Szukaj na tym blogu

18 października 2026

W Objęciach Faktorii

 18. Nasiona Purpurowego Głodu


To nie jest ekosystem. To jeden wielki, świadomy super-organizm. My nie jesteśmy intruzami. Jesteśmy nasieniem.


Profesor osunął się ciężko na metalowe krzesło, jakby nagle ciężar całej planety spadł mu na ramiona. Twarz miał poszarzałą, lecz oczy płonęły gorączką – mieszanką pierwotnego strachu i czegoś znacznie bardziej niebezpiecznego, mrocznego, kuszącego.

– To nie jest ekosystem… – powtórzył ochrypłym, zmęczonym głosem. – To jeden wielki, świadomy super-organizm. My nie jesteśmy intruzami. Jesteśmy nasieniem. Jesteśmy pożywieniem. Jesteśmy nowymi genami, które chce wchłonąć i wykorzystać do swojej ewolucji.

Kain, stojący przy ścianie, otarł pot z czoła drżącą dłonią. Jego potężne ciało napięte było jak struna.

– Skąd o tym wiesz? Skąd ta pewność?

Profesor podniósł wzrok. W jego oczach widać było zmęczenie wieloletnimi badaniami i coś jeszcze – rezygnację pomieszaną z fascynacją.

– Wszystko na to wskazuje. Czytałem stare zapiski z poprzednich wypraw… te, które udało nam się odzyskać. Oni też to badali. Jeden po drugim tracili kontrolę. Najpierw ciekawość, potem podniecenie, na końcu… dobrowolne poddanie. Wszyscy. Bez wyjątku.

Podniósł się powoli, choć nogi mu drżały.

– Chodźcie ze mną. Do laboratorium. Musimy natychmiast zbadać te próbki z ruin. Może jeszcze jest szansa, żeby zrozumieć mechanizm i znaleźć sposób na…

– Te próbki? – przerwał mu Abel, śmiejąc się nerwowo, niemal histerycznie. – Te, które nieśliśmy przez pół dżungli? Są w szczelnych kontenerach kriogenicznych, w komorze B-4. Potrójne zabezpieczenie biologiczne. Ale po co ten pośpiech, profesorze?

W tym momencie z zewnątrz dobiegł niski, głęboki pomruk – jakby cała planeta westchnęła z rozkoszy. Dźwięk był tak niski, że czuć go było w kościach, w podbrzuszu, w pulsującej krwi.

Luminelle wciąż siedziała na poręczy balustrady platformy, kołysząc nóżkami. Jej zielone oczy lśniły w purpurowym świetle zachodzącego czerwonego słońca. Czekała.

Profesor ruszył w stronę wewnętrznego korytarza.

– Najpierw musimy uszczelnić śluzę. Natychmiast. Zamknąć wszystko na głucho. Zanim to coś… zanim całkiem stracimy rozum.

Marek Voss stał przy oknie, patrząc na ciemniejącą dżunglę. Jego oddech był przyspieszony, a dłoń raz po raz odruchowo zaciskała się na udzie.

– Zaraz, zaraz… – odezwał się nagle Abel, opierając się plecami o ścianę. Głos miał dziwnie miękki, rozleniwiony, niemal senny. – Po co ten pośpiech? Przecież te badania… no zawsze możemy je wykonać później. Czy nie lepiej… odetchnąć? To niewiarygodna okazja. No wiecie… zobaczyć, jak to wszystko naprawdę działa.

W jego oczach już wyraźnie pojawiła się mgła. Uśmiechał się lekko, niemal błogo. Kombinezon w kroczu miał wyraźnie napięty, zarysowany przez twardą, pulsującą erekcję.

Kain spojrzał na niego z mieszanką wściekłości i pożądania, które sam zaczynał tracić kontrolę.

– Abel, kurwa… weź się w garść.

– To ty weź się w garść – odparował Abel, oblizując wargi powoli, zmysłowo. – Czułeś to? Jak przyjemnie… jak ciepło. Jakby całe ciało śpiewało. Po co walczyć? Maya… ona na pewno jest teraz szczęśliwa. Widzieliście wizję. Ona nie cierpi. Ona… płynie.

Profesor zatrzymał się w progu korytarza. Przez chwilę wydawało się, że sam walczy z tą samą pokusą. Pot spływał mu po skroniach. Na jego szyi zaczęły się pojawiać delikatne, ledwo widoczne złoto-fioletowe linie – pierwsze ślady bioluminescencji, która powoli przejmowała kontrolę.

– Zamknijcie śluzę – powiedział stanowczo, choć głos mu drżał. – To rozkaz. Jeszcze mamy szansę. Jeszcze…

Ale nikt się nie ruszył.

Powietrze w kontenerze stało się gęste, słodkie, lepkie. Każdy oddech sprawiał, że krew szybciej krążyła, a ciała stawały się coraz bardziej wrażliwe, gorące, głodne. Kain zacisnął pięści tak mocno, że kostki mu pobielały. Marek patrzył na podłogę, ale jego biodra poruszyły się nieznacznie, jakby już wyobrażał sobie coś zupełnie innego.

Luminelle za oknem uśmiechnęła się delikatnie i rozłożyła szerzej nóżki, pokazując im wszystko – mokrą, lśniącą, zapraszającą cipkę.

Czekała.

A oni stali w środku metalowej puszki, którą planeta powoli, cierpliwie, z lubieżną czułością otaczała swoimi mackami.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przeczytaj

Gorący grzech kuzynki

     2. Upadek ostatniej bieli      Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim...