22. Na tym małym kawałku piasku
Jej niewielkie, jędrne piersi przywarły do mojej klatki piersiowej z zaskakującą siłą i pewnością. Czułem, jak twarde, sterczące sutki oraz chropowate, nabrzmiałe brodawki drażnią moją skórę z każdym oddechem. Każdy najmniejszy ruch wywoływał falę przyjemnych dreszczy, które spływały w dół kręgosłupa. Czas ponownie zwolnił swój bieg, jakby świat wokół nas postanowił dać nam więcej przestrzeni na doznania.
Mój kutas – twardy jak stal, gruby, żylasty, rozpalony do granic wytrzymałości – spoczął ciężko na jej brzuchu, tuż poniżej pępka. Pulsował mocno, zostawiając na jej ciepłej skórze wilgotny ślad podniecenia. Wstyd, niepewność i resztki pruderyjnej powściągliwości powoli topniały w ogniu czystego, pierwotnego pragnienia. Zastąpiło je gorące, słodkie, niemal bolesne podniecenie.
Wciskałem się w nią z żarliwym zapałem, choć miejsca między nami było aż nadto. Trzymałem ją mocno za plecy, palce wbiłem w łopatki, przyciągając ją do siebie tak mocno, jakbym bał się, że za chwilę rozpłynie się jak morska mgła. Jakby wiatr mógł ją porwać i zabrać ode mnie na zawsze.
W pewnym momencie moje dłonie, śmiałe i bezczelne, zsunęły się niżej, bez najmniejszego wahania. Znalazły się na jej krągłych, miękkich pośladkach. Zacisnąłem na nich palce z zachłanną, niemal zwierzęcą żądzą, ugniatając je mocno, rozchylając lekko, czując ich idealną sprężystość i ciepło. Słodycz, która mnie wtedy ogarnęła, była tak intensywna, że aż zakręciło mi się w głowie.
Ona przywarła do mnie całym ciałem, jeszcze mocniej, jeszcze bliżej. Coraz wyraźniej miałem wrażenie, że w tej chwili jest moja. Tylko moja. Że na tym małym kawałku piasku, ukryci wśród zarośli i wierzby, staliśmy się jednością – ciałem, oddechem i pożądaniem.
Wtuliła twarz w zagłębienie mojego obojczyka. Ten gest był tak słodki, tak ufny, że poczułem, jak coś we mnie mięknie i jednocześnie płonie jeszcze mocniej. Czułem jej gorący, przyspieszony oddech na swojej skórze, szybkie, płytkie westchnienia. Wiedziałem, że jest gotowa. Gotowa na wszystko. Gotowa na mnie. Na mojego rozpalonego do czerwoności, pulsującego kutasa, który tak mocno napierał na jej brzuch.
Nie chciałem jednak niczego przyspieszać. Nie teraz. Ta chwila była zbyt piękna, zbyt cenna. Każdy gest, każdy dotyk niósł w sobie magię. Chłonąłem ją całą z podwójną intensywnością, tak jak chłonie się burzę, gdy stoi się na samym jej środku – z szeroko otwartymi oczami i sercem bijącym w rytm piorunów. Tylko my mogliśmy to zrozumieć. Tylko my potrafiliśmy to poczuć.
– Janusz… – wyszeptała w moją skórę.
– Tak, Ula? – odpowiedziałem cicho, muskając ustami jej włosy.
– Czy my…
– Co?
Zawahała się na moment, a potem wypaliła drżącym głosem:
– Czy my się kochamy? Czy uprawiamy seks? Czy my to naprawdę robimy?
Uśmiechnąłem się, czując, jak jej ciało drży lekko w moich ramionach.
– Tak, Ula. Robimy to. Naprawdę to robimy – powiedziałem ciepło. – Jesteś taka…
– Jaka? – uniosła lekko głowę, patrząc mi w oczy.
– Delikatna. Taka gorąca… – wyszeptałem, a mój głos był już lekko ochrypły z pożądania.
Oplotła mnie jeszcze mocniej swoimi długimi, szczupłymi ramionami. Jej sprawne, ciekawskie palce zaczęły błądzić po mojej skórze na plecach, kreśląc powolne, zmysłowe ścieżki, które przyprawiały mnie o dreszcze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz