30. Zabierz mnie do raju
Kiedy myślałem, że znów przesunie dłoń w górę, nadając ruchom płynnej gracji, ona zrobiła coś zupełnie odwrotnego. Zgrabnie i szybko poprawiła chwyt, po czym pociągnęła mocno w dół. Tym razem zdecydowanie, niemal bezlitośnie, jakby nagle przestała przejmować się moimi granicami.
Zabolało. Zabolało ostro i głęboko, ale ten ból momentalnie przemienił się w coś zupełnie innego – w gigantyczną, nieziemską rozkosz, która rozlała się po moim ciele jak gorąca lawa.
– O Jezu! – jęknąłem głośno, zbyt głośno.
Spojrzała na mnie wystraszona, jakby obawiała się, że przekroczyła jakąś niewidzialną granicę. Natychmiast wykrzywiłem usta w grymasie uśmiechu, chcąc ją uspokoić i zachęcić, by nie przestawała. Mimo to z kącików moich oczu popłynęły łzy. Byłem przekonany, że właśnie doszedłem, że przeżyłem głęboki, miażdżący orgazm. Jak się jednak okazało, nic takiego się nie stało. Mój kutas i jej dłoń były całkowicie czyste.
Zanim zdążyłem uspokoić oddech i walące serce, powtórzyła ten sam zabieg. Znów wyrwała mnie z posad rzeczywistości.
– Boże, Ula… proszę… zabierz mnie do raju – jęknąłem półprzytomnie, ledwo wiedząc, co mówię. – Jestem cały twój. Weź mnie całego, rozbierz kawałek po kawałku i złóż na nowo…
Trzymała mnie mocno, naciągając skórę penisa z niemal chirurgiczną precyzją. Rozkosz rosła lawinowo, piętrzyła się jak fala tsunami. Jeszcze chwila, a byłoby po wszystkim. I właśnie wtedy przerwała. Otworzyła dłoń i zostawiła mnie na krawędzi wytrysku – tak blisko, bym nie mógł się pozbierać, i tak daleko, by do niczego nie doszło. Uśmiechnęła się słodko, niewinnie, jakby nie miała pojęcia, jaką torturę mi zafundowała.
Serce waliło mi jak młot, oddech szalał, a podniecenie rozsadzało mnie od środka. Ona zaś czekała spokojnie, aż burza sama przejdzie. Bez słów, bez zbędnych gestów.
Minęła minuta, dwie, trzy. Patrzyłem na nią, na jej nagie, kruche ciało, i zastanawiałem się, co jeszcze przyjdzie jej do głowy. Wkrótce poczułem jej dłonie na swojej klatce piersiowej. Błądziły leniwie, jakby nie mogły się zdecydować, gdzie mają spocząć – raz wyżej, raz niżej, delikatnie, sprężyście, miękko. Zaczęło mnie to relaksować, ale jednocześnie podniecać w zupełnie inny, głębszy sposób.
Po krótkiej chwili znów zajęła się moim penisem. Najwyraźniej uznała, że największe podniecenie nieco opadło i można przejść do kolejnej porcji gorących pieszczot. Chwyciła go w połowie długości, tym razem delikatniej, z wyczuciem. Jej ruchy stały się spokojne, niemal leniwe. Po chwili nadała im równy, posuwisto-zwrotny rytm. Było to przyjemne, kojące i – w porównaniu z tym, co działo się wcześniej – zaskakująco delikatne.
Kiedy zdawało się, że już nic więcej nie jest w stanie mnie zaskoczyć, że poznałem wszystkie jej sztuczki i rozpracowałem każdy sposób, w jaki potrafi mnie torturować rozkoszą, zrobiła coś absolutnie szalonego. Nie była to żadna nowa czynność, lecz sposób, w jaki to robiła.
Przesuwała dłoń powoli, rytmicznie, niemal leniwie, jakby chciała mnie uśpić fałszywym poczuciem bezpieczeństwa. A potem nagle przyspieszyła. Najpierw był to kłus, potem galop tak dziki i bezlitosny, że świat zawirował mi przed oczami. Stękałem głośno, wyrzucając z siebie powietrze przy każdym uderzeniu jej dłoni. Sperma napierała na mojego kutasa z ogromną siłą, pulsując w całym trzonie. Tym razem nawet nie próbowałem jej powstrzymywać. Po prostu odliczałem sekundy do nieuniknionego.
I nagle – koniec.
Zanim armata zdążyła wystrzelić, działonowy oznajmił, że strzału jednak nie będzie. Szok był tak potężny, że zamiast eksplodować, rozluźniłem się gwałtownie, pozwalając napięciu częściowo opaść. Spojrzałem na nią z pretensją i głębokim żalem, jakby właśnie odebrała mi coś najświętszego.
W odpowiedzi uśmiechnęła się figlarnie i przeniosła uwagę niżej. Delikatnie chwyciła mój worek mosznowy, ważąc go w ciepłych, elastycznych dłoniach. Była jednocześnie czuła i zdecydowana. Jej palce pieściły jądra z taką precyzją, że znów straciłem oddech. To było zbyt wiele. Nie umiałem się pozbierać. I szczerze mówiąc – nie chciałem.
Chciałem, żeby to wreszcie się skończyło.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz