17. Eksplozja Purpurowej Żądzy
Napięcie w kontenerze eksplodowało w ciągu kilku minut. Zarodniki działały już bezlitośnie.
– Startujemy! Kurwa, startujemy natychmiast! – wrzeszczał Abel, uderzając pięścią w stół tak mocno, że blat zatrzeszczał. Jego twarz była czerwona, oczy szkliste i rozpalone gorączką, a w kroczu wyraźnie rysowała się nabrzmiała, bolesna erekcja, której nawet nie próbował ukryć. – Ten prom może polecieć na orbitę! Lepiej zgnić w metalowej trumnie niż skończyć jak Sara!
Profesor stał nieruchomo, opierając się ciężko o blat. Jego oddech był nierówny, głęboki, jakby walczył z niewidzialną falą zalewającą ciało. Na skroniach perlił mu się pot.
– Nie – odparł ochryple. – Wracamy do ruin. Tam jest klucz. Tam jest Maya. Jeśli zrozumiemy, jak to wszystko działa, może jeszcze zdążymy…
– Zrozumieć?! – Kain roześmiał się ochryple, dziko, niemal zwierzęco. – Ty naprawdę chcesz tam wrócić? Czujesz to samo co ja, profesorze? Moje jaja aż bolą. Chcę kogoś zerżnąć. Albo dać się zerżnąć. Wszystko mi jedno.
Zarodniki działały już bezlitośnie. Powietrze w kontenerze zgęstniało jak słodki, lepki syrop, przesycone ciężkim, piżmowym aromatem, który wnikał w płuca przy każdym oddechu. Mężczyźni pocili się obficie. Ich ciała zdradzały ich wbrew woli i rozumowi. Kutas Abela był tak twardy, że boleśnie napierał na materiał kombinezonu, pulsując widocznie. Marek Voss siedział na krześle z ręką między udami, masując się przez tkaninę powolnymi, nieświadomymi ruchami, patrząc nieobecnym, zamglonym wzrokiem.
Nagle technik Ramirez wstał gwałtownie. Jego oczy były szeroko otwarte, usta rozchylone, policzki płonęły.
– Ja… muszę na chwilę wyjść – wyszeptał drżącym głosem. – Tylko się wysikać. Tylko na chwilę… Zaraz wracam…
Zrobił krok w stronę otwartych drzwi. Kain złapał go za ramię, lecz w jego własnych oczach też płonęła już nierówna walka – pożądanie przeciwko resztkom rozsądku.
W tym momencie na środku platformy wylądowała Luminelle.
Mała skrzydlata istota usiadła na poręczy balustrady, dokładnie w krwistym świetle zachodzącego większego słońca. Jej ciało lśniło od potu i nektaru. Zielone oczy płonęły drapieżnym głodem. Powoli uniosła swoją krótką sukieneczkę, całkowicie odsłaniając mokrą, pulsującą, różowo-purpuroową cipkę, po czym rozłożyła szeroko nóżki w bezwstydnym zaproszeniu.
– Veniu… veniu al ŝi – zamruczała słodko, gardłowo.
Komunikatory w ich kombinezonach przetłumaczyły drżącym, zmysłowym głosem:
Chodźcie… chodźcie do niej.
W tym samym momencie w powietrzu przed nimi zmaterializowała się wizja – przejrzysta, lecz przerażająco realistyczna.
Maya.
Owinięta ciasno w gigantyczny, pulsujący purpurowy kwiat. Tylko jej głowa wystawała na zewnątrz. Oczy miała wywrócone, usta szeroko otwarte wokół grubej, nabrzmiałej liany, która poruszała się w nich rytmicznie. Z jej cipki i tyłka lały się obfite strumienie gęstego, opalizującego nektaru. Brzuch był lekko wybrzuszony od ilości płynu, który w nią wpompowano. Całe ciało drżało w niekończącym, katatonicznym orgazmie. Na jej twarzy malował się wyraz absolutnej, bezmyślnej, boskiej ekstazy.
Luminelle oblizała usta i dodała z szelmowskim uśmiechem:
– Ŝi estas feliĉa… ŝi apartenas al ni nun. Vi ankaŭ povas aparteni.
Ona jest szczęśliwa… teraz należy do nas. Wy też możecie należeć.
W kontenerze zapadła cisza, przerywana jedynie ciężkimi, urywanymi oddechami i cichym, wilgotnym odgłosem dłoni Marcina poruszających się coraz szybciej.
Marek nagle zerwał się i podbiegł do terminalu. Otworzył ostatnie nagranie z kamery zewnętrznej.
To, co zobaczyli, zmroziło im krew w żyłach i jednocześnie sprawiło, że ich kutasy pulsowały boleśnie, nabrzmiewając do granic.
Na nagraniu reszta załogi – sześć osób – wychodziła z kontenera dobrowolnie. Uśmiechnięci. Nadzy. Sara Kline klęczała na platformie, ssąc grubą purpurową mackę z wyrazem czystej, nieziemskiej błogości na twarzy.
Obydwaj technicy stali obok siebie, całkowicie nadzy, z wielkimi, sterczącymi, żylastymi kutasami nabrzmiałymi do granic możliwości. Ich biodra drżały. Z ziemi wyrosły dwie giętkie, purpurowo-różowe łodygi, zakończone kwiatami o mięsistych, pełnych płatkach, które uformowały się w kształt soczystych, gorących, kobiecych ust. Te kwiatowe usta najpierw delikatnie musnęły czubki ich kutasów, a potem powoli, zachłannie nasunęły się na nie. Płatki zacisnęły się ciasno, pulsując i ssąc z mokrym, mlaskającym rytmem.
Mężczyźni jęknęli głośno, niemal jednocześnie. Jeden odchylił głowę do tyłu, z ustami szeroko otwartymi w niemym krzyku rozkoszy, podczas gdy drugi zacisnął dłonie na biodrach i zaczął instynktownie wpychać się głębiej w gorące, drżące wnętrze kwiatu. Ich twarze były czerwone, żyły na szyjach napięte, oczy na wpół przymknięte w ekstazie. Ciała drżały, kolana uginały się pod nimi, a z gardeł wydobywały się chrapliwe, zwierzęce pomruki i jęki. Kwiaty ssały mocniej, ich płatki falowały, wydzielając gęsty, słodki nektar, który spływał po ich kutasach i jajach.
Doktor Lang leżała na plecach na ciepłej, wilgotnej powierzchni platformy, z szeroko rozłożonymi nogami. Jej dojrzałe, kobiece ciało lśniło od potu i śluzu. Piersi falowały w szybkim oddechu, sutki były twarde i ciemne. Trzy różne rośliny jednocześnie penetrowały ją z bezlitosną czułością. Gruba, purpurowa macka z pulsującymi żyłkami wsuwała się głęboko w jej cipkę, rozciągając ją szeroko. Druga, cieńsza i pokryta delikatnymi wypustkami, wślizgiwała się do jej tyłka. Trzecia wypełniała jej usta, wpompowując nektar prosto do gardła.
Ciało doktor Lang wyginało się w łuk, biodra unosiły się same, błagając o więcej. Z jej cipki i ust ściekały obfite strumienie mieszanki śliny, nektaru i jej własnych soków. Na twarzy malował się wyraz absolutnego, zwierzęcego spełnienia.
Najgorsze było ostatnie ujęcie.
Kamera uchwyciła moment, w którym cała grupa, spleciona z mackami i kwiatami, powoli wsysana była w ogromny, pulsujący organ dżungli – gigantyczną, fioletowo-czerwoną macicę zrośniętą z pniem pradawnego drzewa, która rytmicznie się kurczyła, jakby pożerała ich z lubieżnym, nienasyconym głodem.
Jakby las nie tylko pochłaniał ich ciała, ale zapładniał się nimi od środka.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz