19. Ostatnia Pieczęć Rozpadającego Się Rozumu
Profesor stanął w progu śluzy wewnętrznej, blokując drogę ręką. – Zamknąć śluzę! Natychmiast! – jego głos był ostry, ale drżał.
Wnętrze kontenera pulsowało napięciem tak gęstym, że zdawało się lepkie na języku. Powietrze, ciężkie od zarodników, pachniało już nie tylko dżunglą, lecz czymś głęboko cielesnym – słodką, piżmową wonią podniecenia i poddania.
– Zamknąć? – powtórzył Abel z niebezpiecznym uśmiechem, kręcąc głową. Jego twarz płonęła głębokim szkarłatem, oczy szkliły się gorączką, a w kroczu kombinezon napinał się obscenicznie wokół twardego, pulsującego kutasa. – Ty naprawdę chcesz nas tu zamknąć jak w puszce z trucizną?
Kain zrobił krok naprzód, potężny i groźny.
– Abel, zamknij mordę i rusz dupę do panelu.
– Nie dotykaj mnie! – warknął Abel, odsuwając się gwałtownie. – Czujesz to czy nie?! Serce mi wali jak oszalałe. Wszystko… wszystko mnie boli z pożądania. Chcę wyjść. Tylko na chwilę. Tylko popatrzeć… poczuć…
Marek Voss stał kilka kroków dalej, opierając się o ścianę. Oddychał ciężko przez usta, jakby każdy wdech był aktem lubieżnym. Jego dłonie drżały, a wzrok co chwilę uciekał ku otwartym drzwiom śluzy, za którymi majaczyła purpurowa, kusząca ciemność dżungli.
– Ja… ja też czuję… – wyszeptał ochryple. – Jakby ktoś lał mi gorącą melasę do żył. Tak przyjemnie… tak cholernie przyjemnie…
Profesor zacisnął zęby. Na jego szyi pulsowały już delikatne, złoto-fioletowe linie – pierwsze ślady bioluminescencji, które zarodniki malowały na skórze jak pieczęć własności.
– Posłuchajcie mnie! – powiedział podniesionym głosem, choć w gardle czuł już słodki ucisk. – Jeśli teraz otworzymy drzwi szerzej, będzie po nas. Zamykamy śluzę. To rozkaz!
Abel zrobił krok w stronę wyjścia, jego ruchy stały się płynne, niemal taneczne, jakby ciało już należało do lasu.
– Pierdolę rozkazy. Ja wychodzę.
Rzucił się do przodu.
Kain zareagował błyskawicznie – złapał go od tyłu i pociągnął z całej siły. Obaj runęli na podłogę kontenera z głośnym, metalicznym hukiem. Abel wierzgał jak oszalały, próbując się wyrwać, jego biodra poruszały się instynktownie, ocierając się o podłogę w lubieżnym, bezwstydnym rytmie.
– Puść mnie! – wrzeszczał, szarpiąc się dziko. – Muszę tam iść! Ona na mnie czeka! Czuję ją! Ona jest mokra i ciepła i chce mnie całego!
Jego oczy były szalone. Z kącika ust spływała mu ślina. W kroczu kombinezon miał już ciemną, mokrą plamę – preejakulat przesiąknął materiał.
Marek zawahał się tylko chwilę, po czym ruszył w stronę otwartych drzwi śluzy, jakby ciągnęła go niewidzialna, gorąca lina.
– Marek! – krzyknął profesor.
Ten zatrzymał się w progu, drżąc na całym ciele. Pot spływał mu po twarzy strumieniami. Oddychał tak ciężko, jakby właśnie przebiegł maraton rozkoszy. W oczach miał łzy – mieszankę strachu i czystej, zwierzęcej żądzy.
– Ja… ja tylko na sekundę… – mamrotał. – Tylko popatrzeć… tylko poczuć zapach… to nie boli… to jest piękne…
Kain, wciąż walcząc z Abelem na podłodze, wrzasnął ochryple:
– Marek, kurwa, nie rób tego!
Profesor skoczył do panelu awaryjnego i uderzył w przycisk zamykania śluzy. Ciężkie, hermetyczne drzwi zaczęły się zsuwać z głośnym, mechanicznym sykiem, jak ostatnia bariera przed nieuniknionym.
Abel wydał z siebie dziki, rozpaczliwy krzyk i z ogromną siłą odepchnął Kaina. Poderwał się i rzucił w stronę zamykającej się śluzy. Zdążył wsadzić ramię między drzwi. Metal zacisnął się na jego przedramieniu. Abel zawył – nie z bólu, lecz z frustracji tak głębokiej, że przypominała ekstazę.
– Puśćcie mnie! – darł się, szarpiąc jak opętany. – Ja chcę tam! Chcę poczuć te macki! Chcę, żeby mnie wypełniły! Chcę dojść tak, jak oni na nagraniu!
Jego oczy były szalone. Z ust spływała ślina. W kroczu kombinezon miał już całkowicie przemoczony.
W końcu Kain i profesor wspólnymi siłami oderwali go od drzwi. Śluza zamknęła się z głuchym, ostatecznym hukiem, odcinając ich od purpurowego świata na zewnątrz.
W kontenerze zapadła ciężka, duszna cisza.
Tylko ich przyspieszone oddechy, mokre plaśnięcia potu kapiącego na podłogę i ciche, desperackie jęki Abela, który wciąż drżał w uścisku Kaina.
Profesor oparł się plecami o zamkniętą śluzę. Cały drżał. Na jego twarzy malowała się mieszanka ulgi i głębokiego, palącego wstydu.
– Udało się… – wyszeptał.
Ale nikt nie czuł zwycięstwa.
Zarodniki już były wewnątrz.
I z każdą sekundą robiły się silniejsze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz