9. Pyłek Zakazanej Rozkoszy
Mała skrzydlata westchnęła z rozkoszą, rozkładając szerzej nóżki i pokazując mu wszystko. Jej cipka była już całkowicie mokra, nabrzmiała, gotowa, pulsująca w rytm jego ruchów. Ciężkie piersi kołysały się kusząco przy każdym drżeniu skrzydełek.
X10BA oddychała ciężko, wilgotno i słodko. Powietrze było tak gęste, że zdawało się lepić do skóry niczym druga, lubieżna warstwa.
Steven wyszedł zaledwie kilka minut wcześniej — niby „tylko odetchnąć”, niby „się wysikać”. Lecz gdy zszedł z twardej płyty lądowiska i skrył się za ogromnym fioletowym krzewem, coś w atmosferze Faktori zmieniło się nieodwracalnie. Liście były szerokie jak drzwi, ciężkie od kondensacji, lśniące głębokim ametystem i srebrem w blasku dwóch słońc.
Stanął za największym z nich, rozpiął rozporek i wyjął ciężkiego, już na wpół stwardniałego penisa. Gorące, wilgotne powietrze musnęło jego nabrzmiałe ciało jak intymna pieszczota. Nie zdążył nawet zacząć.
Wtedy ją zobaczył.
Na wysokości jego twarzy, stojąc pewnie na środku wielkiego liścia, stała ona – mała skrzydlata istota. Kobieta wielkości gołębia, obscenicznie zmysłowa, niebezpiecznie doskonała. Przezroczyste skrzydła ważki drżały delikatnie, rozsiewając wokół złocisto-zielony, fosforyzujący pyłek, który pachniał nektarem i grzechem. Cienka sukieneczka z liści i pajęczyny ledwo zakrywała ciężkie, pełne piersi o ciemnozielonych, twardych sutkach przebijających przez materiał. Biodra miała kusząco zaokrąglone, a między udami – gładką, już mokrą i nabrzmiałą cipkę, błyszczącą od własnych soków.
Patrzyła prosto na niego. Na maskę. Na twarz. A potem niżej – na jego grubiejącego, pulsującego kutasa w dłoni.
Przechyliła głowę. Na jej ustach rozkwitł powolny, drapieżny uśmiech.
– Salu, bela terani… Ne kripira. Viris tira… tiom forta kaj dika.
Komunikator szepnął mu prosto do ucha niskim, zmysłowym głosem:
Cześć, piękny przybyszu… Nie krępuj się. Twój członek… jest taki mocny i gruby.
Steven zamarł. Serce waliło mu jak oszalałe.
Mała istota zrobiła krok naprzód na liściu, wypinając bioderka z prowokacyjną gracją. Powoli uniosła skraj swojej sukieneczki dwoma smukłymi paluszkami, całkowicie odsłaniając gładką, nabrzmiałą szparkę, z której już spływała przezroczysta, lepka wilgoć.
– Elyra ama vida viris tira… – zamruczała gardłowo.
Chcę patrzeć na twojego kutasa…
Jej zielone oczy płonęły czystym, pierwotnym głodem. Oblizała wargi powoli, zmysłowo.
– Prena ĝin en mana… mova. Forta. Elyra velira mira por tira…
Chwyć go. Ruszaj. Mocno. Bardzo się podniecam patrząc na ciebie…
Steven jęknął cicho pod maską. Dłoń zacisnęła się mocniej wokół grubego, nabrzmiałego penisa. Zaczął poruszać nią powoli, potem coraz szybciej, rytmicznie. Ciężki kutas pulsował mu w palcach, żołądź nabrzmiała i lśniąca od gęstego preejakulatu.
Mała skrzydlata westchnęła z rozkoszą, rozkładając szerzej nóżki i pokazując mu wszystko. Jej cipka była już całkowicie mokra, nabrzmiała, gotowa, pulsująca w rytm jego ruchów. Ciężkie piersi kołysały się kusząco przy każdym drżeniu skrzydełek.
– Jes… tiel… pli rapide… – jęknęła, a komunikator przetłumaczył drżącym, podnieconym głosem:
Tak… właśnie tak… szybciej…
Jej bioderka poruszały się rytmicznie, jakby już ujeżdżała jego twardego kutasa. Skrzydełka drżały coraz gwałtowniej, rozsiewając więcej złocistego pyłku, który osiadał na jego skórze jak afrodyzjak.
Steven walczył jeszcze przez chwilę, lecz przegrał z kretesem. Ręka poruszała się coraz mocniej, coraz szybciej. Mokre, lubieżne plaśnięcia mieszały się z jej słodkimi, gardłowymi jękami.
– Donu al mi… donu vian spermon, bela terani… Elyra volas vidi kiel vi ŝprucas por mi…
Daj mi… daj mi swoją spermę, piękny przybyszu… Chcę zobaczyć, jak dla mnie tryskasz…
To wystarczyło.
Steven wydał zduszony, gardłowy jęk i doszedł gwałtownie. Gęste, białe strugi nasienia wystrzeliły z niego z ogromną siłą. Pierwsza przeleciała tuż obok jej twarzy, muskając skrzydło. Kolejne spadały obficie na wielki fioletowy liść wokół niej, tworząc kremowe, lśniące plamy na ciemnej purpurze. Kilka gęstych kropel wylądowało na jej udzie i brzuchu.
Mała istota patrzyła zachłannie, z szeroko otwartymi oczami i rozchylonymi ustami. Kiedy ostatnia, najsilniejsza struga spadła na jej gładką skórę, uśmiechnęła się triumfalnie i przesunęła paluszkami po jego gorącej spermie, rozsmarowując ją powoli po swoim ciele jak najdroższy olejek.
– Dankon… – wyszeptała zmysłowo.
Dziękuję…
Potem spojrzała mu prosto w oczy i dodała cicho, z szelmowskim, pełnym obietnicy uśmiechem:
– La venontan fojon… mi volas ĝin interne.
Następnym razem… chcę to poczuć w środku.
Steven stał jeszcze chwilę, dysząc ciężko, z opuszczonymi spodniami i sercem walącym jak oszalałe. Za jego plecami rozległ się jej perlisty, figlarny śmiech — lekki jak szum skrzydeł ważki, a jednocześnie ciężki od obietnicy.
Powietrze wokół nadal było gęste, słodkie i lepkie.
Jak zaproszenie, któremu nie sposób się oprzeć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz