Szukaj na tym blogu

18 września 2026

Zielone jabłuszko

        29. Urszula robi mi to wszystko


        Spojrzała na mojego penisa z taką intensywnością, że natychmiast zrozumiałem: prawdziwa zabawa dopiero się zaczyna. Patrzyła na niego uważnie, tak jak patrzy się na coś pięknego i zarazem tajemniczego. Oceniała jego wielkość, kształt, ciężar, kolor i to, jak mocno pulsuje w rytmie mojego serca. Jeszcze go nie dotykała. Po prostu patrzyła, nasycając wzrok.

        Wtedy pojąłem, że tak właśnie wygląda seks w jej wykonaniu. Że każde nasze kolejne zbliżenie będzie właśnie takie: powolne, świadome, celebrujące każdy najmniejszy szczegół. Ona nie rzucała się w wir wydarzeń. Ona wchodziła w nie głęboko, z namaszczeniem, jakby erotyczne zbliżenie było dla niej rodzajem świętego rytuału.

        Dopiero gdy uznała, że jej oczy już się nasyciły, a pożądanie osiągnęło odpowiedni poziom, wyciągnęła prawą dłoń. Rozprostowała długie, giętkie palce, jakby sprawdzała ich gotowość, po czym zacisnęła je pewnie w połowie długości mojego przyrodzenia – dokładnie pomiędzy nabrzmiałą główką a ciężkimi, napęczniałymi jądrami.

        W jednej chwili cały wszechświat eksplodował mi pod powiekami.

        – Och… – wyrwało mi się z gardła głębokie, drżące westchnienie. Czułem, jakbym nagle znalazł się w niebie. A to był dopiero początek.

        Czułem sprężystość jej dłoni i gorące, żywe ciepło, które rozchodziło się falami po całym moim kroczu i podbrzuszu. Zaciskała palce pulsacyjnie, rytmicznie, dając mi słodką, niemal bolesną rozkosz, którą nie mogłem się nasycić. Świadomość, że to właśnie ona – moja delikatna Urszula – robi mi to wszystko, potęgowała wszystko do granic wytrzymałości. W tamtej chwili czułem niemal boską jedność. Jakby sam Bóg był obecny w jej błękitno-stalowych oczach, w jej ciepłych dłoniach i w każdym centymetrze jej dotyku.

        Powoli przesunęła dłoń w górę, aż do samej głowicy. Napletek delikatnie przesunął się, zasłaniając wrażliwą, nabrzmiałą koronę.

        „Jezu… co to było?!” – pomyślałem w panice, czując, jak unoszę się nad piaskiem.

        Pulsacje stały się jeszcze intensywniejsze, prawie nie do zniesienia. Nie puszczała. Trzymała mnie mocno przez długą chwilę, jakby celowo chciała doproadzić mnie na sam szczyt. Jeszcze trochę, a eksplodowałbym w jej dłoni.

        Spojrzałem na nią. Chciałem, żeby zobaczyła w moich oczach cały ogień, całe pożądanie, całą miłość i uwielbienie, jakie we mnie płonęły. Pragnąłem oddać jej duszę samym spojrzeniem.

        Potem zaczęła ruch w dół. Równie powoli, równie świadomie, jakby sama czynność była sztuką i poezją jednocześnie. Czułem każdy jej palec z osobna. Czułem, jak sprężyście się zaciskają, jak reagują na każdą żyłę, każde zgrubienie na moim grubym kutasie. Umierałem z rozkoszy.

        Gdy dotarła do samego dołu, dolna krawędź jej dłoni mocno wgniotła się w mój worek mosznowy. Na chwilę zabrakło mi powietrza. Ten cudownie delikatny, a jednocześnie stanowczy ucisk na tak wrażliwym miejscu znów poderwał moją duszę wysoko, na sam szczyt rozkoszy.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przeczytaj

Gorący grzech kuzynki

     2. Upadek ostatniej bieli      Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim...