16. Na początku było spojrzenie
Staliśmy przez moment w ciszy, patrząc sobie głęboko w oczy. Serce waliło mi tak mocno, że słyszałem je w uszach jak bęben. Urszula oddychała szybko, płytko, a na jej policzkach wykwitł delikatny, rumiany rumieniec. Nie było już siostry, nie było spacerowiczów z psem, nie było nikogo.
Byliśmy tylko my.
Powoli wyciągnąłem rękę i ująłem jej dłoń. Palce Urszuli splotły się z moimi – ciepłe, drżące, ale pewne. Zrobiła pół kroku w moją stronę. Nasze ciała prawie się stykały, dzieliło nas tylko gorące, naelektryzowane powietrze.
– Tutaj… nikt nas nie zobaczy – szepnęła ledwo słyszalnie, a jej głos był chropowaty od podniecenia.
Skinąłem głową. Gardło miałem tak ściśnięte, że nie byłem w stanie wydobyć z siebie ani słowa.
W tym małym, zielonym azylu nad rzeką, wśród szumu liści i cichego plusku wody, granica, której tak długo nie przekraczaliśmy, właśnie miała zostać złamana.
Urszula spojrzała mi w oczy. W jej spojrzeniu była mieszanka lęku, palącego podniecenia i głębokiej, czystej tęsknoty, która już dawno przestała być niewinna.
A ja wiedziałem, że nie chcę już czekać ani chwili dłużej. Chciałem zedrzeć z niej te mokre majteczki, rozłożyć jej szczupłe uda i wbić się w jej ciasną, gorącą cipkę tak głęboko, jak tylko będę mógł. Chciałem poczuć, jak zaciska się wokół mnie, jak drży i jęczy mi prosto w usta.
I po jej oczach poznałem, że ona pragnie dokładnie tego samego.
Na początku było spojrzenie.
To jedno, jedyne spojrzenie, które zawisło między nami jak ciężka, aksamitna zasłona, gotowa lada moment opaść. W jej oczach tańczyła niepewność, delikatna i drżąca niczym płomień świecy na wietrze, lecz pod spodem już buzowało coś znacznie gorętszego – napięcie tak gęste, że niemal czułem je na skórze. Podniecenie rosło z każdym uderzeniem serca, domagając się swojego prawa, swojego rozładowania, swojej słodkiej, nieuchronnej eksplozji.
Stałem tam, z niewielkim bagażem doświadczenia za plecami, i nagle cały mój świat skurczył się do tej jednej dziewczyny przede mną. Nie wiedziałem, co właściwie powinienem zrobić z tym niezwykłym fantem, który los postawił mi na drodze. Wyglądała tak krucho, tak zwyczajnie – delikatna linia ramion, miękki owal twarzy, włosy opadające luźno na policzek. Zwykła dziewczyna. A jednak w tej chwili wydawała się absolutnie wyjątkowa, jakby całe światło tego uroczego miejsca skupiło się wyłącznie na niej, malując jej skórę ciepłym, złotawym blaskiem.
Ten moment należał wyłącznie do nas. Kilka ukradzionych minut, w których czas zwolnił swój bieg, jakby sam wszechświat postanowił wstrzymać oddech i pozwolić nam decydować, co z nim zrobimy. Mogłem zrobić wszystko. Mogłem zrobić cokolwiek. I właśnie ta wolność paraliżowała mnie najbardziej.
Niepewność ściskała mnie za gardło, bo nie miałem pojęcia, od czego zacząć. Chciałem pochłonąć ją całą naraz – ustami, dłońmi, spojrzeniem – a jednocześnie bałem się popełnić choćby najmniejszy błąd, który mógłby zepsuć tę delikatną, kruchą magię. Pragnąłem dać jej wszystko, co najlepsze. Pragnąłem, by zapamiętała tę chwilę jako coś idealnego, coś, co rozgrzeje jej ciało i duszę jeszcze długo po tym, jak się rozstaniemy. Chciałem być dla niej tym, kto sprawi, że westchnie głęboko, że jej oddech przyspieszy, że jej palce mimowolnie zacisną się na moich ramionach.
Patrzyłem na nią i czułem, jak w piersi wzbiera mi fala gorąca. Chciałem zrobić to najlepiej, jak tylko potrafiłem. Chciałem, żeby kiedy później wspomni to letnie popołudnie, na jej ustach pojawi się ten szczególny, leniwy uśmiech – uśmiech dziewczyny, która wie, że została naprawdę, głęboko zaspokojona.
I właśnie w tej chwili, gdy nasze spojrzenia splotły się jeszcze mocniej, zrozumiałem, że nie ma już odwrotu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz