Igła

5. Killer wśród zabawek erotycznych

Ostateczna bitwa rozegrała się przed dużym, zdobionym lustrem w jej sypialni, w której panował ciepły półmrok, rozświetlany jedynie przez delikatne światło lampek nad toaletką. Jeszcze dziś, wspominając tamten wieczór, nie mogę uwierzyć, że byłem do tego zdolny – że każdy, nawet najdrobniejszy szczegół został przeze mnie tak skrupulatnie zaplanowany, że z taką precyzją wprowadziłem w życie ten ryzykowny, niemal szaleńczy plan. Stała tam, Wiktoria, przed tym ogromnym lustrem, ubrana w czarną, obcisłą mini spódniczkę, która podkreślała krągłość jej bioder, i krótką, białą bluzeczkę typu crop top, odsłaniającą płaski brzuch z tym hipnotyzującym, wystającym pępkiem – małym, idealnie uformowanym supełkiem, który stał się centrum moich obsesji. Nie było trudno ją do tego nakłonić, bo cechowała się sporą dozą próżności, charakterystyczna dla dziewczyn świadomych swojej urody. Wiedziała, że od tygodni patrzę na nią z nieukrywanym podziwem, może nawet pożądaniem, i wyraźnie chciała się pochwalić wszystkimi swoimi atutami – szerokimi biodrami, które kołysały się w rytm jej kroków, krągłym tyłkiem, napinającym materiał spódniczki, i jędrnymi piersiami, które zdawały się walczyć o wolność pod cienką dzianiną. Udawała, że poprawia włosy, nonszalancko odrzucając je na bok, ale każdy jej ruch był wyreżyserowany – kręciła biodrami, wypinała klatkę piersiową w taki sposób, że sztywne, twarde sutki niemal przebijały materiał bluzki, a jej spojrzenie w lustrze, rzucone w moją stronę, było pełne zadziornej prowokacji, jakby mówiło: „Patrz, ale nie dotykaj”. 

Stałem za nią, czując, jak krew pulsuje mi w skroniach, a powietrze w pokoju gęstnieje od niewypowiedzianego napięcia. W dłoni ściskałem narzędzie zbrodni – coś, co miało pozbawić ją wszelkiego oporu, rozbroić jej bariery i w ułamku sekundy powalić na kolana. Tak to sobie wyobrażałem, choć w głębi duszy nie byłem pewien, jak blisko prawdy jestem. Serce waliło mi jak młot, ręce drżały z mieszanki ekscytacji i nerwów, a w głowie kłębiły się wizje tego, co mogło się wydarzyć. Jeśli moje przypuszczenia się sprawdzą, odkryję nowe, nieznane lądy – jej ciało, jej reakcje, jej całkowite oddanie – i w pełnej chwale wkroczę do raju, który nawiedzał moje sny od tygodni. Ale jeśli cała akcja okaże się klapą, jeśli ona nie zareaguje tak, jak powinna, a zamiast tego poczuje się zaatakowana? W najgorszym scenariuszu mogła oskarżyć mnie o napaść seksualną, a ta myśl, choć odpychana z całej siły, czaiła się w tyle głowy jak mroczny cień. Nie chciałem nawet o tym myśleć – po prostu musiało się udać, nie było innej opcji.

Tym, co ściskałem głęboko w dłoni, była średniej wielkości igła lekarska – sterylna, błyszcząca, wciąż zabezpieczona plastikową pochwą, która chroniła przed przypadkowym ukłuciem i zapewniała higienę. Higiena była dla mnie priorytetem – to nie była amatorska zabawa, wszystko musiało być pod kontrolą. Igła nie miała nic wspólnego z delikatnym spinaczem do bielizny, który mógł wywołać lekki ból, ale nic poza tym. To był prawdziwy killer wśród zabawek erotycznych, narzędzie, które miało przekraczać granice przyjemności i bólu, prowadząc do ekstazy, której oboje moglibyśmy doświadczyć. Nie pamiętam, gdzie to podpatrzyłem – może w jakimś zakamarku internetu, na forum dla ludzi o podobnych fascynacjach, gdzie opisywano eksperymenty z wrażliwymi punktami ciała. Czy próbowałem tego sam? Tak, i to właśnie przekonało mnie do tego pomysłu. Kiedy delikatnie przejechałem igłą po swoim pępku, czując, jak ostry czubek muska skórę, a moje ciało reaguje falą dreszczy i gorąca, wiedziałem, że to coś wyjątkowego. Pomyślałem: jeśli na mnie działa to tak intensywnie, to jak ona zareaguje, skoro jej pępek jest jeszcze bardziej wrażliwy? Jak daleko moglibyśmy zajść, eksplorując tę wspólną obsesję? Ryzyko było ogromne, ale pragnienie, by zobaczyć jej reakcję – przyspieszony oddech, rozszerzone źrenice, rumieńce na twarzy – było silniejsze.