26. Ku penetracji
Kiedy patrzyła na mnie tymi wielkimi, błękitno-stalowymi oczyma, jednocześnie obejmując się ramionami, jakby próbowała zakryć swoje małe, sterczące piersi, a na jej ustach gościł ciepły, niewinny uśmiech, już wiedziałem. Pod tą maską skromności i dziewiczej niepewności krył się prawdziwy wulkan. Wulkan niespożytej seksualnej energii, dzikich fantazji i pierwotnej, nieokiełznanej natury. Wystarczyło tylko znaleźć odpowiedni katalizator, iskrę, która rozpali ten ogień.
Nie byłem jednak pewien, czy ta iskra już padła. Czy to ja byłem tym katalizatorem. Czy właśnie ta chwila była tym momentem, w którym wszystko miało się odmienić.
W jej spojrzeniu było coś, co kazało mi pozostać nieruchomym. Coś, co szeptało, bym nie ruszał się, nie przejmował inicjatywy, tylko leżał spokojnie i czekał na to, co sama mi zaoferuje. Czułem, że tym razem to ona musi podjąć decyzję. To ona musi zrobić kolejny krok.
Kiedy w końcu opuściła ramiona wzdłuż tułowia i rozpostarła szeroko palce swoich długich, giętkich dłoni, zrozumiałem, że czeka mnie coś naprawdę wyjątkowego. Wyglądała jak ktoś, kto przygotowuje się do skoku w nieznane. Trudno było mi sobie wyobrazić u niej gwałtowną eksplozję temperamentu. Spodziewałem się raczej powolnych, nieśmiałych pieszczot, subtelnego odkrywania. A jednak postawa, jaką przyjęła, niosła w sobie napięcie zapowiadające coś znacznie bardziej śmiałego.
Mimo młodego wieku i braku doświadczenia potrafiła w perfekcyjny, a jednocześnie uroczo nieporadny sposób budować napięcie. Może to wcale nie była gra. Może po prostu wkraczała na zupełnie nowe terytorium, gdzie wszystko jest możliwe, gdzie granice dopiero się rysują. A może właśnie w tej chwili przekraczała własne ograniczenia, wstyd i niepewność. Może w końcu zrozumiała, że może sięgnąć po to, o czym od dawna marzyła w ukryciu i czego jej ciało pragnęło z coraz większą siłą.
Kiedy położyła szeroko rozpostarte dłonie po obu stronach swojej naturalnie zarośniętej cipki i zaczęła nerwowo, niemal niedbale poruszać palcami, sunąc nimi po delikatnych loczkach i nabrzmiałych wargach, wiedziałem już na pewno.
Była zdolna do znacznie bardziej wyuzdanych i swobodnych zachowań, niż kiedykolwiek mogłem sobie wyobrazić.
I stało się.
Stało się to, co od samego początku wisiało w powietrzu, co miało się wydarzyć. A jednak, gdy nadeszła ta chwila, poczułem dziwne zaskoczenie. Przecież od pierwszych spojrzeń wszystko zmierzało właśnie ku temu – ku seksowi, ku pieszczotom, ku gorącemu, cielesnemu zespoleniu. Ku penetracji.
Moja wyobraźnia szalała. Choć nie byłem zupełnie zielony w tych sprawach, choć miałem już za sobą pewne doświadczenia, teraz wydawały mi się one nagle żałośnie skromne, niemal dziecinne. Musiały jednak wystarczyć. Najdziwniejsze było to, że w jednej chwili straciłem całą męską pewność siebie. Zamiast prowadzić ją pewnie, krok po kroku, jak doświadczony tancerz, leżałem biernie na ciepłym piasku ze sterczącym, pulsującym kutasem i czekałem. Czekałem pokornie na to, co sama mi zaoferuje.
Z drugiej strony, ta bierność była niewyobrażalnie podniecająca. Drżałem na samą myśl, że ta delikatna, krucha dziewczyna może mnie dotknąć choćby jednym palcem.
Opadła na kolana tuż obok mnie. Patrzyła na mnie tym swoim rozbrajającym, niewinnym uśmiechem, który tak bardzo kontrastował z całą sytuacją. Zrobiło mi się gorąco, bardzo gorąco. Serce waliło mi w piersi jak oszalałe, szybkie, gwałtowne uderzenia odbijały się echem w uszach. Widziała to. Czuła, jak bardzo jestem podniecony. I wyraźnie jej się to podobało. Z jej oczu powoli znikała pierwsza, największa niepewność, ustępując miejsca czystej, młodzieńczej ciekawości i rosnącej śmiałości.
„Boże, to już? Czy to naprawdę już się dzieje? Jak? W jaki sposób?” – kołatało mi się chaotycznie w głowie.
Nie mogłem uwierzyć, że to ona bierze sprawy w swoje ręce. Że to ona prowadzi, a ja – zupełnie bezbronny – oddaję się jej z pełnym zaufaniem. Ta odwrócona rola działała na mnie jak najsilniejszy afrodyzjak.
Zachichotała cicho, skromnie, niemal dziewczęco. Ten delikatny, perlisty śmiech sprawił, że zadrżałem jeszcze mocniej w oczekiwaniu na pierwszy dotyk, na rozpoczęcie tego gorącego koncertu miłości i pożądania.
– Hi hi hi… rozluźnij się – wyszeptała miękko. – Nic ci nie zrobię. Chcę tylko… zobaczyć. Bo jest taki… duży… och, i taki ładny…
Jej głos był tak cichy, tak nieśmiały, że ledwie go usłyszałem. Westchnęła przy ostatnich słowach, jakby sama zaskoczona tym, co właśnie powiedziała.
Patrzyłem na nią z niedowierzaniem. Trudno mi było pogodzić obraz tej skromnej, cichej dziewczyny, którą znałem, z tym, co teraz widziałem. Jeszcze wczoraj klęczała przed ołtarzem, przyjmując komunię świętą z pochyloną głową i złożonymi dłońmi. A dziś klęczała przede mną, naga, na ciepłym piasku, i z rumieńcem na policzkach wpatrywała się w mój twardy, nabrzmiały kutas. Jeszcze wczoraj była niewinnością. Dziś grzeszyła razem ze mną.
I choć wiedziałem, że właśnie po to tu przyszliśmy, nie mogłem do końca uwierzyć, że mam przed sobą tę samą cichą, skromną Urszulę. Te doświadczenia z nią były subtelne, niepowtarzalne i głęboko prywatne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz