Szukaj na tym blogu

30 października 2026

W Objęciach Faktorii

 30. Sterylna Klatka Purpurowej Tęsknoty


Sterylne światło jarzeniówek boleśnie kłuło w oczy. Profesor pierwszy otworzył powieki. Faktoria – Planeta Rozkoszy, ich planeta – wisiała w czarnej pustce kosmosu jak ogromna, rozgrzana kochanka.


Leżał na wąskim, medycznym łóżku w izolatce, ciało ciężkie i obolałe, każdy mięsień krzyczał z wysiłku, którego wspomnienie rozpływało się w gorączkowym półśnie. Igły kroplówek wbite w obie ręce i klatkę piersiową trzymały go w miejscu niczym stalowe kajdany. Obok, na identycznych posłaniach, budzili się pozostali: Kain, Abel i Marek – wszyscy nadzy pod cienkimi, przezroczystymi prześcieradłami, opleceni plątaniną rurek, sensorów i cicho pikających monitorów.

Powietrze przesycone było ozonem, środkami dezynfekującymi i ledwo wyczuwalną, słodką nutą – tą samą, która sprawiała, że krew szybciej krążyła w żyłach, a pod prześcieradłami pulsowały boleśnie nabrzmiałe członki.

Abel pierwszy wydał chrapliwy jęk. Jego dłoń instynktownie powędrowała w dół, zaciskając palce na twardym jak skała kutasie.

– Kurwa… – wychrypiał. – Co się… dzieje…

Profesor odwrócił głowę ku szerokiemu iluminatorowi. Purpurowo-zielona kula Faktori zdawała się patrzeć na nich z powrotem – cierpliwie, kochająco, głodnie. Jak żywe, oddychające ciało.

– Profesorze… żyje pan? – wycharczał Kain, podnosząc się z trudem.

– Chyba tak… – odpowiedział słabo. – Gdzie… gdzie my jesteśmy?

Marek siedział już na łóżku, wpatrzony w planetę szeroko otwartymi oczami. Pod prześcieradłem wyraźnie odznaczał się jego sztywny, pulsujący kutas.

– Na statku… – wyszeptał. – To musi być statek. Ale… jak? Skąd on się tu wziął?

Abel roześmiał się krótko, nerwowo, niemal histerycznie. Jego dłoń wciąż poruszała się powoli pod cienką tkaniną.

– Ja nie chcę stąd odlatywać… – powiedział cicho, błagalnie. – Chcę wrócić. Na dół. Do lasu. Do niej… do nich…

Profesor zamknął oczy. Czuł to samo – potężne, palące, nienasycone podniecenie, które nie miało nic wspólnego z ludzkim pożądaniem. Jakby planeta zostawiła w nich gorącą, mokrą, głodną ranę, której nic nie mogło zaleczyć.

– Czuję ją… – wyszeptał Marek, nie odrywając wzroku od Faktori. – Ciągle ją czuję. Jakby wciąż mnie pieprzyła…

Kain usiadł, prześcieradło zsunęło się z bioder, odsłaniając wzwiedzionego, lśniącego członka. Nie zakrył się. Nie było już sensu.

– Co oni nam zrobili…? – zapytał ochryple. – Boże… ja chcę tam wrócić. Chcę, żeby mnie znowu wzięły. Wszystkie te macki… te kwiaty… chcę, żeby mnie wypełniły.

Maya.

Jej imię zawisło w powietrzu, choć nikt go nie wypowiedział.

W izolatce zapadła ciężka, gorąca cisza, przerywana jedynie pikaniem urządzeń i przyspieszonymi oddechami czterech mężczyzn, których ciała wciąż płonęły nieugaszoną żądzą.

Drzwi rozsunęły się z cichym, niemal zmysłowym szmerem.

Do środka weszła wysoka, niezwykle piękna kobieta. Długie, jasne włosy spływały po ramionach jak płynne złoto, a duże, błękitne oczy emanowały zbyt czystym, zbyt spokojnym blaskiem. Biały uniform medyczny opinał jej ciało w sposób wyrafinowany i prowokujący – pełne piersi, wąska talia, krągłe biodra. Poruszała się z nienaturalną gracją.

W dłoniach niosła tacę z czterema kubeczkami wypełnionymi gęstą, delikatnie fosforyzującą różową substancją. Zapach, który się rozniósł, był słodki, mdły, znajomy – jak nektar z Faktori.

Mężczyźni patrzyli na nią w milczeniu, z mieszanką zdumienia i instynktownego, palącego podniecenia. Nawet osłabieni, ich ciała reagowały natychmiast.

Profesor pierwszy odzyskał głos.

– Kim pani jest? – zapytał ochryple. – I co to jest?

Kobieta uśmiechnęła się łagodnie, niemal czule.

– Wypijcie. To wam pomoże. Stabilizuje organizm, łagodzi objawy.

Kain parsknął nerwowym śmiechem.

– Nic nie będę pił, dopóki nie dowiem się, co to jest. I przede wszystkim – gdzie my, kurwa, jesteśmy?

– Jesteście poważnie chorzy – odparła spokojnie. – Nazywam się Doktor Elara Voss. Misja ratunkowa „Aether-9”. Jesteśmy tu, żeby pomóc.

Profesor zmrużył oczy. Coś w jej słowach brzmiało fałszywie, jak delikatna, jedwabista maska.

– Czas… działa inaczej, kiedy się go odpowiednio… nagina – dodała miękko, pochylając się nad łóżkiem profesora. Jej pełne piersi napięły materiał uniformu, a zapach ciała – czysty, lecz z delikatną, słodką nutą – uderzył go prosto w twarz.

Jej palce musnęły jego ramię.

– Wypij – wyszeptała niemal czule. – Albo nie. Ale wtedy… będziecie cierpieć. A my nie chcemy, żebyście cierpieli.

Za iluminatorem Faktoria wirowała powoli – wielka, żywa, głodna. Czekała.

W izolatce zapadła ciężka, gorąca cisza. Czterech mężczyzn, podłączeni do maszyn, z pulsującymi kutasami i głowami pełnymi wspomnień mokrej, purpurowej rozkoszy. I kobieta, która uśmiechała się zbyt pięknie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przeczytaj

Gorący grzech kuzynki

     2. Upadek ostatniej bieli      Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim...