Szukaj na tym blogu

1 września 2026

Zielone jabłuszko

        12. Marzenia


        Patrzyliśmy sobie głęboko w oczy. Deszcz spływał nam po twarzach, po szyjach, po ustach. Bez słowa objęliśmy się – niby chcąc się ogrzać, choć oboje wiedzieliśmy, że na takim deszczu to marny sposób. Ale nie o ciepło ciała tak naprawdę chodziło. Chodziło o coś znacznie głębszego.

        Urszula pierwsza wsunęła dłonie pod moją przemokniętą koszulę. Jej długie, delikatne, giętkie palce dotknęły mojej skóry na plecach. Zadrżałem gwałtownie – trudno powiedzieć, czy bardziej z zimna deszczu, czy z gorąca jej dotyku. Palce powoli wędrowały w górę, aż zatrzymały się w okolicy łopatek. Gładziła mnie powoli, czule, jakby chciała zapamiętać każdy centymetr mojej skóry, każdy mięsień napięty pod jej opuszkami.

        Nie mogłem oddychać. Miałem wrażenie, że serce zaraz mi stanie.

        Zrobiłem to samo.

        Położyłem dłonie na jej plecach, wsuwając je pod mokrą bluzkę. Znów była bez stanika. Skóra była zaskakująco ciepła mimo ulewy. Urszula zadrżała – chyba jeszcze mocniej niż ja. Jej ciało wyprężyło się lekko pod moim dotykiem, a oddech uwiązł jej w gardle. Spojrzała mi w oczy, a w jej dużych, ciemnych źrenicach płonął blask, którego nie dało się ukryć – mieszanka pożądania, ciekawości i czystej, bezbronnej tęsknoty.

        Staliśmy tak długo na deszczu, przemoczeni do suchej nitki, obejmując się pod burzowym niebem. Deszcz spływał po naszych twarzach, po szyjach, po plecach, wpadał za kołnierze. Nasze dłonie powoli, nieśmiało, a jednak coraz śmielej poznawały nawzajem nasze ciała – gładziły mokrą skórę, odkrywały jej ciepło, jej drżenie, jej gotowość.

        Nie pocałowaliśmy się wtedy. Nie tym razem. Z okien domu śledziły nas uważne oczy siostry, która pewnie myślała, że całkiem zwariowaliśmy.

        Ale ten mokry, burzowy uścisk powiedział więcej niż tysiąc pocałunków. Mówił o pragnieniu, o zaufaniu, o tym, że granice między nami właśnie topniały jak cukier pod letnim deszczem.

        Choć może nie umieliśmy tego jeszcze nazwać ani ubrać w słowa, coraz wyraźniej zdawaliśmy sobie sprawę, że pragniemy czegoś więcej. Że tęsknimy za kolejnym krokiem, za chwilą, w której wreszcie zostaniemy naprawdę sami, bez pośpiechu, bez lęku i bez czujnych spojrzeń. Marzenia o tym, by móc dotykać się swobodnie, bez ograniczeń, rosły w nas z każdym spotkaniem, coraz silniejsze, coraz bardziej natarczywe. Były jednak dalekie od naszej rzeczywistości.

        Ani ja, ani Urszula nie mieliśmy własnego kąta ani żadnych środków, które pozwoliłyby nam spotkać się na choćby kilka godzin w spokoju. Nie istniało miejsce, gdzie moglibyśmy spokojnie przekroczyć tę cienką, drżącą linię oddzielającą nas od prawdziwej, cielesnej dorosłości. Choć dawno przekroczyliśmy wiek, w którym nazywano nas dziećmi, wciąż żyliśmy pod bacznym okiem rodzin i całej parafii, gdzie każdy gest mógł zostać zauważony i skomentowany.

        Tego wieczoru byłem tak podniecony, że aż bolało. Moje ciało krzyczało o jej dotyk, o jej ciepło, o jej nagą skórę przy mojej. Czułem, że ona pragnie dokładnie tego samego – widziałem to w jej oczach, w tym, jak drżała, gdy nasze dłonie się spotykały, w tym, jak jej oddech przyspieszał i stawał się płytszy, gdy byliśmy blisko siebie. Ale w moim domu tego wieczoru była matka, brat i siostra. Nie było najmniejszej szansy, żeby cokolwiek mogło się wydarzyć. W jej domu panował jeszcze surowszy nadzór.

        Zdaje się, że właśnie tamtego burzowego dnia, kiedy staliśmy przemoczeni na drodze, objęci i drżący pod strugami deszczu, podjęliśmy milczącą, nieodwołalną decyzję.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przeczytaj

Gorący grzech kuzynki

     2. Upadek ostatniej bieli      Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim...