21. Szept Ciała w Metalowej Klatce
Profesor stał przy oknie kontenera, patrząc na drugą stronę platformy. Laboratorium było dokładnie naprzeciwko — oddalone o niecałe czterdzieści metrów. Ciepłe, białe światło wewnątrz nadal się paliło, zapraszające, niemal kojące. Jakby nic złego się nie wydarzyło.
Cień Taros gasł właśnie za horyzontem, zalewając platformę krwią i złotem. Selene już dawno skryła się za koronami drzew. Zmrok na X10BA spadał jak ciężka, aksamitna kurtyna.
– Musimy tam dotrzeć – powiedział profesor ochrypłym, lecz zdecydowanym głosem. – Próbki z ruin są w przenośnej komorze kriogenicznej. Tylko tam mamy sprzęt, żeby je porządnie zbadać. Bez tego jesteśmy ślepi.
Kain otarł pot z czoła grzbietem dłoni. Oddychał ciężko, jakby powietrze w kontenerze zgęstniało w syrop.
– Czterdzieści metrów – powtórzył cicho. – W normalnych warunkach… śmiesznie krótka droga. Ale nie teraz.
Abel siedział pod ścianą, kolana podciągnięte pod brodę, na ustach błąkał mu się nieobecny, niebezpieczny uśmiech.
– A po co w ogóle iść? – mruknął leniwie. – Przecież wszystko, czego naprawdę potrzebujemy… jest tam, na zewnątrz.
Marek Voss podszedł do okna. Jego oddech pozostawiał wilgotne smugi na szkle.
– Normalnie wyszlibyśmy drzwiami, przecięli platformę i bylibyśmy na miejscu w dwadzieścia sekund – powiedział cicho. – Ale spójrzcie teraz…
Wszyscy zbliżyli się do okien.
Rośliny już pełzły.
Grube, lśniące macki Lingua dulcissima oplatały krawędzie platformy niczym czułe, nienasycone ramiona kochanka. Kilka wielkich kwiatów położyło się płasko na metalowej posadzce, ich aksamitne płatki drgały delikatnie, jakby oddychały w rytm bicia serc mężczyzn. W oddali, między kontenerami, majaczyły delikatne, fosforyzujące sylwetki Luminelle — siedziały na poręczach i obserwowały ich w milczeniu, jak drapieżne anioły.
Profesor zacisnął szczękę tak mocno, że mięśnie na twarzy mu drgnęły.
– Nie przejdziemy górą. Zbyt ryzykowne. Jest jeszcze kanał techniczny. Właz w podłodze tego kontenera. Prowadzi pod platformą, wzdłuż głównego okablowania i rur. Powinien być szczelniejszy.
Abel parsknął niskim, gardłowym śmiechem.
– „Powinien”. Jakież to urocze słowo w tych okolicznościach.
Kain spojrzał na profesora z mieszanką desperacji i gniewu.
– Ryzyko zarodników będzie ogromne. Maski ledwo działają. A tam na dole… nie wiemy, co już weszło.
W tym momencie Marek nagle zesztywniał i wskazał palcem w okno.
– Tam… patrzcie.
Z mroku, od strony dżungli, powoli wyszła postać.
Kobieta.
Całkowicie naga.
Maya.
Jej ciało lśniło w świetle latarni jak posmarowane najczystszym olejem i nektarem bogów. Pełne, ciężkie piersi kołysały się przy każdym kroku, ciemne sutki sterczały twardo, nabrzmiałe z podniecenia. Szerokie biodra i krągły, jędrny tyłek poruszały się z leniwą, zwierzęcą gracją. Między udami wyraźnie widać było nabrzmiały, mokry srom — pulsujący, rozchylony, z którego spływała cienka, opalizująca strużka nektaru, pozostawiając lśniący ślad na skórze.
Szła boso po zimnym metalu platformy, jakby stąpała po najmiększym aksamicie.
– O mój Boże… – wyszeptał Marek, czując, jak krew gwałtownie spływa mu w dół.
Maya zatrzymała się kilka metrów przed kontenerem. Uśmiechnęła się — szeroko, błogo, niemal promiennie. Machnęła do nich ręką, jakby spotykali się na letnim pikniku.
– Hej chłopaki! – zawołała słodko, jej głos był niski, lekko zachrypnięty rozkoszą. – Otwórzcie! To ja! Wróciłam!
Abel podniósł się powoli, wpatrując się w nią jak w objawienie.
– Kurwa… jaka ona jest piękna… – wyszeptał drżącym głosem.
Maya roześmiała się perliście i obróciła powoli, pokazując im całe ciało — każdy krągły, lśniący szczegół, każdy mokry ślad na skórze.
– No co wy tak się zamknęliście? – zawołała czule. – Przestańcie się wygłupiać i wyjdźcie na świeże powietrze. Nic wam nie grozi! Spójrzcie tylko na mnie… tu jest tak cudownie. Ta planeta chce wam dać nieograniczoną rozkosz. Wieczne szczęście. Zjednoczenie. Nie musicie już niczego się bać. Nie musicie walczyć.
Zrobiła krok bliżej. Jej ciężkie piersi zakołysały się kusząco, a z cipki spłynęła kolejna, gruba, lśniąca kropla nektaru, która powoli ściekła po udzie aż do kostki.
– Otwórzcie drzwi… – poprosiła miękko, niemal czule, patrząc im prosto w oczy. – Chodźcie do mnie. Chodźcie do nas.
W kontenerze zapadła ciężka, duszna cisza, przerywana jedynie przyspieszonymi oddechami mężczyzn.
Abel zrobił krok w stronę śluzy.
Kain złapał go za ramię.
A profesor patrzył na Mayę — piękną, nagą, promieniejącą absolutnym, bezgranicznym szczęściem — i czuł, jak coś w nim pęka powoli, słodko, nieodwracalnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz