Zapach rozkoszy

        98. Czuła się wreszcie wolna

        Alex zmusił ją, aby opadła na kolana jednym zdecydowanym, brutalnym ruchem. Nie delikatnie. Nie powoli. Po prostu pchnął w dół, jakby zrzucał z siebie ciężar, który już mu nie był potrzebny. Kolana uderzyły o szorstki, zimny beton z głuchym, mięsistym plaśnięciem. Ból wystrzelił w górę ud jak błyskawica – ostry, czysty, prawdziwy. Powinien ją otrzeźwić. Powinien przypomnieć, kim jest. Zamiast tego dolał benzyny do już płonącego pożaru. Eskalował podniecenie do poziomu, na którym ból i rozkosz stały się jednym i tym samym. Skóra na kolanach piekła, beton gryzł, a ona czuła się dokładnie tak, jak pragnęła w najgłębszych, najbardziej wstydliwych zakamarkach duszy: upokorzona, wystawiona, całkowicie, bez reszty w jego władzy.

        Chwycił ją za włosy oburącz – mocno, pewnie, jak za lejce wściekłego konia. Palce wplotły się głęboko w czuprynę, szarpnął do tyłu z taką siłą, że głowa wygięła się w łuk, szyja napięła jak struna, piersi opadły ciężko, sutki sterczące w zimnym powietrzu, pośladki uniosły się wysoko, cipka odsłonięta całkowicie – mokra, nabrzmiała, wciąż pulsująca po poprzednich orgazmach, ociekająca ich wspólnymi sokami. Nie mogła się ruszyć. Nie mogła nawet drgnąć. Należała do niego w tej chwili całym ciałem – od czubka głowy po palce stóp wbite w beton.

        Zaczął poruszać się w niej gwałtownie, bez żadnych zahamowań, bez cienia litości. Odgłosy klapnięć jego bioder o jej pośladki odbijały się echem po pustym budynku – mokre, rytmiczne, obsceniczne, jak aplauz w opuszczonej sali tortur. Do tego dołączyły śliskie, chlupiące dźwięki jego grubego kutasa wchodzącego i wychodzącego z jej cipki – coraz szybciej, coraz głębiej, coraz mocniej. Powietrze wypełnił gęsty, ciężki aromat: jego zwierzęce feromony, jej podniecenie, pot spływający po plecach, soki tryskające przy każdym pchnięciu, zapach seksu w najczystszej, najbrudniejszej, najbardziej pierwotnej formie.

        Nie trwało to długo. Orgazm spadł na nią jak lawina – nagły, miażdżący, bezlitosny. Porywał ją całą. Kinga wydzierała się na całe gardło – głos ochrypły, dziki, nie do poznania, krzyk czystej, obezwładniającej rozkoszy, który odbijał się od ścian i wracał do niej jak echo obcego człowieka. Ciało szarpało się w konwulsjach, mięśnie pochwy zaciskały się wokół niego spazmatycznie, nogi drżały, ręce ślizgały się po betonie, paznokcie orały kurz i brud. Drugi orgazm przyszedł jeszcze silniejszy, jeszcze bardziej władczy – zalał ją falą, która pozbawiła tchu, myśli, poczucia rzeczywistości. Po dwóch minutach – trzeci. Totalne wyczerpanie. Ciało dygotało jak w febrze, mięśnie odmawiały posłuszeństwa, oddech urywany, łzy płynęły po policzkach gorącymi strużkami, a ona była obłędnie, histerycznie szczęśliwa. Nie potrafiła już powiedzieć, co się z nią dzieje. Nie wiedziała, gdzie jest. Wiedziała tylko jedno: to jest dokładnie to, czego pragnęła przez całe życie. I chciała więcej. Zawsze więcej.

        Nagle Alex zatrzymał się.

        Jego twardy, śliski od jej soków kutas wysunął się z niej powoli, z mokrym, obscenicznie intymnym plaśnięciem. Kinga wydała z siebie przeciągły, żałosny jęk – mieszankę resztek rozkoszy i głębokiego, bolesnego rozczarowania. Jakby ktoś właśnie wyrwał jej tlen z płuc.

        Chwycił ją brutalnie za ramiona i odwrócił do siebie jednym szarpnięciem. Stała na kolanach przed nim – on górujący, ona drobna, zdyszana, rozmazana makijażem i łzami. Twarz na wysokości jego bioder. Jego kutas – wciąż twardy, lśniący od jej soków, pachnący nimi obojgiem – kołysał się tuż przed jej ustami.

        – Bierz go w usta, ty stara kurwo – warknął, głos chropowaty, niski, pełen pogardy i pożądania jednocześnie. – Ciągnij. Ssij. Pokaż, jak bardzo tego chcesz.

        Wepchnął jej brudnego, śliskiego członka prosto do ust. Nie czekał na zgodę. Nie musiał. Ona szeroko otworzyła buzię i przyjęła go bez wahania, z pełnym, bezgranicznym oddaniem. Język owinął się wokół trzonu, usta zacisnęły się mocno, głowa ruszyła do przodu i do tyłu w rytmie, który on narzucał, ciągnąc ją za włosy jak marionetkę. Smakowała siebie na nim – słoną, słodką, gorzką mieszankę ich obojga – i to tylko rozpalało ją mocniej.

        – O tak… – dyszał Alex, głos drżący od podniecenia. – Właśnie tak. Lubisz to, co? Lubisz smakować siebie na moim kutasie, dziwko? Ssij mocniej. Głębiej. Pokaż mi, jaka jesteś głodna.

        Kinga nie odpowiedziała słowami. Nie mogła. Miała pełne usta. Zamiast tego przyspieszyła, wzięła go głębiej, aż poczuła, jak główka uderza w gardło. Łzy znów popłynęły – nie z bólu, z czystej, zwierzęcej wdzięczności. Bo w tej chwili, na kolanach w ruinach, z jego kutasem w gardle i jego dłonią w włosach, czuła się wreszcie wolna.

        Wolna od wszystkiego, czym kiedyś była.

        I wiedziała, że to dopiero początek nocy, w której już nigdy nie będzie tą samą kobietą.