22. Naga Kusicielka Deszczu
Maya stała tuż przed śluzą, całkowicie naga, w strugach coraz gęstszego deszczu. Deszcz bębnił o metalową platformę ostrym, nieregularnym rytmem, jakby sama planeta wybijała im ultimatum.
Woda spływała po jej ciele lśniącymi, srebrzystymi kaskadami, mieszając się z opalizującym nektarem, który pokrywał jej skórę delikatną, połyskującą warstwą. Wyglądała jak bogini wyłoniona z najgłębszego, mokrego snu — piękna, niebezpieczna i nieodparcie kusząca. Deszcz podkreślał każdy łuk jej ciała: ciężkie, lśniące piersi, wąską talię, krągłe biodra i długie, mokre uda. Z jej skóry unosiła się delikatna, słodka mgiełka, jakby sama natura ozdabiała ją w hołdzie.
Profesor stał najbliżej okna, z dłońmi zaciśniętymi na krawędzi blatu tak mocno, że kostki pobielały mu jak kość słoniowa.
– Nie możemy jej wpuścić – powiedział cicho, lecz z żelazną stanowczością. – To nie jest już Maya. Przynajmniej nie w pełni.
Abel podszedł bliżej, niemal przyciskając twarz do zimnej szyby. Jego oddech zostawiał wilgotne, gorące plamy na szkle.
– Kurwa… spójrzcie na nią – wyszeptał drżącym, ochrypłym głosem. – Ona jest… idealna. Patrzcie, jak woda spływa po jej cyckach. Jak błyszczy. Jak się uśmiecha. To naprawdę ona. Nasza Maya. Nie zostawimy jej tam na zewnątrz. Nie w tym deszczu. Nie w nocy.
Kain stał z tyłu, zaciskając i rozluźniając potężne pięści. Na jego szyi pulsowały już wyraźne, złoto-fioletowe żyłki.
– Abel ma rację w jednym – powiedział niskim, napiętym głosem. – Jeśli jej nie wpuścimy, a coś jej się stanie… jak wytłumaczymy to na Ziemi? „Zostawiliśmy koleżankę nagą na platformie, bo baliśmy się, że nas zerżnie”?
Marek Voss milczał przez dłuższą chwilę, wpatrując się w Mayę jak zahipnotyzowany. Deszcz spływał po jej brzuchu, po udach, zbierał się w lśniące krople na nabrzmiałych, ciemnych wargach sromowych. Maya uniosła ręce i powoli odgarnęła mokre włosy z twarzy, wypinając przy tym piersi w ich stronę w geście jednocześnie niewinnym i prowokującym.
– Hej chłopaki… – zawołała przez szum deszczu. Jej głos był ciepły, mokry, przesiąknięty słodyczą nektaru. – No wiecie mnie. Proszę. Nie jestem dla was zagrożeniem. Nic złego się nie dzieje. Chcę wam tylko opowiedzieć, co się ze mną działo. To naprawdę ciekawa historia. Przecież nie każecie mi spać na tym zimnym metalu całą noc…
Abel zrobił kolejny krok w stronę panelu śluzy, jego dłoń uniosła się drżąco.
– Ona ma rację. To Maya. Nasza Maya. Patrzcie na nią, kurwa. Ona jest szczęśliwa. Naprawdę szczęśliwa. My tu siedzimy jak szczury w klatce, a ona… ona żyje.
Profesor odwrócił się gwałtownie, jego twarz wykrzywiona była wewnętrzną walką.
– To nie jest Maya! – prawie krzyknął. – To coś, co nosi jej twarz! Widzieliście nagrania! Widzieliście, jak reszta załogi uśmiechała się dokładnie tak samo, zanim macki wciągnęły ich w głąb dżungli! Otworzymy śluzę i za kilka minut będziemy dokładnie w tym samym miejscu, co oni!
Kain przełknął ślinę. Jego głos był napięty jak struna na granicy pęknięcia.
– Profesor ma rację. Nie wiemy, co w niej siedzi. Ile tych zarodników, ile nektaru, ile… macek było w niej. W jej cipce, w tyłku, w ustach. Może już nie jest sobą. Może czeka tylko, aż otworzymy drzwi.
Maya przycisnęła dłonie do szyby dokładnie naprzeciwko twarzy profesora. Deszcz spływał po jej nagich piersiach, ciężkich i lśniących. Uśmiechała się miękko, niemal błagalnie, z kroplami wody na rzęsach.
– Chłopaki… proszę. Zimno mi. Jestem sama. Wpuśćcie mnie. Obiecuję, że nic wam nie zrobię. Chcę tylko być blisko. Chcę wam pokazać, jak to jest… kiedy przestajecie się bać.
Abel już sięgał do panelu.
Marek złapał go za nadgarstek drżącą ręką.
– Czekaj… – wyszeptał. – A jeśli to pułapka? Jeśli ona… one… tylko czekają, aż otworzymy?
Deszcz przybrał na sile. Bębnił o dach kontenera jak tysiąc małych, niecierpliwych palców. Maya stała nieruchomo, mokra, naga, piękna — i patrzyła na nich z cierpliwą, kochającą tęsknotą, której nie sposób było się oprzeć.
Czas uciekał.
A oni stali w środku metalowej trumny, patrząc na raj, który prosił, by go wpuścić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz