24. Opalizujące Trysnienie Rozkoszy
Pierwszy strumień był jak wystrzał z armaty. Gęsty, biały, gorący wytrysk uderzył Mayę z taką siłą, że aż odchyliła głowę. Potężna struga spermy chlusnęła jej prosto w twarz, rozbijając się na policzku, czole i ustach.
Akt trwał w hipnotycznym, mokrym rytmie. Maya klęczała przed Abelem jak kapłanka oddana swojemu bogu.
Jej pełne, lśniące od deszczu i nektaru usta poruszały się z bezbłędną, niemal nabożną precyzją. Raz pochłaniała go głęboko, aż gardło jej się wybrzuszało w obscenicznie pięknym łuku, raz wysuwała się powoli, by gorący, giętki język mógł zataczać leniwe, dręczące kręgi wokół nabrzmiałej, ciemnopurpurowej żołędzi. Język Mai był jak żywe, gorące tornado – wirował, drażnił, lizał, ssąc zachłannie, nie pozostawiając ani milimetra tej potężnej męskości bez pieszczoty.
Abel ledwo trzymał się na nogach. Kolana mu drżały, mięśnie ud napięte były do granic wytrzymałości, a brzuch falował w spazmatycznych skurczach. Jego kutas zrobił się monstrualny – grubszy, dłuższy, żyły na całej długości wystąpiły tak mocno, że wyglądały jak fioletowe, pulsujące węże gotowe pęknąć pod ciśnieniem. Żołądź nabrzmiała do rozmiarów dorodnej, ciemnej pieczarki, lśniąca od gęstej śliny i obfitego preejakulatu.
– O Boże… o kurwa… – jęczał Abel ochryple, ledwo łapiąc oddech. – Maya… twoje usta… ja nie wytrzymam… zaraz… kurwaaa…
Maya uniosła na niego spojrzenie – oczy miała szkliste z rozkoszy, pełne drapieżnego triumfu. Nie zwolniła ani na moment. Przeciwnie – przyspieszyła, biorąc go jeszcze głębiej, aż gardło jej się wybrzuszało. Jedną ręką masowała ciężkie, napięte jądra, drugą mocno ściskała nasadę kutasa, pompując go w idealnym, nieubłaganym rytmie.
W końcu Abel zesztywniał jak rażony prądem.
– Taaak… zaraz… o Jezu… TRYSNĘ!
Pierwszy strumień był jak wystrzał z armaty. Gęsty, biały, gorący wytrysk uderzył Mayę z taką siłą, że aż odchyliła głowę. Potężna struga spermy chlusnęła jej prosto w twarz, rozbijając się na policzku, czole i ustach. Druga, jeszcze mocniejsza, trafiła ją w pierś, zalewając lewą pierś i spływając ciężką, kremową strugą po sutku. Trzecia i czwarta były równie obfite – Maya celowo kierowała strumienie, żeby pokryć siebie całą: dekolt, brzuch, uda, a nawet pulsującą cipkę, która zdawała się chłonąć każdy kroplę z zachłanną radością.
Abel wył, trząsł się, ledwo stojąc. Jego kutas pulsował w jej dłoniach jak żywe stworzenie, wyrzucając z siebie kolejne, obfite porcje gęstej, pachnącej spermy. Po chwili całe ciało Mai – od mokrych włosów po palce stóp – było pokryte lśniącą, lepką warstwą jego nasienia. Sperma spływała po jej sutkach, zbierała się w rowku między piersiami, ściekała po brzuchu i mieszała się z jej własnym nektarem między udami.
Maya oblizała usta, smakując go z lubością, po czym spojrzała na resztę mężczyzn z tym swoim urwisowskim, absolutnie pewnym uśmiechem.
– No widzicie… – powiedziała miękko, niskim, zmysłowym głosem, oblizując czubek palca pokrytego spermą. – O to właśnie chodziło. Teraz będzie mu lżej. Będzie spał jak dziecko.
Profesor patrzył na nią z mieszanką grozy i niechcianego, palącego podniecenia. Jego głos był chrapliwy:
– Maya… ty już nie jesteś sobą. Przemienili cię. Potrzebujesz leczenia.
Maya uniosła brew. Z jej lewej piersi spływał wolny, gęsty strumień spermy Abela, ozdabiając ciemny, nabrzmiały sutek kremową koroną. Wyglądała oszałamiająco.
– Leczenia? – powtórzyła z niedowierzaniem, a potem roześmiała się cicho, gardłowo. – To wy jesteście chorzy, wszyscy. Popatrzcie na siebie. Jacy spięci, jacy nieszczęśliwi. Wyluzujcie wreszcie. Ta planeta nie chce was zabić. Ona chce was uleczyć. Dać wam wieczne szczęście. Nie widzicie tego? Nie czujecie?
Zrobiła krok bliżej, wciąż klęcząc, z ciałem pokrytym gęstym nasieniem, które lśniło w sztucznym świetle kontenera.
– Ja jestem szczęśliwa – dodała ciszej, prawie czule. – Po raz pierwszy w życiu naprawdę szczęśliwa. Chcecie, żebym wam pokazała jak to smakuje?
Deszcz na zewnątrz nadal padał ciężko, dudniąc o dach jak serce całego świata.
A w środku kontenera powietrze było tak gęste od napięcia, że niema. l dało się je kroić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz