Ostatnie wakacje.

502. Afrodyta zeszła na ziemię.

Materiał był lekki, prawdopodobnie bawełniany, a całość trzymała się na cienkich ramiączkach, które wyglądały niczym kolorowe paski słodyczy. Sukienka nie miała zapięć – wystarczyło ją zsunąć przez głowę. Można by pomyśleć, że to przypadkowy wybór stroju, coś wrzuconego na siebie bez większego namysłu. Ale nie u Natalii. U niej wszystko miało sens. Nawet ta dziecięca sukienka – niby zbyt obszerna, niby zbyt prosta – stawała się narzędziem wyrazu. Pokazywała jej dystans do siebie, lekkość bycia, a jednocześnie odwagę w łamaniu konwencji.

I kiedy tak stała w tej "lalkowej" sukience, było w niej coś niepokojąco hipnotyzującego. Coś, co sprawiało, że człowiek nie mógł oderwać wzroku – ani od niej, ani od historii, którą szeptała ta z pozoru banalna kreacja.

W tej kreacji widziałem ją już kilkukrotnie – i za każdym razem myśl wracała jak natrętna melodia, której nie sposób się pozbyć. Marzyłem o tym, żeby to w końcu zrobić. Podejść do niej powoli, bez słowa, i pociągnąć za końcówki kokard na jej ramionach. Te delikatne wstążki wyglądały, jakby trzymały w ryzach całą sukienkę, jakby od nich zależało, czy materiał pozostanie na miejscu, czy zsunie się niczym mgła ze wzgórza o poranku.

Byłem ciekaw – cholernie ciekaw – czy to naprawdę tylko one podtrzymują tę lekką tkaninę, czy może jest tam jakiś ukryty mechanizm, jakiś haczyk, sprytnie zamaskowane zapięcie. Ale teraz nie miałem już wątpliwości. Teraz wiedziałem. To właśnie te kokardy były jedynym zabezpieczeniem. Jeden ruch – jeden świadomy gest  i wszystko mogło się zmienić.

Och, Natalia... – przemknęło mi przez myśl niczym westchnienie. Jakaś ty piękna. Stała przede mną w tej lalkowej sukience, z pozoru beztroskiej, a jednak prowokującej bardziej niż najbardziej obcisła suknia wieczorowa. W jej oczach błyszczało coś pomiędzy wyzwaniem a zaufaniem, coś, co mówiło: „Jeśli chcesz – teraz jest ten moment”.

I przez ułamek sekundy cały świat przestał istnieć – nie było sali, nie było ludzi, nie było przyszłości ani przeszłości. Tylko ona. Tylko te kokardy. I moje dłonie, które powoli unosiły się w ich stronę.

Nie miała na sobie ani majteczek, ani stanika. Stała przede mną – cudowna, śliczna, a przede wszystkim niesamowicie działająca na moją młodą, rozpaloną wyobraźnię. Ciemnowłosa dziewczyna o smukłej sylwetce i delikatnych rysach twarzy. Nie wyróżniała się niczym szczególnym, przynajmniej na pierwszy rzut oka – nie była jak modelka z okładki, nie miała wyzywającej pewności siebie ani teatralnego wdzięku.

A jednak… była cała jakby utkanym z paradoksów pięknem. W jej spojrzeniu kryło się coś łagodnego i zmysłowego zarazem. Każdy jej gest – nawet ten najmniejszy – wydawał się pełen niezamierzonej finezji. Patrzyłem na nią i miałem wrażenie, że widzę coś, czego nie powinienem widzieć, a równocześnie – że to właśnie dla mnie zostało odsłonięte.

Nie musiała nic mówić. Jej milczenie było bardziej elektryzujące niż jakiekolwiek słowa. Była zwyczajna, a zarazem tak boleśnie wyjątkowa, że aż zapierało mi dech.

Scena wyglądała niczym wyjęta z kart greckich mitów – jakby Afrodyta zeszła na ziemię, by spotkać się z Achillesem, ale nie na polu bitwy, lecz na scenie pełnej ciszy, napięcia i utajonego pragnienia.

Ona stała przede mną w samych tylko białych botkach na wysokim obcasie, które nadawały jej sylwetce jeszcze więcej zadziornej elegancji. Jej sukienka – ta dziecięco-niewinna, przypominająca strój lalki – która chwilę wcześniej zdawała się być przemyślaną kreacją, teraz leżała bezużyteczna u jej stóp. Tylko zwitek biało-niebieskiego materiału, coś pomiędzy zapomnianym snem a śladem po tajemniczym obrzędzie.