13. Burgundowe Objęcia Nienasycenia
Maya tonęła. Lingua dulcissima tentacula postanowiła pochłonąć ją całą.
Ogromne, mięsiste płatki – grube, aksamitne, w odcieniu głębokiego burgunda i królewskiej purpury – uniosły się jak żywe skrzydła pradawnego bóstwa i zaczęły owijać jej ciało z czułością głodnego, wiecznego kochanka. Najpierw objęły drżące uda, potem krągłe biodra, wąską talię i wreszcie pełne, ciężkie piersi. Płatki były ciepłe, wilgotne i niesamowicie delikatne, a jednocześnie silne, nieustępliwe. Przywierały do jej spoconej, rozpalonej skóry jak druga, żywa powłoka, wydzielając przy tym gęsty, opalizujący nektar, który wnikał w każdy por jej ciała, rozpływając się po nerwach niczym płynny ogień rozkoszy.
Maya została niemal całkowicie zamknięta wewnątrz gigantycznego, pulsującego kwiatu. Tylko jej zarumieniona twarz wystawała na zewnątrz – z rozchylonymi ustami, szklistymi oczami i włosami przyklejonymi do czoła od potu i śluzu.
– O Boże… za gorąco… – wyszeptała drżącym, załamującym się głosem.
Nektar palił. Nie dosłownie, lecz w sposób o wiele okrutniejszy i piękniejszy – rozpalał każdy nerw jej ciała do białego żaru. Cipka pulsowała tak mocno, że graniczyło to z bólem. Sutki stały się tak wrażliwe, że najlżejsze muśnięcie płatków wywoływało w niej konwulsje czystej ekstazy. Podniecenie osiągnęło poziom, który przekraczał ludzkie granice wytrzymałości, a jednocześnie sprawiał, że Maya pragnęła więcej. Zawsze więcej. Głębiej. Mocniej. Całkowiciej.
Płatki głaskały jej twarz. Mokre, ciepłe, lepkie. Jeden z nich musnął jej usta, potem policzek, skroń, szyję – powolny, czujący, uwielbiający, jak język doświadczonego kochanka oddającego cześć swojemu bóstwu.
Wtedy pojawiła się Luminelle.
Mała skrzydlata istota sfrunęła niżej i usiadła na jednym z wielkich płatków tuż przy twarzy Mai. Jej zielone oczy płonęły czystym, drapieżnym pożądaniem. Powoli uniosła swoją krótką sukieneczkę i zaczęła się ocierać o pulsujący brzeg kwiatu, nie spuszczając wzroku z wijącej się w ekstazie kobiety.
– Bela… tiom bela kiam ŝi dronas en plezuro… — zamruczała gardłowo.
Jaka piękna… taka piękna, gdy tonie w rozkoszy…
W tym momencie gruba, nabrzmiała liana – idealna, żywa kopia najdoskonalszego, pulsującego kutasa, z wyraźną, nabrzmiałą żołędzią i żyłami tętniącymi gorącem – wychynęła spomiędzy płatków i powoli, lecz stanowczo wcisnęła się między rozchylone usta Mai.
Dziewczyna wydała zduszony, gardłowy jęk. Liana była ogromna, gorąca i smakowała słodko-piżmowo, z nutą egzotycznego nektaru. Wypełniła jej usta całkowicie, wciskając się głęboko do gardła. Maya zaczęła ssać ją instynktownie, łapczywie, z oczami pełnymi łez rozkoszy, policzkami zapadniętymi od ssania.
A wewnątrz kwiatu działo się coś jeszcze bardziej obezwładniającego.
Jej ciało, ciasno owinięte przez aksamitne płatki, zostało delikatnie, lecz nieubłaganie opuszczone na centralny słupek rośliny – masywny, gruby, pulsujący fallus, jeszcze potężniejszy niż poprzednie macki. Maya poczuła, jak rozciąga ją niemiłosiernie, wbijając się tak głęboko, że czuła go niemal w gardle. Kwiat zaczął rytmicznie unosić i opuszczać jej ciało, nadziewając ją na ten kolosalny, gorący organ z precyzją i siłą, jakiej żaden człowiek nie mógłby dorównać.
Była całkowicie bezradna.
Owinięta jak w gorącej, mokrej, żywej kołdrze z ciała rośliny. Z ustami wypełnionymi grubą, pulsującą lianą. Z cipką i tyłkiem penetrowanymi jednocześnie przez dwie potężne macki. Z sutkami ssanymi przez aksamitne, drżące płatki. Z twarzą pieszczoną mokrymi, ciepłymi muśnięciami.
Orgazmy przychodziły falami – jeden za drugim, bez litości i bez końca.
Pierwszy był gwałtowny, niemal bolesny w swojej intensywności. Drugi jeszcze silniejszy. Trzeci sprawił, że Maya zaczęła tryskać obficie, fontannami, mieszając swoje soki z gęstym, świecącym nektarem rośliny. Czwarty i piąty zlały się w jeden długi, rozdzierający spazm rozkoszy, który pozbawił ją resztek świadomości.
Jej oczy uciekły w tył głowy. Z gardła wydobywały się tylko zduszone, mokre, bulgoczące jęki wokół grubej liany w ustach.
Luminelle patrzyła na ten spektakl z zachwytem. Przysunęła się bliżej twarzy Mai, pocałowała ją w czoło, potem w policzek, a w końcu nachyliła się i zaczęła lizać jej ucho swoim małym, ciepłym języczkiem, szepcząc słodko w Lunari:
– Prenu ĉion… lasu vin… fariĝu ilia… fariĝu nia…
Bierz wszystko… poddaj się… stań się ich… stań się naszą…
Maya tonęła w oceanie rozkoszy tak głębokim, że granica między bólem a ekstazą całkowicie się zatarła. Jej ciało drżało niekontrolowanie. Brzuch był lekko wybrzuszony od ilości nektaru, który w nią wpompowywano. Z cipki lały się strumienie – gęste, lśniące, obsceniczne.
A roślina wciąż ją pieprzyła.
Powoli.
Głęboko.
Nienasycenie.
Jakby chciała
stopić ją ze sobą na zawsze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz