28. Magiczny guzik
Kiedy westchnąłem głośno, uniosła głowę i ponownie spojrzała na mnie tym swoim ciepłym, rozbrajającym uśmiechem. Zachowywała się tak, jakby wszystko, co robiła, było najnaturalniejszą rzeczą pod słońcem, jakby dotykanie mojego nagiego, drżącego ciała było równie zwyczajne jak zwykłe przytulenie. Była słodka jak dojrzały owoc, naturalna jak ciepły letni wiatr. W tamtej chwili miałem ochotę pożreć ją całą.
Jeszcze raz poprawiła pozycję, unosząc się nieco wyżej, jakby przegrupowywała siły przed kolejnym posunięciem. W jej ruchach nie było chaotycznej niecierpliwości typowej dla niedoświadczonych dziewczyn. Choć nie wszystko wiedziała i nie wszystko umiała, nie rzuciła się na mnie jak wygłodniała kotka pragnąca w kilka minut zrealizować wszystkie swoje fantazje. Nie była też speszona ani wycofana. Zachowywała się jak uważna badaczka, która z niemal naukową precyzją i dziecięcą fascynacją odkrywa nieznany, fascynujący świat.
Dotknęła mojej klatki piersiowej dokładnie we wgłębieniu mostka. Zrobiła to powoli, uważnie, przyglądając mi się badawczo. Miałem wrażenie, że tym jednym, drobnym gestem chce podkreślić swoją dominację nade mną. Jakby bez słów mówiła: „Widzisz? Jesteś mój. Znam twoje słabe punkty i nie będziesz w stanie mi się oprzeć”.
Potem, z namaszczeniem godnym świętego rytuału, przejechała opuszką palca wzdłuż całego mojego torsu, poprzez środek brzucha, omijając pępek, aż dotarła niebezpiecznie blisko prącia. Każdy centymetr tej drogi był jak ceremonia, w której każdy gest miał ukryte, głębokie znaczenie. W tamtej chwili nie czułem już zwykłego podniecenia. Czułem coś znacznie potężniejszego, jakąś ponadczasową, niemal mistyczną ekstazę. Chciałem więcej. Byłem gotów błagać o więcej.
Nie dotknęła jednak mojego penisa. Zatrzymała się tuż przed nim, zostawiając go w stanie pełnego, bolesnego napięcia. Mój napęczniały, zsiniały z podniecenia kutas pulsował gwałtownie, unosił się i opadał w rytmie szalejącego serca, szarpany kolejnymi falami rozkoszy.
– Jezu, Ula… Boże, Ula… kochaj się ze mną, błagam… – wycharczałem przez zaciśnięte zęby, ledwo panując nad głosem.
Pokręciła tylko głową, a na jej ustach pojawił się delikatny, prawie figlarny uśmiech.
– Nie… jeszcze nie teraz – szepnęła miękko.
Umierałem z rozkoszy, nie mając pojęcia, co za chwilę nastąpi. Oczekiwałem, że dotknie mojego kutasa, że sięgnie po jądra, że w jakikolwiek sposób da mi ulgę. Tymczasem nic takiego się nie działo. Bałem się, że w ten sposób do niczego między nami nie dojdzie, a ja zostanę sam z tym potwornym, niezaspokojonym pragnieniem.
Zamiast tego dotknęła mojego pępka. Wsunęła w niego palec serdeczny z niezwykłą precyzją. Mój pępek zawsze był wyjątkowo wrażliwy, a w tamtej chwili reagował jak odkryty nerw. Był niczym magiczny guzik, który jednym dotykiem potrafił pozbawić mnie resztek sił i zmienić w dziką, pożądliwą bestię. Poczułem gwałtowne wirowanie w głowie. Mój organizm nie był w stanie znieść takiej lawiny intensywnych doznań. Zacisnąłem zęby, a biodra uniosły się same, instynktownie szukając jej pośladków.
Wtedy docisnęła mocniej. Ostry paznokieć wbił się w delikatną skórę z precyzją i siłą, która zaskoczyła mnie całkowicie. Doskonale wiedziała, co robi. Sama miała równie wrażliwy pępek, więc najwyraźniej chciała sprawdzić, jak to jest, gdy ktoś inny naciska ten ukryty, zdradziecki przycisk rozkoszy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz