20. Syk Srebrzystej Iluzji
Profesor stanął w progu śluzy wewnętrznej, blokując drogę ręką. – Zamknąć śluzę! Natychmiast! – jego głos był ostry, ale drżał. Zarodniki już były wewnątrz. I z każdą sekundą robiły się silniejsze.
W kontenerze panował chaos kontrolowany przez coraz bardziej rozpaczliwe napięcie. Profesor oparł się plecami o zimny metal śluzy, oddychając ciężko, jakby każdy haust powietrza był aktem zdrady wobec własnego ciała. Pot spływał mu po skroniach srebrzystymi strużkami, mieszając się z pierwszymi, ledwo widocznymi złotymi liniami bioluminescencji, które zarodniki malowały na jego szyi.
– Apteczka… – wychrypiał nagle. – Na ścianie przy stanowisku medycznym. Szybko!
Kain ruszył pierwszy, jego potężna sylwetka poruszała się z napięciem drapieżnika walczącego o resztki kontroli. Otworzył metalową szafkę z czerwonym krzyżem. Na dolnej półce, w przezroczystym, zabezpieczonym pojemniku, leżało pięć jednorazowych wstrzykiwaczy – grubych, militarnych, z przezroczystym korpusem. Wewnątrz pulsowała lekko opalizująca, mleczno-fioletowa substancja, jakby sama zawierała w sobie uśpioną esencję planety.
Profesor podszedł, wziął jeden do ręki. Jego palce drżały.
– To eksperymentalne – powiedział ochryple. – Mieszanka opracowana po poprzednich wyprawach. Silny środek uspokajający, inhibitory układu limbicznego… i związki wyekstrahowane stąd. Sperma Giganta i skoncentrowane zarodniki Lingua. Paradoksalnie stabilizują. Spowalniają proces. Dają nam czas.
Abel parsknął nerwowym, łamiącym się śmiechem, wciąż siedząc na podłodze z rozrzuconymi nogami.
– Chcecie wstrzykiwać sobie spermę obcego potwora? Serio?
– Zamknij się i podwiń rękaw – warknął Kain, biorąc jeden wstrzykiwacz z ponurą determinacją.
Abel próbował się odczołgać, ale jego ruchy były już spowolnione, jakby ciało walczyło z umysłem.
– Nie… nie chcę tego gówna w sobie! Czuję się… kurwa, czuję się świetnie!
Profesor złapał go za ramię z zaskakującą siłą, w jego oczach płonął desperacki upór.
– To nie jest prośba, Abel. To rozkaz.
Walka była krótka, brudna i żałosna. Abel szarpał się, klął, pluł, jego biodra poruszały się instynktownie w lubieżnym rytmie. W końcu Kain przycisnął go kolanem do podłogi, a profesor przyłożył wstrzykiwacz do jego szyi. Rozległ się cichy, syczący dźwięk. Abel zesztywniał, a potem powoli rozluźnił mięśnie. Jego oczy wciąż były szkliste, ale szaleńczy błysk nieco przygasł.
– Kurwa… pali… – jęknął, czując, jak substancja rozchodzi się po żyłach niczym lodowaty ogień.
Kolejny był Marek. Nie opierał się. Sam podwinął rękaw, patrząc przed siebie nieobecnym, zamglonym wzrokiem.
– Zróbcie to… zanim znowu zechcę wyjść…
Syk. Marek zamknął oczy i westchnął głęboko, jakby ktoś zdjął mu z piersi ogromny, dławiący ciężar.
Profesor zrobił zastrzyk sobie sam, potem Kainowi. Na końcu technik Ramirez, który ledwo trzymał się na nogach, drżąc jak w febrze.
Przez kilka długich, napiętych sekund panowała cisza, przerywana jedynie ciężkimi oddechami i cichym buczeniem systemów, które ożywały jeden po drugim.
Profesor wstał i podszedł do głównego panelu.
– Uruchomić agregat awaryjny. Pełna cyrkulacja powietrza. Sterylizacja UV i filtr HEPA na maksimum.
Kain kiwnął głową i zaczął wciskać przyciski. Kontener ożył z mechanicznym, niemal żałobnym buczeniem. Pompy zawarczały, wentylatory zawyły. Powietrze zaczęło się oczyszczać – słodki, duszący zapach powoli, niechętnie słabł.
Ale za oknami działo się coś innego.
Rośliny podpełzały.
Nie spieszyły się. Nie musiały.
Grube, purpurowe macki Lingua oplatały już nogi platformy jak czułe ramiona kochanka. Wielkie płatki kwiatów muskały ściany kontenera z cichym, mokrym szelestem, zostawiając na metalu lśniące, lepkie ślady. Jeden z ogromnych liści położył się na dachu jak ciepła, cierpliwa dłoń. W oddali, między drzewami, majaczyły delikatne sylwetki — kilka Luminelle siedziało na gałęziach i patrzyło w ich stronę z cierpliwą, drapieżną ciekawością.
Byli zamknięci w metalowej puszce.
Bezpieczni. Na razie.
Ale planeta czekała. Cierpliwie. Jak kochanka, która wie, że jej ukochany w końcu do niej wróci.
Profesor spojrzał na swoje dłonie. Delikatne złoto-fioletowe linie na skórze wciąż tam były — nie zniknęły, tylko przygasły, czekając na swoją kolej.
– Kupiliśmy sobie czas – powiedział cicho. – Pytanie brzmi… ile go mamy.
Abel siedział oparty o ścianę, z głową odchyloną do tyłu. Między jego nogami wciąż widać było wyraźne, uparte wybrzuszenie.
Uśmiechnął się słabo, zmęczonym, ale niebezpiecznym uśmiechem.
– I czy naprawdę chcemy go zużyć na walkę…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz