13. Podniecenie
Nie wiem, kto pierwszy wpadł na ten pomysł. Może ona. Może ja. A może po prostu narodził się sam z tej potężnej tęsknoty, która już nas przerastała.
Zanim lato się skończy, spotkamy się nad rzeką.
Znaliśmy to miejsce doskonale – płytką rzekę o licznych zakolach, piaszczystych plażach i ustronnych zatoczkach ukrytych wśród gęstych wierzb, olch i wysokich traw. Woda sięgała tam zaledwie do kolan, a krzewy i drzewa tworzyły naturalną, zieloną zasłonę, za którą nikt nigdy nie zaglądał. Tam mogliśmy być naprawdę sami. Naprawdę wolni.
Wiedziałem, że to będzie nasz pierwszy prawdziwy krok w stronę tego, czego oboje tak bardzo pragnęliśmy. Nie rozmawialiśmy o tym wprost. Nie ustalaliśmy szczegółów ani godzin. Ale oboje czuliśmy, że decyzja już zapadła – głęboko, bez słów, w tym miejscu między sercem a podbrzuszem, gdzie pragnienie paliło żywym ogniem.
Lato powoli dobiegało końca. Dni stawały się coraz krótsze, wieczory coraz chłodniejsze, a w powietrzu wisiało napięcie – słodkie, ciężkie i nieuniknione jak burza, która zbiera się nad horyzontem.
Nad rzeką miało się wydarzyć to, co już dawno dojrzewało między nami. Nie mogliśmy dłużej czekać. Chcieliśmy tego bardzo mocno. Pragnęliśmy tego całym ciałem i całą duszą.
Chcieliśmy poczuć się naprawdę blisko. Chcieliśmy odkryć siebie nawzajem bez żadnych granic. Chcieliśmy, by nasze dłonie, usta i ciała wreszcie przestały się bać i zaczęły mówić tym najprawdziwszym, najgorętszym językiem.
I choć żadne z nas nie wypowiedziało tego na głos, oboje wiedzieliśmy, że tam, nad rzeką, lato zakończy się dla nas w zupełnie inny sposób – głębiej, intensywniej, nieodwracalnie.
To wszystko było takie dziwne, a jednocześnie głęboko romantyczne. Dziś, gdy wracam do tamtego dnia myślami, uśmiecham się ciepło i czuję przyjemne wzruszenie w sercu, jakby ktoś delikatnie musnął starą, dobrze zachowaną ranę. Ale wtedy przeżywałem wszystko z intensywnością, której nie umiałem ogarnąć rozumem. W środku drżało mi wszystko – jakby grała we mnie cicha, wewnętrzna muzyka, której nikt poza nami dwojgiem nie słyszał. Melodia tęsknoty, pożądania i lęku, splątana w jedną, drżącą symfonię.
Rodzice Urszuli chyba wyczuli, co się święci, bo zgodzili się na spotkanie nad rzeką tylko pod warunkiem, że będzie nam towarzyszyła moja siostra. Ha. Dostaliśmy przyzwoitkę. Brawo dla nich. Lepsze to niż nic, choć w tamtej chwili wydawało się to niemal komiczne.
Nie wiem, czy siostra do końca zdawała sobie sprawę z tego, co naprawdę zamierzaliśmy. Raczej nie. Pewnie myślała, że skończy się na niewinnych pocałunkach, przytulaniu i młodzieńczych westchnieniach. My jednak wiedzieliśmy, że tego dnia granica może zostać przekroczona.
A jednak ten dzień był cudowny.
Moja siostra, jak zawsze, była duszą towarzystwa. Śmiała się głośno, wygłupiała się bez opamiętania, pierwsza wskakiwała do wody i ochlapywała nas wszystkich. Pływaliśmy, graliśmy w piłkę na płyciźnie, biegaliśmy po ciepłym piasku, krzycząc i śmiejąc się do utraty tchu. Urszula wyglądała przy tym wyjątkowo pięknie w swojej kruchości. Niezwykle szczupła, drobna, choć wysoka, delikatna jak najcieńsza porcelana. Jeszcze raz podkreślę – nie była klasyczną pięknością. Może dopiero miała się nią stać. Na razie była diamentem, który dopiero czekał na oszlifowanie. Jej dłonie – szczupłe, pełne gracji i niewiarygodnej delikatności. Serdeczny, ciepły uśmiech i ta beztroska, która nagle rozkwitała na jej twarzy, gdy była naprawdę szczęśliwa.
Gdzieś w zanadrzu czaiło się jednak głębokie podniecenie, niepewność i lekka obawa – jak to będzie, czy w ogóle do czegoś dojdzie, czy uda nam się znaleźć choć chwilę prawdziwej samotności.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz