Ostatnie wakacje.

376. W bardziej profesjonalnym otoczeniu. 

W tym samym momencie ona sama postanowiła bawić się swoją cipeczką. Muskała łechtaczkę, wywołując napływające falami konwulsje rozkoszy. Miałem wrażenie, że moje, napęczniałe do granic możliwości jaja, nie zdołają utrzymać ciśnienia i że za chwilę po prostu w nią wystrzelę. Czułem, że w końcu musi się to stać, że nie dam rady dłużej znosić takiego umęczenia.

Kiedy wreszcie to się stało, nie mogłem uwierzyć, że tak łatwo i tak prosto było to wszystko zrobić. Później zdałem sobie sprawę, że do wszystkiego potrzebny jest odpowiedni partner. Chciałbym po prostu cudowny. Spuszczenie się na jej jędrne, duże cycki było najwyższą rozkoszą i dopełnieniem tego wszystkiego, co do tej pory się wydarzyło.

Tak bardzo wszedłem w rolę, wyczułem rytm i najdrobniejsze płynące zarówno z mojego jak i jej ciała sygnały, że wybrawszy jeden jedyny najdoskonalszy moment, bez chwili ociągania wyszedłem z jej dupci i strzeliłem jak z bazooki na te jej cudowne cycki. 

Siedziała przede mną na krawędzi leżanki i uśmiechała się serdecznie, a ja trzymając kutasa jak lufę pistoletu wycelowanego prosto w jej serce, raz po raz białymi pociskami odrzucałem jej nagie piękne ciało. Nasienie spływało po gładkiej opalonej skórze gęstymi kroplami i spadało na uda a później podłogę. 

Później jeszcze przez długą chwilę siedziała po turecku z szeroko rozchylonymi udami, prezentując mi swoje pobrudzone nasieniem ciało i mokrą z podniecenia cipeczkę. Byłem już pewien, że na tym się nie skończy. Przed nami był cały długi weekend, który mieliśmy tylko dla siebie. Już teraz czekałem na każdą minutę tego wszystkiego, co mogłem z nią przeżyć. 

Tego samego wieczoru miałem kolejną okazję spotkać się z Anastazją, tym razem w bardziej profesjonalnym otoczeniu. Trafiłem do studia nagraniowego, gdzie miała przygotowywać się do nagrania na swoją nową płytę. Studio, choć niezbyt duże, emanowało atmosferą pełnej koncentracji i twórczej pracy. Znajdowało się w jednym przestronnym pomieszczeniu, które było jednak wyraźnie podzielone na dwie części, oddzielające technikę od samego procesu nagrywania.

Pierwsza część pomieszczenia była zdominowana przez dużą konsolę mikserską, panel pełen pokręteł, suwaków i wskaźników, które operator obsługiwał z niesamowitą precyzją. To właśnie tutaj kontrolowano i regulowano każdy aspekt dźwięku: od poziomów głośności, przez barwę, aż po efekty przestrzenne. Na konsoli spoczywał też monitor, który wyświetlał zapis fal dźwiękowych, podzielonych na ścieżki, co pozwalało na bieżąco śledzić i analizować nagranie. Całość sprzętu była imponująca, przypominając nieco kokpit statku kosmicznego, pełen różnorodnych przycisków i przełączników, które pozwalały na pełną kontrolę nad każdym aspektem dźwięku.

Drugą część stanowiła dźwiękoszczelna kabina nagraniowa, której zadaniem było całkowite odcięcie dźwięków z zewnątrz, eliminując nawet najdrobniejsze echo, by uchwycić czysty, niczym niezakłócony dźwięk instrumentu. Kabina była niewielka, ale starannie wyizolowana – jej ściany pokryte były specjalną akustyczną pianką, uformowaną w charakterystyczne ostrosłupy, których zadaniem było pochłanianie dźwięku i zapobieganie jego odbiciom. Tworzyło to niemal klaustrofobiczne, ale zarazem intymne otoczenie, w którym muzyka mogła wybrzmiewać w swojej najczystszej formie.

Jedynym połączeniem między kabiną a resztą pomieszczenia było małe okno, przez które Anastazja mogła spoglądać na operatora, siedzącego za konsolą, kontrolującego nagranie. To wizualne połączenie między muzykiem a technikiem było kluczowe – pozwalało na bezsłowną komunikację, sygnały, które były równie ważne jak same dźwięki. Obok okna znajdowały się drzwi prowadzące do kabiny, które, gdy tylko się zamknęły, odcinały Anastazję od świata zewnętrznego, zanurzając ją całkowicie w jej muzyce.