Zapach rozkoszy

        96. Zwierzęcy ryk rozkoszy

        Alex zmienił taktykę w jednej chwili, jakby wyczuł, że jej ciało właśnie przekroczyło tę niewidzialną granicę, za którą nie ma już powrotu.

        Opuszczał ją powoli, centymetr po centymetrze, aż jej bose stopy dotknęły zimnego, popękanego betonu. Buty zgubiła gdzieś wcześniej – pewnie wtedy, kiedy wisiała na nim jak szmaciana lalka, nadziana i bezwładna, z nogami dyndającymi w powietrzu. Nawet nie poczuła, kiedy zsunęły się z pięt i upadły w ciemność. Teraz stała boso na lodowatej posadzce, a chłód, który teoretycznie powinien ją otrzeźwić, tylko rozpalał ją mocniej. Zimno wgryzało się w podeszwy stóp, wspinało po łydkach, kontrastowało z gorącem, które wciąż buzowało między udami. To zimno było jak pieszczota – brutalna, bezlitosna, przypominająca jej na każdym kroku, jak bardzo jest tu naga, wystawiona, bez żadnej osłony. Poniżenie smakowało słodko, jak zakazany miód. Im bardziej prymitywne okoliczności, im bardziej zwierzęce, tym bardziej jej cipka pulsowała z aprobatą.

        Majteczki wciąż wisiały na kolanach – przemoczone, oblepione jego gęstym nasieniem, zbędne i upokarzające. Zrzuciła je jednym wściekłym szarpnięciem stopy. Cienki materiał poleciał w bok, wylądował wśród puszek, butwiejących szmat i zgniłych liści. Nie chciała już żadnej bariery. Żadnej warstwy materiału między jej ociekającą cipką a jego wielkim, wciąż twardym kutasem. Chciała, żeby widział wszystko – nabrzmiałe wargi sromowe, błyszczące soki wymieszane z jego spermą, różową, rozchyloną dziurkę, która otwierała się przed nim jak zaproszenie napisane krwią i pożądaniem.

        Teraz liczył się tylko seks.

        Czysty. Bezmyślny. Zwierzęcy.

        Nie wiedziała, kiedy to się skończy. Nie chciała wiedzieć. Chciała, żeby nigdy się nie kończyło. Była opętana – czystym, niczym nieskrępowanym pragnieniem kopulacji. Żadnych słów. Żadnych zasad. Żadnego wstydu. Tylko ciała ślizgające się po sobie, pot spływający po plecach, ciężkie oddechy, mokre plaśnięcia, zapach seksu wiszący w powietrzu jak gęsta mgła.

        Stanęła przed nim na wyprostowanych nogach, szeroko rozstawiając stopy. Pochyliła się mocno do przodu, oparła dłonie na brudnej, zimnej podłodze. Wystawiła w jego stronę swoją rozgrzaną, nabrzmiałą cipkę – wciąż ociekającą jego nasieniem, wciąż pulsującą, wciąż głodną. Pośladki uniosła wysoko, plecy wygięła w głęboki łuk, głowę opuściła nisko, włosy opadły na twarz jak ciemna zasłona. Czuła, jak chłodne powietrze muska jej rozpaloną skórę, jak krople potu mieszają się z jego spermą i spływają powoli po wewnętrznej stronie ud.

        – Alex, kurwa… jeszcze – wyszeptała ochryple, niemal krzyknęła. Głos drżał, załamywał się na krawędzi. – Ruchaj mnie mocno. Nie przerywaj. Do jasnej cholery, nie przerywaj! Daj mi tego swojego grubego fiuta… o Boże, no dawaj go! Wsadź mi go jeszcze raz… mocno… tak głęboko, jak potrafisz… rozjeb mi cipkę, jeśli chcesz…

        Jej słowa były już prawie bez sensu – same zwierzęce błagania, przerywane urywanymi oddechami. W oczach miała tylko jedno: dziką, bezrozumną prośbę. Czekała. Czekała na to, aż znowu weźmie ją bez litości, aż wypełni ją całą, aż znowu zabierze jej oddech, rozum i resztki człowieczeństwa.

        On stał tam nieruchomy przez jedną, wieczną sekundę.

        Patrzył na nią z góry – na tę policjantkę, która jeszcze kilka godzin temu przyszła tu z kajdankami i służbowym glockiem, a teraz klęczała przed nim na czworakach w ruinach, z dupą wypiętą wysoko, cipką ociekającą jego spermą, błagając o więcej.

        W jego spojrzeniu nie było już ani rozbawienia, ani pogardy.

        Była tylko czysta, zimna pewność.

        Wiedział, że ją ma.

        Wiedział, że już nigdy nie będzie taka sama.

        I wtedy zrobił krok do przodu.

        Jeden.

        Powolny.

        Świadomy.

        I wsunął się w nią ponownie – jednym, długim, bezlitosnym ruchem, aż poczuła, jak główka jego kutasa uderza w sam koniec jej pochwy.

        Kinga wydała z siebie dźwięk, który nie był już słowem.

        To był zwierzęcy ryk rozkoszy.

        I wtedy naprawdę zaczęło się na nowo.