41. Potężna fontanna
A jednak nie skończyło się na jednym razie. Druga fala uderzyła zaraz po pierwszej, jeszcze silniejsza, jeszcze obfitsza. Spuściłem się w niej dwukrotnie, wypełniając ją po brzegi gorącym, żyznym nasieniem. I właśnie ta świadomość – że właśnie zalewam jej macicę, że prawie na pewno dochodzi do zapłodnienia – rozpaliła we mnie coś pierwotnego i mrocznego. Władza. Sprawczość. Zagrożenie. Lęk zmieszany z najczystszą, najgorętszą rozkoszą. Pod moją czaszką wrzało jak w kotle czarownicy.
W tym momencie nie byłem już tylko kochankiem. Byłem mężczyzną, który właśnie oznaczył swoją samicę najgłębiej, jak to możliwe. I ta myśl sprawiała, że chciałem wbijać się w nią jeszcze mocniej, jeszcze dłużej, jakby świat naprawdę miał się za chwilę skończyć.
Długo pozostawałem w niej, głęboko zatopiony w tym gorącym, aksamitnym wnętrzu, które wciąż delikatnie pulsowało wokół mojego członka. Było mi tak niewysłowienie dobrze, tak barokowo, obezwładniająco usatysfakcjonowanie, że wyjście z niej w tej chwili wydawało mi się świętokradztwem. Nie chciałem jeszcze opuszczać tej wilgotnej, śliskiej kolebki, przesiąkniętej jej sokami i moją gęstą spermą. Chciałem chłonąć każdy najdrobniejszy szczegół – ciepło jej ciała, przyspieszone bicie serca pod moją piersią, subtelne drżenie ud, które wciąż obejmowały moje biodra. Leżałem na niej całym ciężarem, czując, jak jej delikatna, rozgrzana skóra stapia się z moją, a mój kutas powoli, leniwie traci twardość, wiotczeje i osuwa się w jej głębi.
Endorfiny zalewały mój mózg niczym ciepły, złocisty deszcz, przenosząc mnie w najcudowniejsze, najjaśniejsze zakamarki istnienia. W tej chwili nie byłem już tylko mężczyzną. Byłem zdobywcą.
Mam ją – myślałem, zatopiony w słodkim oszołomieniu. Jest moja. Cała. Nie tylko jej dusza, jej śmiech i spojrzenia, ale także to najintymniejsze, najtajniejsze ciało. Mam ją, bo otworzyła się przede mną bez reszty, bez wstydu, bez granic. Wytrysnąłem w niej, wypełniłem po brzegi i teraz leży pode mną – zmęczona, rozedrgana, szczęśliwa w tym bezsilnym spełnieniu. Moja.
W końcu, bardzo powoli, uniosłem się na ramionach. Spojrzałem w dół, między nasze złączone uda. Z napięciem uniosłem biodra. Mój półwiotczały już penis wysunął się z jej cipki z opornym, głośnym, obscenicznie mokrym mlaśnięciem. Natychmiast za nim popłynął gęsty, kremowy strumień naszej mieszanki – biała, lepka sperma zaczęła leniwie wylewać się z jej rozchylonego wejścia, spływając po nabrzmiałych płatkach i dalej, między uda, na piasek.
Jej cipka nie zamknęła się od razu. Jeszcze przez chwilę pozostała otwarta, niechętnie, jakby żałowała utraty tego wypełnienia. Mokre, lśniące, pofałdowane płatki wciąż były rozłożone w najwspanialszym geście kapitulacji, pozwalając nasieniu powoli opuszczać jej wnętrze. Widok ten kręcił mi w głowie, a pod skórą tańczyło przyjemne, elektryzujące mrowienie.
I wtedy coś we mnie pękło – ostatnia iskra szaleństwa, ostatni akt pierwotnego oddania. Chwyciłem w dłoń swojego na wpół zwiotczałego, śliskiego kutasa i zacząłem nim poruszać. Najpierw powoli, niemal nieśmiało, jakby sam nie dowierzając własnej bezczelności. Potem coraz szybciej, lubieżniej, z jawną, zwierzęcą żądzą. Nowa fala rozkoszy znów zaczęła wznosić się we mnie, choć słabsza, bardziej leniwa. W końcu stęknąłem głęboko, gardłowo i spuściłem się po raz ostatni. Nie była to już potężna fontanna, lecz ciepłe, kremowe smugi, które celnie ochlapały jej podbrzusze, delikatny ciemny zarost nad cipką i dolną część brzucha.
Urszula zamiast się speszyć czy odwrócić wzrok, uniosła kąciki ust w rozbrajająco szczerym, niemal dziewczęcym uśmiechu. Prawą dłonią, bez najmniejszego wahania, zaczęła rozprowadzać moją spermę po swojej skórze – powoli, zmysłowo, jakby wcierała w siebie najdroższy olejek lub święty balsam. Jej palce sunęły po wilgotnym brzuchu, zataczając leniwe kręgi, znacząc ciało dowodem naszego szaleństwa.
A ja patrzyłem na to wszystko i wiedziałem, że ten upalny dzień wryje się nam w pamięć na zawsze.
Koniec
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz