćmiony lekką mgłą świadomości. Oddech zwolnił odrobinę, ramiona opadły lekko, a rumieniec na policzkach pozostał, lecz już nie płonął tak dziko. Stali naprzeciwko siebie w ciasnej przestrzeni kabiny, powietrze między nimi gęste od ciepła ich ciał, od zapachu skóry i pożądania, gotowi rzucić się na siebie – tak przynajmniej wydawało się jej, w jej wizji, gdzie widziała siebie skaczącą ku niemu, oplatającą nogami, gryzącą w szyję. Ona chciała rzucić się na niego całą sobą, stopić się natychmiast. On miał inny plan – spokojny, wyrachowany, pełen cierpliwej precyzji, której ona jeszcze nie rozumiała.

– Rozbieraj się – powiedział nader spokojnie, głosem niskim i ciepłym, który wibrował w zamkniętej przestrzeni jak odległy grom.

Kiedy chciała błyskawicznie pozbyć się całego ubrania – ręce jej znów uniosły się, palce chwyciły rąbek sukienki, gotowe pociągnąć w górę z pośpiechem – znów ją powstrzymał, tym razem samym spojrzeniem i lekkim uniesieniem dłoni.

– Powoli – wyszeptał, głosem miękkim, lecz nieznoszącym sprzeciwu. – Bardzo powoli…

Posłuchała, choć ciało jej drżało od wysiłku powstrzymania się. Patrzyła na niego wielkimi, niebieskimi oczami, pełnymi poddania i tęsknoty, i powoli ściągała z siebie kolejne części garderoby – najpierw trampki, zsuwając je stopą po stopie, potem skarpetki, odsłaniając blade kostki; sukienka sunęła w górę centymetr po centymetrze, materiał muskał uda, brzuch, piersi, aż opadła na kafelki z cichym szelestem, zostawiając ją w samej bieliźnie, wilgotnej i przylegającej. Stanik odpinała drżącymi palcami, powoli, pozwalając ramiączkom zsunąć się po ramionach, aż piersi wyswobodziły się, ciężkie i napięte, sutki stwardniałe od chłodu i podniecenia. Majtki zsunęła ostatnia, materiał wilgotny i ciepły, opadający powoli po udach, po kolanach, aż stanęła naga, skóra jej pokryta lekką gęsią skórką w chłodniejszym powietrzu, wilgoć lśniąca między nogami, oddech drżący, oczy nie odrywające się od jego twarzy.

– Dobrze – mruknął, głosem ciepłym i aprobującym. – Grzeczna dziewczynka. A teraz stój i patrz.

Pokiwała głową powoli, usta rozchylone, oddech płytki, ciało napięte jak struna.

– Tylko nic nie rób. Dobrze?

Skinęła znowu, posłusznie, choć palce jej drżały w powietrzu, gotowe sięgnąć ku niemu.

Zdjął płaszcz powoli, pozwalając mu opaść na kafelki z cichym szelestem, materiał ciemny i ciężki kontrastował z bladym światłem jarzeniówek. Patrzyła, jak ramiączka zsuwają się po jego ramionach, jak odsłania się koszula, przylegająca do ciała, a podniecenie jej rosło z każdym ruchem – ciepło w brzuchu stało się cięższe, wilgoć spłynęła po wewnętrznej stronie uda, sutki napięły się boleśniej, oddech przyspieszył.

Zdjął koszulę guzik po guziku, powoli, odsłaniając klatkę piersiową centymetr po centymetrze – skórę oliwkową, gładką, z lekkim połyskiem potu, mięśnie zarysowane subtelnie, linie żeber i brzucha prowadzące wzrok niżej. Czuła, że nie dotrwa do końca, że znowu rzuci się na niego, że ręce same powędrują ku tej skórze, ku ciepłu, które obiecywało spełnienie; kolana zmiękły lekko, biodra poruszyły się mimowolnie, a jęk cichy wydobył się z gardła.

Zdjął spodnie, zsuwając je powoli po biodrach, po udach, odsłaniając nogi silne i smukłe, materiał opadł na ziemię, zostawiając go w samych slipach, przylegających ciasno, podkreślających twardość, która rysowała się pod materiałem. Był boski, po prostu ideał – proporcje ciała doskonałe, skóra lśniąca w świetle, zapach jego bliskości wypełniający kabinę, ciepły i cielesny.

– Boże – jęknęła cicho, głos drżący, oczy szeroko otwarte, ciało napięte do granic.

A kiedy powoli zdjął ciasne slipy, zsuwając je w dół centymetr po centymetrze, uwalniając swoją twardą męskość – grubą, napiętą, pulsującą w powietrzu – o mało nie zemdlała; kolana ugięły się lekko, oddech zamarł, ciepło eksplodowało w brzuchu falą, wilgoć spłynęła obficiej, a oczy jej, zamglone i ciężkie, wpatrywały się w niego z mieszanką zachwytu i błagania.

– O Jezu, jakiś ty piękny – wyszeptała, głos urywany, drżący, ciało jej kołyszące się lekko, gotowe upaść w jego ramiona.