30. Sterylna Klatka Purpurowej Tęsknoty
Sterylne światło jarzeniówek boleśnie kłuło w oczy. Profesor pierwszy otworzył powieki. Faktoria – Planeta Rozkoszy, ich planeta – wisiała w czarnej pustce kosmosu jak ogromna, rozgrzana kochanka.
Leżał na wąskim, medycznym łóżku w izolatce, ciało ciężkie i obolałe, każdy mięsień krzyczał z wysiłku, którego wspomnienie rozpływało się w gorączkowym półśnie. Igły kroplówek wbite w obie ręce i klatkę piersiową trzymały go w miejscu niczym stalowe kajdany. Obok, na identycznych posłaniach, budzili się pozostali: Kain, Abel i Marek – wszyscy nadzy pod cienkimi, przezroczystymi prześcieradłami, opleceni plątaniną rurek, sensorów i cicho pikających monitorów.
Powietrze przesycone było ozonem, środkami dezynfekującymi i ledwo wyczuwalną, słodką nutą – tą samą, która sprawiała, że krew szybciej krążyła w żyłach, a pod prześcieradłami pulsowały boleśnie nabrzmiałe członki.
Abel pierwszy wydał chrapliwy jęk. Jego dłoń instynktownie powędrowała w dół, zaciskając palce na twardym jak skała kutasie.
– Kurwa… – wychrypiał. – Co się… dzieje…
Profesor odwrócił głowę ku szerokiemu iluminatorowi. Purpurowo-zielona kula Faktori zdawała się patrzeć na nich z powrotem – cierpliwie, kochająco, głodnie. Jak żywe, oddychające ciało.
– Profesorze… żyje pan? – wycharczał Kain, podnosząc się z trudem.
– Chyba tak… – odpowiedział słabo. – Gdzie… gdzie my jesteśmy?
Marek siedział już na łóżku, wpatrzony w planetę szeroko otwartymi oczami. Pod prześcieradłem wyraźnie odznaczał się jego sztywny, pulsujący kutas.
– Na statku… – wyszeptał. – To musi być statek. Ale… jak? Skąd on się tu wziął?
Abel roześmiał się krótko, nerwowo, niemal histerycznie. Jego dłoń wciąż poruszała się powoli pod cienką tkaniną.
– Ja nie chcę stąd odlatywać… – powiedział cicho, błagalnie. – Chcę wrócić. Na dół. Do lasu. Do niej… do nich…
Profesor zamknął oczy. Czuł to samo – potężne, palące, nienasycone podniecenie, które nie miało nic wspólnego z ludzkim pożądaniem. Jakby planeta zostawiła w nich gorącą, mokrą, głodną ranę, której nic nie mogło zaleczyć.
– Czuję ją… – wyszeptał Marek, nie odrywając wzroku od Faktori. – Ciągle ją czuję. Jakby wciąż mnie pieprzyła…
Kain usiadł, prześcieradło zsunęło się z bioder, odsłaniając wzwiedzionego, lśniącego członka. Nie zakrył się. Nie było już sensu.
– Co oni nam zrobili…? – zapytał ochryple. – Boże… ja chcę tam wrócić. Chcę, żeby mnie znowu wzięły. Wszystkie te macki… te kwiaty… chcę, żeby mnie wypełniły.
Maya.
Jej imię zawisło w powietrzu, choć nikt go nie wypowiedział.
W izolatce zapadła ciężka, gorąca cisza, przerywana jedynie pikaniem urządzeń i przyspieszonymi oddechami czterech mężczyzn, których ciała wciąż płonęły nieugaszoną żądzą.
Drzwi rozsunęły się z cichym, niemal zmysłowym szmerem.
Do środka weszła wysoka, niezwykle piękna kobieta. Długie, jasne włosy spływały po ramionach jak płynne złoto, a duże, błękitne oczy emanowały zbyt czystym, zbyt spokojnym blaskiem. Biały uniform medyczny opinał jej ciało w sposób wyrafinowany i prowokujący – pełne piersi, wąska talia, krągłe biodra. Poruszała się z nienaturalną gracją.
W dłoniach niosła tacę z czterema kubeczkami wypełnionymi gęstą, delikatnie fosforyzującą różową substancją. Zapach, który się rozniósł, był słodki, mdły, znajomy – jak nektar z Faktori.
Mężczyźni patrzyli na nią w milczeniu, z mieszanką zdumienia i instynktownego, palącego podniecenia. Nawet osłabieni, ich ciała reagowały natychmiast.
Profesor pierwszy odzyskał głos.
– Kim pani jest? – zapytał ochryple. – I co to jest?
Kobieta uśmiechnęła się łagodnie, niemal czule.
– Wypijcie. To wam pomoże. Stabilizuje organizm, łagodzi objawy.
Kain parsknął nerwowym śmiechem.
– Nic nie będę pił, dopóki nie dowiem się, co to jest. I przede wszystkim – gdzie my, kurwa, jesteśmy?
– Jesteście poważnie chorzy – odparła spokojnie. – Nazywam się Doktor Elara Voss. Misja ratunkowa „Aether-9”. Jesteśmy tu, żeby pomóc.
Profesor zmrużył oczy. Coś w jej słowach brzmiało fałszywie, jak delikatna, jedwabista maska.
– Czas… działa inaczej, kiedy się go odpowiednio… nagina – dodała miękko, pochylając się nad łóżkiem profesora. Jej pełne piersi napięły materiał uniformu, a zapach ciała – czysty, lecz z delikatną, słodką nutą – uderzył go prosto w twarz.
Jej palce musnęły jego ramię.
– Wypij – wyszeptała niemal czule. – Albo nie. Ale wtedy… będziecie cierpieć. A my nie chcemy, żebyście cierpieli.
Za iluminatorem Faktoria wirowała powoli – wielka, żywa, głodna. Czekała.
W izolatce zapadła ciężka, gorąca cisza. Czterech mężczyzn, podłączeni do maszyn, z pulsującymi kutasami i głowami pełnymi wspomnień mokrej, purpurowej rozkoszy. I kobieta, która uśmiechała się zbyt pięknie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz