8. Zarodniki Zakazanej Rozkoszy
To nie są zwykłe halucynacje. Zarodniki Lingua i Phallorchis wnikają do płuc i w ciągu minut przeprogramowują ośrodek rozkoszy w mózgu. Najpierw czujesz rozlewające się ciepło. Potem palące pożądanie. A potem twoje ciało zaczyna dosłownie wyć o dotyk – o twardą, głęboką penetrację, o wypełnienie. Mówią, że to najsilniejsze podniecenie, jakiego człowiek jest w stanie doświadczyć. I że po pewnym czasie… przestajesz chcieć wracać.
Hermetyczne drzwi śluzy rozsunęły się z cichym sykiem, wpuszczając do wnętrza krótką falę wilgotnego, ciężkiego powietrza. Wilgotne, słodkie powietrze owiało jej skórę jak zaproszenie.
W progu stanęła Maya.
Młoda, niebezpiecznie młoda, niewysoka, lecz zbudowana w sposób, który przykuwał spojrzenia z siłą zaklęcia. Delikatna talia przechodziła w pełne, kuszące biodra i obfity biust, który napinał cienką bluzkę rozpiętą niżej, niż pozwalał jakikolwiek regulamin. Materiał delikatnie drgał przy każdym oddechu, podkreślając miękką krągłość piersi i twardniejące sutki widoczne pod tkaniną. Krótkie, czarne spodenki opinały się ciasno na mocnych udach i krągłych pośladkach, a ciężkie wojskowe buty jedynie potęgowały kontrast między surowością a zmysłową kobiecością.
Długie, ciemne włosy spływały na ramiona w pozornym nieładzie. Duże, błyszczące oczy pełne były figlarnej przekory i czegoś głębszego – głodu, który ledwo maskowała uśmiechem. Usta, pomalowane ciemną wiśniową czerwienią, wyginały się w prowokującym łuku.
Weszła do modułu powoli, z miękką, świadomą pewnością siebie. Biodra kołysały się leniwie przy każdym kroku, przyciągając wzrok obu mężczyzn. Spojrzała na nich długim, leniwym spojrzeniem, w którym mieszały się rozbawienie, wyzwanie i ukryte pragnienie.
– No i jak, chłopaki… – odezwała się niskim, aksamitnym głosem z nutą drwiny. – Dacie się namówić na mały spacer? Bez masek. W takim pięknym klimacie aż szkoda siedzieć w tej metalowej puszce.
Kain i Abel spojrzeli na nią jednocześnie. W ciasnym wnętrzu modułu zaległa gęsta, naelektryzowana cisza.
Kain pierwszy odzyskał głos. Pochylił się naprzód, marszcząc brwi.
– Zwariowałaś? – zapytał spokojnie, lecz twardo. – Chcesz, żeby ta planeta pożarła cię żywcem jeszcze przed końcem pierwszej doby?
Maya roześmiała się cicho, perliście, a śmiech ten spłynął po skórze jak ciepły miód.
– Głupoty – odparła, przechylając głowę. – Nasłuchaliście się starych historii i teraz wszędzie widzicie potwory. Wyjdziemy tylko na chwilę. Dosłownie kilka minut. Co niby ma się stać?
Jej spojrzenie prześlizgnęło się po twarzach obu mężczyzn, zatrzymując się nieco dłużej na każdym z nich. Uśmiech nie schodził z jej ust.
Wilgotne, ciężkie powietrze z zewnątrz nadal sączyło się przez otwartą śluzę – ciepłe, słodkie, mdląco kuszące.
Kain westchnął ciężko i oparł się plecami o zimną metalową ścianę.
– Maya… nie rób z nas idiotów. Wiesz doskonale, że nie chodzi tylko o dwutlenek węgla i wilgoć.
Abel, wyraźnie spięty, pokręcił głową i spojrzał na nią niemal błagalnie.
– Ostatnia ekipa, która wyszła bez masek… Druga zmiana, trzy miesiące temu. Pamiętasz, co zostało z doktor Lang?
Maya uniosła brew, udając zainteresowanie, choć w jej ciemnych oczach zapłonęła niebezpieczna iskierka.
– Coś o tym słyszałam. Podobno straciła przytomność.
– Straciła przytomność – powtórzył Kain z gorzkim uśmiechem. – Tylko że zanim do tego doszło, przez prawie czterdzieści minut biegała naga po lesie, krzycząc, żeby rośliny pieprzyły ją mocniej. Znaleźliśmy ją przywiązaną mackami do vorathu. Dwa dni później wciąż drżała i błagała, byśmy zabrali ją z powrotem między te macki.
Abel dodał cicho, unikając jej wzroku:
– To nie są zwykłe halucynacje. Zarodniki Lingua i Phallorchis wnikają do płuc i w ciągu minut przeprogramowują ośrodek rozkoszy w mózgu. Najpierw czujesz rozlewające się ciepło. Potem palące pożądanie. A potem twoje ciało zaczyna dosłownie wyć o dotyk – o twardą, głęboką penetrację, o wypełnienie. Mówią, że to najsilniejsze podniecenie, jakiego człowiek jest w stanie doświadczyć. I że po pewnym czasie… przestajesz chcieć wracać.
Maya powoli oblizała dolną wargę, a jej palce leniwie bawiły się brzegiem bluzki, odsłaniając jeszcze więcej dekoltu. Sutki wyraźnie napinały cienki materiał.
– Brzmi… intensywnie – mruknęła, a w jej głosie zabrzmiała niska, gardłowa nuta autentycznego zainteresowania.
Kain zmrużył oczy.
– Intensywnie? Dalia, ta mała blondynka z technicznego… po jednej takiej „krótkiej przechadzce” nie była w stanie normalnie funkcjonować przez tydzień. Siedziała rozkraczona w kącie modułu medycznego, płacząc, bo żaden z nas nie potrafił jej rżnąć tak mocno i głęboko, jak robiły to te rośliny. Mówiła, że ich macki są grubsze, gorętsze, bardziej giętkie i… pomysłowe niż jakikolwiek człowiek.
Ciężka cisza zawisła w kontenerze, przerywana jedynie odległym, niskim szumem lasu.
Abel dodał jeszcze ciszej:
– Niektóre z nich nie tylko penetrują. One cię smakują. Ssą. Wypełniają cię swoim gęstym, słodkim nektarem, aż czujesz, że zaraz pękniesz z rozkoszy. A ty prosisz o więcej. Widziałem nagrania. Nie chcesz tego oglądać, Maya.
Dziewczyna milczała przez chwilę, jakby smakowała każde słowo. Potem uśmiechnęła się powoli – tym swoim niebezpiecznym, wilgotnym uśmiechem.
Przechyliła głowę i spojrzała na nich spod długich rzęs.
– A co, jeśli ja właśnie tego chcę? – zapytała miękko, niemal szeptem. – Może jestem ciekawa, jak to jest poczuć coś tak potężnego, że człowiek traci rozum i oddaje się całkowicie.
Kain zacisnął szczękę, a w jego oczach zapłonął mroczny ogień.
– Maya, kurwa…
– Tylko kilka minut – powtórzyła, robiąc krok w stronę otwartej śluzy. Wilgotne, słodkie powietrze otoczyło jej ciało jak niewidzialna pieszczota. – Obiecuję, że nie odejdę daleko. Chcę tylko… poczuć tę planetę. Naprawdę ją poczuć.
Jej oczy błyszczały gorączkowo.
W powietrzu wisiało napięcie tak gęste, że niemal dało się je dotknąć – słodkie, niebezpieczne i pulsujące.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz