Zapach rozkoszy

75. Idź sama

Kinga siedziała w kawiarni „U Babci Maliny” na Saskiej Kępie – ciasnym, pachnącym świeżo upieczoną szarlotką i kawą z ekspresu lokalu, gdzie koronkowe firanki rzucały delikatne cienie na stare serwetki w kratkę, a każdy mebel zdawał się pamiętać inne czasy. Wybrała stolik w rogu, plecami do ściany – nawyk tak głęboko wryty w ciało po dwunastu latach w wydziale kryminalnym, że nawet w takiej kawiarni nie potrafiła usiąść inaczej. Filiżanka czarnej espresso stała nietknięta, powierzchnia kawy odbijała jej napięte spojrzenie jak ciemne, nieruchome zwierciadło. Notatnik Moleskine leżał otwarty na czystej stronie, długopis równo obok – czarna stalówka lśniła w przyćmionym świetle lampy z abażurem w wyblakłe kwiaty, gotowa do zapisania czegokolwiek, co mogłoby nadać kształt tej historii.

Naprzeciwko siedziała pani Elżbieta, lat sześćdziesiąt. Drobna, niemal filigranowa, siwe włosy upięte w elegancki, niski kok, perłowe kolczyki połyskiwały matowo przy każdym delikatnym ruchu głowy. Kremowa bluzka z kołnierzykiem, subtelny makijaż – róż na policzkach, delikatna kreska na powiekach – podkreślał wciąż pełne usta i bystre, niebieskie oczy, które patrzyły na świat z ciepłem, ale i z czymś, co Kinga rozpoznała natychmiast: tęsknotą, która nie wygasła, tylko zapadła głębiej, jak żar pod grubą warstwą popiołu. Uśmiechała się tak, że robiło się ciepło na sercu, ale pod tym uśmiechem krył się błysk – ostry, głodny, taki sam, jaki Kinga widywała w oczach kobiet, które przeżyły coś, co je jednocześnie zniszczyło i uczyniło żywymi na nowo.

– Naprawdę chcesz usłyszeć wszystko, córcia? – spytała Elżbieta cicho, pochylając się lekko nad stolikiem, głos miękki, ale z nutą ostrzeżenia, która sprawiła, że Kinga poczuła mrowienie na karku. – Bez owijania w bawełnę? Bo to nie jest historia na dobranoc. To historia, po której nie da się zasnąć spokojnie.

Kinga kiwnęła głową. Głos jej drżał minimalnie, choć starała się to ukryć pod maską zawodowego chłodu.

– Wszystko. Od początku.

Elżbieta westchnęła głęboko, jakby otwierała szufladę, której nie dotykała od czterdziestu lat – szufladę pachnącą kurzem, potem, wanilią i czymś słodko-metalicznym, co nigdy nie wyparowało.

– To był lipiec 1984 roku. Warszawa. Upalny, duszny, taki, że asfalt śmierdział smołą, a ludzie chodzili po ulicach jak zombie, z mokrymi plamami pod pachami i lepkim potem na karkach. Miałam wtedy dwadzieścia dwa lata. Mieszkałam na Pradze-Północ, w starej, ciasnej kawalerce na Kawęczyńskiej 14, na poddaszu, gdzie latem było jak w piekle – dach nagrzewał się tak, że można było smażyć jajka na blasze, a ja spałam naga na prześcieradle, z mokrymi włosami przyklejonymi do karku. Studiowałam polonistykę na UW, ale bardziej interesowały mnie chłopcy niż Mickiewicz. Chodziłam na potańcówki do „Stodoły”, paliłam Sporty bez filtra, piłam wino owocowe z kartonu i całowałam się z kim popadło w bramach na Wileńskiej.

Uśmiechnęła się do wspomnień – lekko, z goryczą, która mieszała się z czymś ciepłym, prawie czułym.

– Koleżanki z roku – trzy dziewczyny, z którymi dzieliłam ławkę i sekrety – wmówiły mi, że dziewictwo w moim wieku to „problem medyczny”. Że „trzeba to załatwić u specjalisty”. Że istnieje taki lekarz na Saskiej Kępie, który „delikatnie i bezboleśnie” rozwiązuje takie kwestie. Byłam naiwna jak dziecko. Uwierzyłam. Umówiłam się na wizytę. Serce waliło mi tak mocno, że czułam je w gardle.

Kinga pochyliła się bliżej. Dłoń na długopisie znieruchomiała, palce zacisnęły się mocniej na stalówce.

– Gdzie dokładnie?

– Kamienica z lat trzydziestych, ulica Zakopiańska 9, trzecie piętro, wejście od podwórka. Tabliczka na drzwiach: „dr med. Aleksander W. – ginekologia estetyczna i terapia hormonalna”. Żadnego szyldu na klatce, żeby sąsiedzi nie plotkowali. W środku – zwykłe mieszkanie przerobione na gabinet. Ciemne boazerie, ciężkie bordowe zasłony, zapach starego drewna, spirytusu salicylowego i… czegoś jeszcze. Czegoś, co poczułam, zanim jeszcze przekroczyłam próg – ciepłego, ciężkiego, miodowo-palącego, jakby ktoś właśnie rozpalił kadzidło z esencją pożądania.

Elżbieta zamilkła na moment. Oczy jej się zamgliły, usta rozchyliły lekko, jakby znów poczuła ten zapach na języku.

– Koleżanki powiedziały: „Idź sama, bo jak przyjdziecie we trzy, to się speszy”. Więc poszłam. Serce waliło mi jak młot. Miałam na sobie letnią sukienkę w drobne kwiatki – bawełnianą, na cienkich ramiączkach, białe sandałki na koturnie i stanik, który mnie cisnął pod pachami. W poczekalni – małym pokoju z pluszową kanapą i starym „Przekrojem” na stoliku – czekały już dwie moje „przyjaciółki”. Śmiały się cicho, szeptały. „Spokojnie, doktor jest fajny. Wszystko będzie dobrze”. Ja siedziałam sztywno, ściskając torebkę na kolanach, nogi razem, ręce zimne jak lód.