Szukaj na tym blogu

1 października 2026

W Objęciach Faktorii

1. Żywiczny Tron Dwóch Słońc


Słońca – ciężkie, miodowo-złote, zmieszane z obcym blaskiem – wlewały się skośnymi strugami między potężne gałęzie pradawnego vorathu. Jedna – ogromna, blado-czerwona – pulsowała leniwie niczym rozgrzany bursztyn późnego popołudnia. Druga – mała, niemal biała – tnęła powietrze ostrym, srebrzystym światłem, które boleśnie wbijało się w cienie.


Pień vorathu wznosił się jak żywa kolumna świata, tak monstrualny, że nawet dziesięciu mężczyzn nie mogłoby go objąć. Obwód u podstawy przekraczał czterdzieści metrów, a wysokość sięgała niemal dwustu pięćdziesięciu, górując nad równiną z dostojeństwem istoty starszej niż jakakolwiek pamięć.

Kora, ciemna do granatu w najgłębszych szczelinach, nosiła na sobie ślady tysiącleci – głębokie, nieregularne bruzdy, jakby sama planeta drapała drzewo w ataku bezsilnej zazdrości. W tych ranach zalegał gęsty, złocisty pył, pajęczyny wielonożnych stworzeń oraz zastygłe krople żywicy, które w blasku dwóch słońc lśniły niczym skrzepła krew bogów: purpurowo-czarne, niemal przezroczyste klejnoty o ostrym, słodko-gorzkim zapachu.

Powierzchnia pnia była chropowata, pełna guzów wielkich jak ludzkie torsy, wybrzuszeń i starych, zwęglonych blizn po meteorach oraz burzach plazmowych. Każdy taki ślad opowiadał milczącą historię przetrwania – o nawałnicach, które wyły nad równiną, o korzeniach sięgających tak głęboko w skałę przesyconą metalami ciężkimi, że drzewo piło sam szpik planety. Konary rozkładały się niczym ramiona tytana, tak masywne, że na ich rozłożystych grzbietach mogłyby wyrosnąć całe mniejsze lasy.

Ogromne liście, wielkie jak żagle starożytnych galer, drżały leniwie w górze, połyskując metalicznym, zielono-fioletowym blaskiem. Gdy wiatr przechodził między nimi, wydawały niski, śpiewny szum – nie zwykły szelest, lecz jakby odległą, obcą pieśń, w której mieszały się żal i duma.

W cieniu tego kolosa czas rzeczywiście płynął inaczej: cięższy, gęstszy, nasycony żywiczną wonią i dziwnym, podwójnym światłem. Tu nawet kurz unosił się wolniej, a cienie zdawały się pamiętać więcej niż żywe istoty. Vorath stał tu od niepamiętnych czasów – starszy niż cywilizacje, które rozkwitały i obracały się w proch na tej planecie. Był świadkiem, milczącym strażnikiem i być może ostatnią prawdziwą potęgą tego świata.

I właśnie w tym miejscu, pod pulsującymi sercami dwóch słońc, wszystko miało się zacząć na nowo. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przeczytaj

Gorący grzech kuzynki

     2. Upadek ostatniej bieli      Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim...