Szukaj na tym blogu

7 października 2026

W Objęciach Faktorii

 7. Planeta Rozkoszy i Szaleństwa


Faktoria… Planeta, która zabiła więcej ludzi niż niejedna wojna kolonialna. A my właśnie na niej wylądowaliśmy. Te zarodniki nie zabijają ciała – one budzą umysł.


Perspektywa zbliżyła się powoli do jednego z prowizorycznych modułów mieszkalnych, stojącego w głębokim cieniu olbrzymiego promu. Baraki były niskie, kanciaste, przytłoczone masą statku, który górował nad nimi niczym ciemna, milcząca góra wykuta z nocnego metalu.

Wnętrze modułu było ciasne, lecz urządzone z wojskową precyzją. Ściany z matowego, szarego kompozytu pokrywały panele techniczne i migoczące ekrany, na których pulsowały dane telemetryczne. Zimne, błękitnawe światło lamp mieszało się z pomarańczową poświatą wskaźników awaryjnych, tworząc atmosferę napiętej gotowości. Powietrze pozostawało suche, przefiltrowane do granic jałowości – pachniało ozonem, rozgrzanym plastikiem i gorzką nutą syntetycznej kawy. Cichy, monotonny szum systemu recyrkulacji wypełniał przestrzeń jak oddech uśpionej maszyny.

Przy metalowym, składanym stole siedzieli dwaj mężczyźni.

Kain, główny mechanik pokładowy, był potężny, o szerokich ramionach i dłoniach naznaczonych bliznami oraz starymi oparzeniami. Na szarym kombinezonie widniał czarno-czerwony emblemat Sekcji Napędowej oraz trzy srebrne belki starszego oficera technicznego. Siedział rozparty, z ciężkim spokojem człowieka, który zbyt wiele razy patrzył śmierci prosto w oczy i nie odwrócił wzroku.

Naprzeciwko niego Abel, inżynier nawigacyjny pierwszej klasy, wydawał się szczuplejszy i bardziej nerwowy. Na ramieniu nosił emblemat Sekcji Nawigacji i Astrogacji wraz z dwiema srebrnymi belkami. Jego palce nieustannie bębniły o blat obok holograficznego tabletu, na którym wirowały kolumny danych.

Kain odchylił się na krześle, obracając w grubych palcach metalowy kubek z parującą kawą.

– Faktoria… – mruknął niskim, chropowatym głosem, jakby samo słowo miało smak rdzy. – Planeta, która pochłonęła więcej dusz niż niejedna kolonialna rzeź. A my właśnie postawiliśmy na niej stopę.

Abel parsknął cicho, lecz w jego śmiechu nie było ani odrobiny wesołości – jedynie gorzki cień.

– W raportach zwą ją oficjalnie „Faktoria-9”. Nieoficjalnie… Planeta Rozkoszy. Albo, jak mawiają ci nieliczni, którzy wrócili – Planeta Szaleństwa.

Kain uniósł brew, czekając.

Abel nachylił się bliżej, ściszając głos do konspiracyjnego szeptu:

– Te zarodniki… Nie niszczą ciała. One budzą umysł. Wyciągają na światło dzienne to, co najgłębiej ukryte. Ludzie, którzy oddychali tym powietrzem bez filtrów, umierali z ekstazy. Godzinami. Dniami. Aż serce lub mózg nie wytrzymywały. Najgorsi błagali, by ich nie ratować – by zostawić ich w tym rozkosznym obłędzie.

Zapadła cisza, ciężka jak wilgotne powietrze za ścianą. Tylko jeden z monitorów odezwał się cichym, samotnym piknięciem.

Kain spojrzał w stronę wzmocnionego okna. Za nim majaczyła purpurowo-czarna ściana lasu, niezgłębiona i cierpliwa.

– Podczas hamowania mieliśmy problemy – powiedział w końcu, wracając do spraw namacalnych. – Silniki trzeciego ciągu były niestabilne. Straciliśmy dwanaście procent mocy na rufie. A hibernacja… – pokręcił głową z ponurym szacunkiem. – Trzech techników wyszło z komór zdezorientowanych, dręczonych halucynacjami jeszcze przed lądowaniem. Systemy kriogeniczne nie były projektowane pod tak kapryśne pole magnetyczne tej planety.

Abel skinął głową, stukając palcem w tablet.

– Astrogacja też to odczuła. Rdzeń nawigacyjny zgłaszał anomalie grawitacyjne co osiemnaście minut. Jakby planeta… ciągnęła nas do siebie, pragnęła nas. – Zawahał się, po czym dodał ciszej: – Zespół naukowy jest zachwycony. Doktor Voss twierdzi, że biomateria lasu posiada strukturę quasi-neuronalną. Że to może być jeden rozproszony, gigantyczny organizm.

Kain uśmiechnął się ponuro, a w jego oczach zamigotał mroczny błysk.

– Czyli wylądowaliśmy na żywym mózgu.

– Voss idzie dalej – kontynuował Abel. – Mówi, że zarodniki nie działają jak zwykłe halucynogeny. One dopasowują się do człowieka. Pokazują to, czego najbardziej pragniemy… albo czego najbardziej się lękamy. – Spojrzał na niego uważnie. – Boisz się, Kain?

Mechanik milczał przez długą chwilę. Potem dopił kawę jednym, zdecydowanym haustem i odstawił kubek z metalicznym stuknięciem, które zabrzmiało jak wyrok.

– Nie – odparł spokojnie. – Jestem zaintrygowany. Przebyłem szesnaście lat świetlnych, by tu dotrzeć. Jeśli ta planeta chce mi coś pokazać… niech pokaże. Nie będę odwracał wzroku.

Wstał ciężko. Jego potężna sylwetka rzuciła długi, drapieżny cień na szarą ścianę modułu.

– Sprawdzę silniki osobiście. Po tym lądowaniu nie ufam automatom.

Gdy podszedł do śluzy, Abel odezwał się jeszcze ciszej, niemal błagalnie:

– Kain.

Mechanik zatrzymał się, nie odwracając głowy.

– Nie zdejmuj maski. Nawet na chwilę.

Kain nie odpowiedział. Tylko lekkie, wilcze skrzywienie ust zdradziło jego uśmiech. Nacisnął przycisk śluzy.

Za oknem, w gęstym półmroku lasu, coś dużego i fosforyzującego poruszyło się powoli między czarnymi paprociami.

Jakby słuchało.

I czekało.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przeczytaj

Gorący grzech kuzynki

     2. Upadek ostatniej bieli      Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim...