25. Naga Kapłanka na Stalowym Ołtarzu
Jej cipka była ciasna, gorąca i niewiarygodnie mokra. Widoczny był każdy milimetr, jak potężny kutas powoli znika w jej ciele. Maya opadała coraz niżej, aż w końcu usiadła na nim całym ciężarem bioder, biorąc go w siebie do samego końca. Brzuch jej lekko wybrzuszył się od jego rozmiaru.
Abel stał roztrzęsiony, oparty plecami o ścianę kontenera. Jego potężny kutas, wciąż pokryty śliną i gęstą spermą, nieco zmiękł, ale nie opadł ani na chwilę. Ciężko pulsował, nabrzmiały, czerwono-fioletowy, z żyłami napiętymi jak postronki. Z żołędzi wciąż sączyła się gęsta, mleczna kropla.
Maya nie dała mu nawet sekundy wytchnienia.
Z niskim, gardłowym pomrukiem znów chwyciła go w obie dłonie. Jej małe palce ledwo obejmowały grubość. Bez wahania pochłonęła go ustami – głęboko, zachłannie, mokro. Język wirował wokół główki jak wygłodniałe zwierzę, ssąc, liżąc, drażniąc wrażliwy rowek pod żołędzią. W kilka sekund kutas Abela znów stał jak stal – jeszcze grubszy, jeszcze twardszy, pulsujący z taką siłą, że wydawało się, iż zaraz pęknie.
– Ooooch… kurwa… – jęknął ciężko, ledwo trzymając się na nogach. – Maya… ja… nie wytrzymam…
Ona tylko zamruczała z zadowoleniem, nie wypuszczając go z ust. Jej policzki zapadły się, gdy ssała mocniej, a oczy patrzyły na niego z czystym, zwierzęcym głodem.
W końcu puściła go z głośnym, mokrym mlaśnięciem. Na jej ustach i brodzie błyszczała mieszanka śliny i spermy.
– Teraz – wyszeptała chrapliwie.
Jednym płynnym, zaskakująco silnym ruchem popchnęła go na podłogę. Wielki, ciężki Abel upadł z głuchym łoskotem na plecy, jakby był z papieru. Maya natychmiast wspięła się na niego jak na wierzchowca.
Najpierw jedno kolano, potem drugie. Usiadła okrakiem na jego biodrach, szeroko rozkładając uda. Jej cipka – nabrzmiała, soczysta, lśniąca od własnych soków i resztek spermy Abela – zawisła dokładnie nad jego potężną, pulsującą fujarą. Powoli przesunęła dłonią po swojej szparce od dołu do góry, rozsmarowując wilgoć. Potem dwoma palcami rozchyliła mięsiste, nabrzmiałe wargi, pokazując wszystkim ciemnoróżowe, mokre wnętrze.
Wielka, nabrzmiała żołądź Abela czekała tuż pod nią.
Maya chwyciła jego kutasa w połowie długości, skierowała go prosto w siebie i powoli, centymetr po centymetrze, opadła.
– Haaaaaaa… – wydała z siebie długie, gardłowe westchnienie, gdy gruba główka rozepchnęła jej ścianki.
Jej cipka była ciasna, gorąca i niewiarygodnie mokra. Widoczny był każdy milimetr, jak potężny kutas powoli znika w jej ciele. Maya opadała coraz niżej, aż w końcu usiadła na nim całym ciężarem bioder, biorąc go w siebie do samego końca. Brzuch jej lekko wybrzuszył się od jego rozmiaru.
– O kurwa… jest taki gruby… wypełnia mnie całego… – jęknęła drżącym głosem pełnym rozkoszy.
Zaczęła jeździć.
Powoli na początku – unosząc się wysoko, aż prawie wysunął się z niej, po czym opadając mocno, z mokrym, głośnym plaśnięciem. Każdy ruch był soczysty, obsceniczny. Jej ciężkie piersi podskakiwały rytmicznie, sutki twarde jak kamienie. Sperma Abela, która wciąż pokrywała jej ciało, rozsmarowywała się przy każdym ruchu, tworząc lśniącą, lepką warstwę na jej skórze.
Abel leżał pod nią, wygięty w łuk, z ustami szeroko otwartymi w niemym krzyku rozkoszy. Jego ręce zacisnęły się na jej biodrach tak mocno, że na pewno zostaną siniaki.
Pozostali patrzyli na to wszystko jak zahipnotyzowani.
Kain miał rękę głęboko w spodniach, masując się powoli, z otwartymi ustami. Marek stał oparty o ścianę, oddychając ciężko, z widoczną, potężną erekcją. Nawet profesor nie mógł oderwać wzroku – jego twarz była czerwona, oddech urywany, a w oczach walczyły ze sobą wstyd i pierwotne, zwierzęce pożądanie.
Maya przyspieszyła. Jej cipka wydawała głośne, mokre, obsceniczne dźwięki przy każdym opadnięciu. Deszcz bębnił o dach, a wewnątrz kontenera panowała gęsta, duszna atmosfera czystego, bezwstydnego seksu.
– No dalej… – wysapała Maya, patrząc na pozostałych z ogniem w oczach. – Nie stójcie tak… Chodźcie tu. Wszyscy. Nie musicie już udawać…
Jej biodra poruszały się coraz szybciej, miażdżąc Abela w sobie, wyciskając z niego kolejne jęki i stękania.
A oni patrzyli.
I coraz trudniej było im pamiętać, dlaczego właściwie mieliby się powstrzymywać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz