Ostatnie wakacje.

363. Starannie zaplanowana choreografia.

Grała coraz bardziej pogrążona w swoim występie, jakby cały świat poza muzyką przestał dla niej istnieć. Każdy takt był jak zaklęcie, które rzucała z precyzją i wdziękiem, a ja, słuchając jej, poczułem, że również zostaję wciągnięty w tę magiczną podróż. Z każdą nutą, z każdym płynnym dźwiękiem saksofonu, czułem, jak unoszę się na inny poziom istnienia, jakby granice mojego ciała zaczęły się rozmywać, a ja sam stałem się częścią muzyki. Melodia przenikała mnie, wibrowała wewnątrz, a ona była czarodziejką, która przybyła, by mnie zbawić, by ukazać mi całe piękno tego świata w dźwiękach, które tylko ona potrafiła stworzyć.

Mój oddech stał się cięższy, a serce biło szybciej. Z każdą minutą czułem, jak tracę kontrolę nad ciałem – nogi stawały się coraz bardziej miękkie, jakby ugięte pod ciężarem czegoś nienamacalnego, czegoś, co wypływało z tej muzyki. W końcu musiałem oprzeć się o pobliski mur, bo czułem, że nie jestem w stanie dłużej stać na własnych nogach. Byłem jak w transie, zahipnotyzowany jej grą, a jednocześnie całkowicie zanurzony w tej chwili, jakby czas wokół mnie zwolnił.

Dopiero teraz zauważyłem, że nie byłem już sam. Wokół nas, niemal niepostrzeżenie, zgromadził się spory tłum ludzi. Stali w półkolu, otaczając ją niczym niewidzialna widownia, pochłonięci jej występem równie mocno jak ja. Każdy z nich miał ten sam zachwyt wypisany na twarzy, ich oczy były szeroko otwarte, a usta nieznacznie rozchylone w niemym podziwie. Obok dziewczyny stał otwarty futerał na saksofon, do którego widzowie zaczęli wrzucać monety i banknoty. Każdy dźwięk wywoływał reakcję – stukot monet o aksamitne wnętrze futerału brzmiał jak aprobata, jakby tłum wyrażał wdzięczność za to, co właśnie otrzymuje. Stos pieniędzy szybko rósł, jakby ludzie chcieli nie tylko nagrodzić jej talent, ale również podziękować za to niezwykłe doświadczenie, które podarowała im przypadkiem w tej zwykłej, codziennej przestrzeni.

A muzyka wciąż unosiła się i opadała, tworząc niesamowite fale dźwięków, które otaczały mnie z każdej strony. Każda nuta była jak kolejna fala na oceanie – czasem łagodna, kołysząca, a czasem gwałtowna, przynosząca ze sobą nowe emocje. Melodia wzlatywała, a ja razem z nią, wyciągając mnie coraz wyżej, aż do miejsc, o których istnieniu nie miałem wcześniej pojęcia. Czułem, że nigdy nie byłem tak blisko samego siebie, tak w pełni obecny w chwili, a jednocześnie tak oderwany od rzeczywistości.

Patrzyłem na nią, na jej delikatne ruchy, jakby całkowicie połączone z instrumentem, i nie mogłem uwierzyć, jak bardzo ta chwila mnie poruszyła. Była dla mnie nie tylko muzyką, ale też magią, czymś, co wykraczało poza zwykłe doświadczenie zmysłów. Stałem tam, otoczony falami muzyki i ludźmi, których ona także oczarowała, a każdy dźwięk, który wydobywał się z jej saksofonu, przenikał mnie i wznosił coraz wyżej – tam, gdzie nigdy wcześniej nie byłem.

Grając, poruszała się z naturalną gracją, jej ciało płynnie falowało w rytm muzyki. Każdy jej ruch – delikatne kołysanie bioder, zmysłowe poruszanie barkami, subtelne wygięcia ciała – harmonizował z dźwiękami wydobywającymi się z saksofonu, jakby całkowicie stapiała się z melodią. Jej ruchy były nie tylko eleganckie, ale też niezwykle sugestywne, przyciągające wzrok, niemal hipnotyzujące. Nie można było oderwać od niej oczu – jej występ był nie tylko ucztą dla uszu, ale także dla oczu, jak starannie zaplanowana choreografia, która działała na wszystkie zmysły.

Ostatnie wakacje.

362. Całkowicie zanurzony w tej chwili.

Nagle miałem wrażenie, że macha do mnie, jakby cała jej uwaga była skupiona na mnie. Jej wzrok, głęboki i przenikliwy, zdawał się przecinać przestrzeń i kierować się bezpośrednio w moją stronę. Patrzyła na mnie z takim skupieniem, że poczułem, jak serce zaczyna bić szybciej, a oddech staje się płytki. Była tak piękna i pociągająca, że niemal niemożliwe było, aby to, co widzę, było rzeczywiste. Jej twarz, oświetlona miękkim blaskiem zachodzącego słońca, zdawała się niemal eteryczna, a każdy szczegół – od subtelnych rysów po promienny uśmiech – emanował nieziemską urodą.

W tym bardzo rzeczywistym świecie, który otaczał mnie na co dzień, jej obecność wydawała się być zupełnie nierzeczywista, jakby przybyła z innego wymiaru. Jej występ i jej samodzielna aura były tak doskonałe, że wydawało się, iż całe to doświadczenie jest jakimś niezwykłym snem, z którego nie chciałem się budzić. Czułem, że to, co się dzieje, jest chwilą zatrzymaną w czasie, pełną magii i piękna, które sprawiają, że cały świat wokół staje się tłem dla tej niezapomnianej chwili.

Ona śpiewała, nuciła melodię, a jej usta poruszały się z taką precyzją, jakby były zsynchronizowane z dźwiękami płynącymi z głośników. Każdy ruch jej warg, każde subtelne uniesienie kącików ust było pełne emocji, jakby była całkowicie pochłonięta przez muzykę, która wypełniała przestrzeń. Była muzyką, była tym koncertem pod gołym niebem – żyła dźwiękami, a dźwięki żyły w niej. Jej ciało delikatnie kołysało się w rytm muzyki, a każdy gest zdawał się być częścią większej całości, harmonijną częścią tego niezwykłego występu.

I wtedy, gdy słońce na chwilę wyjrzało zza chmur, rozświetlając wąski przesmyk między budynkami jasnym, niemal bajkowym światłem, coś w tej chwili się zmieniło. Promienie światła ożywiły przestrzeń, malując powietrze kolorami zachodu – złotem, różem i pomarańczem. W tej chwili ona stała się czymś więcej niż zwykłą artystką. Stała się aniołem, eteryczną istotą, która zstąpiła z nieba, promieniejąc własną, niemal boską jasnością. Jej postać wydawała się emanować światłem, które nie pochodziło tylko od słońca, ale jakby z niej samej – jej jasne, leniwe włosy skrzyły się, a błękitna sukienka połyskiwała niczym mgła otulająca jej ciało.

To właśnie wtedy, w tym kluczowym, newralgicznym momencie, uniosła swój złoty saksofon do ust. Złoty instrument błysnął w promieniach słońca, a gdy przyłożyła go do warg, zaczęły się z niego wydobywać nuty – czyste, klarowne jak górskie powietrze, jak lśniący, lodowy kryształ. Te dźwięki były czymś więcej niż tylko muzyką. Były ukojeniem, echem nieba, dźwiękiem natury, który wypełniał całą przestrzeń wokół nas, sprawiając, że czas na chwilę przestał istnieć.

Jej gra była czymś doskonałym, była dopełnieniem tej chwili zatrzymanej w czasie – mnie, jej, moich wakacji i wszystkiego, co przeżyłem do tego momentu. Każda nuta, która wypływała z wąskiej tuby saksofonu, niosła ze sobą magię, którą czułem w każdej cząstce ciała. Myślałem, że wszystko, co najpiękniejsze, było już za mną, że to lato, pełne przygód i emocji, dało mi już wszystko, co mogło dać. Ale w tej chwili, stojąc tam, słuchając tej nieziemskiej melodii, zrozumiałem, jak bardzo się myliłem.

Ta muzyka, te dźwięki były niczym odkrycie czegoś, o czym istnieniu nie miałem pojęcia. Była prawdziwą muzą – inspiracją, magią, pięknem w najczystszej formie. I w tamtej chwili zdawało mi się, że grała tylko dla mnie. Każda nuta była jak rozmowa między nami, niewypowiedziane słowa, które docierały prosto do serca. Byłem tam, całkowicie zanurzony w tej chwili, w tej magii, którą stworzyła, i nic innego nie miało już znaczenia.

Ostatnie wakacje.

361. Byłem pierwszym widzem na jej koncercie.

Gdy muzyka, falując, unosiła się coraz wyżej, głośniej i dalej, dziewczyna, niczym w transie, powoli zaczęła odwracać się w moją stronę. Każdy ruch jej palców w powietrzu, jakby przesuwające niewidzialne nici melodii, dodawał jej postawie pewnej majestatycznej gracji. W tej chwili nie mogłem uwierzyć własnym oczom.

W jednej czwartej jej twarzy dostrzegłem coś, co niemal zatrzymało mi oddech – przedziwną maskę, która przypominała korę wysuszonego dębu. Maska zakrywała kość policzkową, oczodół i czoło, ale była przymocowana w sposób, który nie miał nic wspólnego z tradycyjnymi paskami czy sznurkami. Zdawała się być dosłownie przyklejona do jej skóry, jakby stanowiła organiczną część jej twarzy. 

Ten dziwaczny, drewniany element wyglądał, jakby był wtopiony w jej cerę, tworząc wrażenie, że dziewczyna przeszła jakąś surrealistyczną metamorfozę. Patrząc na nią, miałem wrażenie, jakby chwilę wcześniej zamieniła się w coś zupełnie innego – w drzewo, które odnalazło swoje odbicie w ludzkiej formie. Maska była pełna detali – popękane wzory, nieregularne linie i naturalne słoje drewna tworzyły niemal mistyczny wzór, który kontrastował z jej pozostałą, gładką skórą.

Stała przede mną, z uniesioną dłonią w geście „stop”, a jej odkryte oko było delikatnie przymknięte, jakby skupiała się na nadchodzącym momencie, który miała zamiar przeżyć w pełni. Wyglądało na to, że była w stanie pełnej koncentracji, gotowa na najważniejszy fragment swojego występu, który według niej miał właśnie nastać.

Czułem, jak emocje i pytania kłębią się w mojej głowie: Cóż to za muzyka? Skąd przybyła ta niezwykła artystka? I dlaczego jej występ miał na celu tak głębokie zaczarowanie? Cała scena miała w sobie coś tajemniczego i pełnego magii, co sprawiało, że wydawała się być przeniesiona z innego świata, wypełnionego niesamowitymi, nieodkrytymi jeszcze sekretami.

Przez chwilę poruszała jedynie palcami, jakby w delikatnym tańcu z niewidzialnym rytmem, a potem jej twarz, ukryta częściowo pod maską, stopniowo przybrała wyraz serdecznego, szczerego uśmiechu. Uśmiech ten był piękny, niemal magiczny, rozświetlając jej rysy i dodając ciepła całej scenie. Wyglądało to, jakby cała jej postawa zmieniała się, odzwierciedlając nie tylko emocje, ale i esencję jej występu.

W tej chwili zrozumiałem, że to, co oglądałem, było czymś więcej niż zwykłym występem – to była prawdziwa sztuka, pełna głębokich emocji i finezji. Recital na świeżym powietrzu, pod gołym niebem, w blasku zachodzącego słońca, który stał się tłem dla tego niezwykłego spektaklu. Było to doświadczenie, które wykraczało poza standardowe granice przedstawienia; było to święto sztuki i wrażliwości, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem.

W tym momencie zaczęło mnie zastanawiać, czy byłem jedynym widzem w tym niecodziennym amfiteatrze. Rozejrzałem się dookoła, ale wokół nas panowała cisza, jakby cała przestrzeń była wyizolowana od reszty świata. Nic tylko my i magiczny występ, który rozwijał się w tej cichej, niemal mistycznej atmosferze.

- Och Boże, - westchnąłem głęboko, przytłoczony pięknem chwili i ogarniającym mnie uczuciem osamotnienia w tym magicznym teatrze. Cisza wokół zdawała się być świadkiem tego niezwykłego momentu, który zapisał się w mojej pamięci jako coś niepowtarzalnego i wyjątkowego.

Byłem pierwszym widzem na jej koncercie, co samo w sobie wydawało się niezwykle nierealistyczne. Cała sytuacja miała w sobie coś surrealistycznego – jakby świat zatrzymał się w tym jednym, wyjątkowym momencie, aby dać mi szansę uczestniczyć w czymś absolutnie unikalnym. Jej obecność na tle zachodzącego słońca, w tej ciszy, w której nie było słychać nic oprócz muzyki i szelestu liści, sprawiała wrażenie, że jestem częścią jakiegoś magicznego snu.

Ostatnie wakacje.

360. Byłem już nią tak niezwykle oczarowany.

Muzyka ruszyła, a właściwie eksplodowała, zalewając mnie płynącą, wszechogarniającą falą dźwięków. Pierwsze nuty były jak oddech, który nagle staje się głęboki i pełen życia. Saksofonistka rozpoczęła grę, a każdy dźwięk wydobywający się z jej instrumentu niósł ze sobą emocje, które rozchodziły się w przestrzeni, wypełniając każdy zakamarek ulicy. Jej wykonanie było nie tylko technicznie doskonałe, ale także pełne pasji, której nie dało się nie zauważyć.

Kiedy melodia zaczęła falować i wznosić się w powietrzu, jej dłonie zaczęły żyć własnym życiem. Z każdą nutą, jej palce poruszały się w powietrzu, jakby były integralną częścią muzyki, jakby ich ruchy były jej kontynuacją. Jej gesty były płynne i pełne elegancji – każde przesunięcie ręki, każdy delikatny ruch palców tworzył wizualną harmonię z dźwiękami, które wypływały z saksofonu. Było w tym coś niemal hipnotyzującego – jakby muzyka nie tylko wypełniała przestrzeń, ale też kształtowała jej ciało i ruchy.

Z każdą chwilą coraz bardziej widać było, że dziewczyna była prawdziwą profesjonalistką, artystką w każdym calu. Jej zaangażowanie i intuicja były oczywiste – czuła muzykę całym ciałem, jakby była jednym z jej elementów. Jej ekspresja była pełna, a każda nuta, każdy akord był precyzyjnie przemyślany i odzwierciedlony w jej wykonaniu. W tej chwili nie była tylko osobą grającą na saksofonie, była muzyką. Żyła nią, oddychała nią, była jej manifestacją. Jej występ stał się spektaklem zmysłowym, który łączył dźwięk, ruch i emocje w niezapomniane doświadczenie, które pochłonęło wszystkich obecnych.

Gdzieś już słyszałem tę melodię, tylko gdzie? Była mi dziwnie znajoma, ale nie mogłem sobie przypomnieć, skąd. Próbowałem odtworzyć w pamięci, jakby szukał śladu w labiryncie wspomnień. Było to jak sen na jawie, jak echo czegoś, co powraca z zakamarków podświadomości, przynosząc ze sobą tajemniczą, ulotną radość.

Dziewczyna – czy może raczej kobieta, bo jej obecność i elegancja zdecydowanie przekraczały granice młodzieńczej beztroski – była jak syrena wyłaniająca się z fal bezkresnego oceanu. Jej obcisła, błękitna sukienka, opływająca ciało niczym delikatna mgła, zdawała się płynąć z każdym jej ruchem, tworząc obraz nieziemskiego piękna. Muzyka, którą grała, była niczym fale oceanu, które unosiły mnie w krainę marzeń, zmywając wszystkie troski i wciągając w swoje głębie.

Nie, to nie była dziewczyna, to była kobieta pełna wdzięku, dojrzała i niezwykle atrakcyjna. Jej każda poza, każdy gest, były jak esencja harmonii i estetyki, zmysłowość uchwycona w doskonałej formie. To, jak poruszała się w takt muzyki, było absolutnie hipnotyzujące – każdy jej ruch miał w sobie coś nieuchwytnego, ale jednocześnie doskonale spójnego.

Długie włosy, jasne jak len, rozsypujące się swobodnie po jej ramionach, były jak złocisty blask zachodzącego słońca, przemykający przez delikatne kosmyki i rzucający ciepłe, bursztynowe refleksy. Te włosy, tętniące życiem, były niczym złote nitki w tkance wieczoru, które splotły się z magią chwili. Każdy promień słońca, który dotykał jej włosów, dodawał im jeszcze większego blasku, jakby były częścią naturalnego spektaklu.

Zastanawiałem się, skąd ona się tutaj wzięła. Jakim cudem pojawiła się nagle, w tym konkretnym miejscu i czasie? Dlaczego jej obecność była dla mnie tak zaskakująca? Minęło zaledwie kilkanaście sekund, a ja byłem już nią tak niezwykle oczarowany. To uczucie było niemal surrealistyczne, jakby świat zatrzymał się na moment, aby pozwolić mi w pełni pochłonąć piękno i magiczną atmosferę, którą wniosła ze sobą.

Ostatnie wakacje.

359. Była jak postać wyrwana z innego świata.

Jej strój przykuwał uwagę równie mocno jak jej saksofon i uroda. Miała na sobie błękitną sukienkę, która idealnie przylegała do jej ciała, delikatnie podkreślając kobiece kształty. Materiał zdawał się być miękki, ale jednocześnie wystarczająco elastyczny, by ciasno opinać jej sylwetkę, podkreślając zgrabne biodra oraz wydatny biust. Sukienka nie była zbyt długa, sięgała tuż nad kolana, odsłaniając zgrabne nogi, które współgrały z jej ogólnym, eleganckim wyglądem.

Szerokie, luźne ramiączka sukienki co jakiś czas zsuwały się niżej po jej ramionach, jakby ledwo trzymały się na miejscu. Był w tym pewien rodzaj nonszalancji – coś, co nadawało jej naturalny, nieco swobodny wygląd, jakby zupełnie nie przejmowała się tym drobnym detalem, a może nawet świadomie pozwalała, by ramiączka opadały, dodając całej sylwetce odrobinę zmysłowości. Sukienka miała duży dekolt, który ukazywał kawałek jej gładkiej skóry – cerę idealnie jednolitą, promienną i delikatnie opaloną. Jej odsłonięte ramiona zdawały się emanować pewnym rodzajem subtelnej siły, jakby były częścią artystki, która nie tylko gra na saksofonie, ale także żyje w pełni swoją sztuką.

Kolor sukienki – błękitny, jak niebo w pogodny letni dzień – podkreślał jej jasne włosy i harmonizował z wieczorną aurą, jakby cała scena, od jej stroju po otaczające ją barwy, była starannie zaplanowana. Wydawało się, że każdy element – od kroju sukienki po jej swobodę noszenia – podkreślał jej osobowość i dodał nuty zmysłowości, ale bez przesady. Jej wygląd doskonale dopełniał całości – była nie tylko artystką, lecz także częścią obrazu, który tego wieczoru, w tej chwili, tworzył niepowtarzalną atmosferę.

Jedną dłoń miała opartą na biodrze, a drugą trzymała na saksofonie, jakby była gotowa w każdej chwili rozpocząć swój występ. Widać było, że do tego momentu przygotowała się perfekcyjnie – każdy detal wydawał się dopracowany, a jej postawa zdradzała pełne opanowanie i pewność siebie. Wszystko, od jej stroju po sposób, w jaki stała, wydawało się być częścią misternie zaplanowanej choreografii. Nawet jej luźno opadające ramiączka i lekko rozchylone usta wyglądały na przemyślane, jakby każda sekunda tego występu była częścią większego, perfekcyjnie skonstruowanego obrazu.

Uświadomiłem sobie, że trafiłem na sam początek jej występu. To był ten magiczny moment przed pierwszym dźwiękiem, kiedy napięcie wisiało w powietrzu, a widz czekał z niecierpliwością na to, co zaraz nastąpi. Pomyślałem, jaki to niezwykły zbieg okoliczności, że znalazłem się akurat w tym miejscu i o tej porze. Zwykle wieczorami szedłem inną trasą, ale coś mnie tu przyciągnęło. Może to był ten magiczny złoty blask zachodzącego słońca, a może ledwo słyszalne dźwięki przygotowań, które mnie zaciekawiły. Niezależnie od tego, to doświadczenie było dla mnie wyjątkowe – emocjonalne i estetyczne jednocześnie. 

Patrząc na nią, miałem wrażenie, że czas się zatrzymał. W tej jednej sekundzie, kiedy wszystko jeszcze tkwiło w bezruchu, otaczał mnie dziwny spokój, jakby cały świat skupił się na tej jednej chwili. Każdy szczegół – dźwięk delikatnie falującej muzyki, błękit jej sukienki, powiew wiatru unoszący jej włosy – sprawiał, że to, co działo się wokół, wydawało się nierealne, jak sen na jawie. Była jak postać wyrwana z innego świata, która w tym momencie uczyniła tę zwykłą ulicę sceną dla swojej sztuki. Czas nie tyle zwolnił, co po prostu przestał istnieć, a ja czułem, że jestem świadkiem czegoś, co nie zdarza się często – krótkiej chwili pełnej piękna i perfekcji.

Ostatnie wakacje.

358. Jej saksofon.

Stała naprzeciw mnie, ale jej twarz była zwrócona w lewo, jakby na coś czekała lub kogoś wypatrywała. Dzięki temu widziałem wyraźnie jej profil – delikatny, niemal doskonały, jakby wyrzeźbiony przez mistrza. Był to charakterystyczny profil klasycznej, pięknej blondynki, z subtelnie zarysowaną linią nosa i pełnymi ustami, które w tej chwili były lekko rozchylone, jakby zamierzała coś powiedzieć lub zaraz rozpocząć grę na saksofonie. Jej spojrzenie, choć utkwione gdzieś w przestrzeni, emanowało spokojem i pewnością siebie, a złocista poświata zachodzącego słońca dodawała jej rysom niemal eterycznej jakości.

Dopiero po chwili dostrzegłem, że przed nią stoi duży, profesjonalny mikrofon. Nie był to zwykły sprzęt – mikrofon wyglądał na studyjny, solidny, z szeroką siatką, która błyszczała w delikatnym świetle. Był zawieszony na masywnym stojaku, co nadawało mu imponującej prezencji, jakby ten moment nie był jedynie chwilowym występem ulicznym, lecz pełnoprawną sesją muzyczną. Obok mikrofonu znajdowały się dwa sporych rozmiarów głośniki, ustawione symetrycznie, zwrócone w stronę otoczenia, gotowe do emisji dźwięków. Każdy z nich wyglądał jak sprzęt koncertowy, a ich metalowe obudowy błyszczały lekko w złotawym świetle, nadając całej scenerii profesjonalnego charakteru.

Do głośników podłączony był smartfon, który, jak się później zorientowałem, służył jako centrum dowodzenia – może to z niego odtwarzała podkład muzyczny lub kontrolowała nagranie dźwięku. Ta kombinacja nowoczesnej technologii z jej klasycznym, niemal filmowym wyglądem tworzyła fascynujący kontrast, jakby spotkały się dwa różne światy – świat nostalgii za dawną estetyką i nowoczesność z całym swoim technologicznym arsenałem. To wszystko sprawiało, że scena, choć pozornie prosta, nabierała głębi i intensywności, jakby przygotowywała się do czegoś naprawdę wyjątkowego.

A więc grała – miała swój koncert, recital na świeżym powietrzu. Była jedną z tych artystek, które zarabiają, prezentując swój talent na ulicy, zmieniając zwykłe miejskie zakątki w sceny muzyczne. Widziałem już wielu ulicznych grajków, skrzypków, gitarzystów, a nawet perkusistów, ale nigdy wcześniej nie spotkałem saksofonisty, a tym bardziej saksofonistki. I to nie byle kogo – przed sobą miałem piękną dziewczynę, której wygląd i aura kazały zapomnieć, że jestem tylko przypadkowym przechodniem w zwykłym, codziennym miejscu.

Teraz jednak nie grała. Muzyka dopiero zaczynała płynąć z głośników – delikatne, rozchodzące się w przestrzeni dźwięki podkładu muzycznego wypełniały powietrze, wprowadzając wszystkich w odpowiedni nastrój. Była to jakaś łagodna, jazzowa melodia, której rytm, choć subtelny, stopniowo przybierał na sile. Ona stała spokojnie, jakby oczekując na właściwy moment, na tę jedyną właściwą chwilę, by wejść ze swoim saksofonem. 

Mikrofon stał przed nią gotowy, jakby był przedłużeniem jej osoby, częścią tego występu, który lada chwila miał się rozpocząć. Wydawało się, że każda sekunda była dokładnie wyliczona, każdy dźwięk podkładu miał swoje miejsce. Ona doskonale wiedziała, kiedy się włączyć, kiedy podjąć melodię i dopełnić ją ciepłym, zmysłowym brzmieniem swojego instrumentu. Stała z lekko uniesioną głową, wsłuchując się w rytm i melodie płynące z głośników, czekając na idealny moment, jak artysta, który zna każdą nutę, każde wejście, ale chce poczuć pełnię muzyki, zanim do niej dołączy.

Była skupiona, ale jednocześnie spokojna, jak ktoś, kto robi to od dawna, kto żyje muzyką i w każdym momencie potrafi się z nią zjednoczyć. Jej saksofon, zawieszony na szyi, lśnił delikatnie w blasku zachodzącego słońca, gotowy, by zabrzmieć w jej dłoniach. Wszystko wydawało się perfekcyjnie przygotowane – sprzęt, muzyka, atmosfera wieczoru, a ona, niczym mistrzyni ceremonii, czekała tylko na znak, na chwilę, by ożywić całą tę scenę dźwiękami swojego instrumentu.

Ostatnie wakacje.

357. Była esencją blondynki.

Spotkałem ją między dwoma budynkami, w wąskim przesmyku, który prowadził prosto na bulwar nad brzegiem jeziora. Był wieczór, a słońce powoli chyliło się ku zachodowi, kąpiąc świat w ciepłych, intensywnych barwach. Niebo zdawało się płonąć, rozświetlone złocistymi, pomarańczowymi, czerwonymi i bursztynowymi odcieniami, które mieszały się na horyzoncie niczym farby na palecie malarza. Nad taflą jeziora unosił się subtelny blask odbijających się promieni, które migotały na spokojnej wodzie, tworząc iluzję ruchomych plam światła.

Lekki zefirek, niosący chłodną bryzę znad jeziora, mieszał się z zapachem wilgoci i aromatem smażonej ryby z pobliskiej restauracji. Choć wieczór przynosił ukojenie po upalnym dniu, powietrze wciąż było ciężkie, jakby zmęczone letnim żarem. Oddychało się z ulgą, ale wciąż czuć było w nim echo palącego słońca, które dominowało jeszcze kilka godzin wcześniej.

W cieniu tych dwóch budynków, w tej niepozornej, ustronnej alejce, dostrzegłem ją. Grała na saksofonie, choć na pierwszy rzut oka nie byłem pewien, co tak naprawdę trzyma w rękach. W tej złotej poświacie wszystko wydawało się nieco surrealistyczne – przedmiot, który miała przewieszony na pasku przez ramię, lśnił w ostatnich promieniach słońca, wyglądając niemal jak złota rzeźba. Kształt przypominał łabędzią szyję, elegancko wygiętą, z wdziękiem zatrzymaną w ruchu. 

Nigdy wcześniej nie spotkałem saksofonistki w tak niezwykłym miejscu, o takiej porze. Rzadko widuje się muzyków grających nad wodą, w tej magicznej przestrzeni, gdzie światło, zapachy i dźwięki splatają się w jedną całość. Z początku nie mogłem oderwać wzroku – nie wiedziałem, czy bardziej mnie zaintrygowała, zaciekawiła, czy zafascynowała. A może to było wszystko naraz, ujęte w ten ulotny moment, który jak bukiet wspomnień i emocji uderzył mnie swoją intensywnością. Jej sylwetka, delikatnie zarysowana na tle mieniącego się nieba, dopełniała całości obrazu – jakby była nie tylko muzykiem, ale także częścią tego pejzażu, idealnie wpasowaną w atmosferę wieczoru nad jeziorem.

To była blondynka – ale nie taka zwyczajna, którą można spotkać na co dzień. Była esencją blondynki, ucieleśnieniem tego archetypu w najczystszej, niemal idealnej formie. Jej włosy były tak jasne, że przypominały śnieg oświetlony zimowym słońcem – lśniły i mieniły się delikatnie w ostatnich promieniach zachodzącego słońca, tworząc aureolę wokół jej głowy. Opadały swobodnie na jej ramiona i plecy, falując lekko przy każdym ruchu, niczym jedwabna tkanina poruszona łagodnym powiewem wiatru. Były długie, sięgały aż do pasa, a ich nieskazitelna gładkość sprawiała, że wyglądały, jakby nigdy nie były naruszone przez czas czy codzienność.

Nie wiem, czy te włosy były naturalne, ale to nie miało znaczenia – nigdy wcześniej nie widziałem tak olśniewająco jasnych i tak pięknych włosów. Zdawały się niemal nierealne, jakby pochodziły z innego świata, gdzie wszystko jest doskonalsze, bardziej intensywne. Ich blask kontrastował z otoczeniem, sprawiając, że przyciągały wzrok jak magnes, nie pozwalając mi się oderwać. Każdy kosmyk zdawał się być osobną opowieścią, opadając z gracją, jakby podążał za własnym rytmem, niezależnym od wiatru czy ruchu.

Jej włosy wydawały się wręcz żyć własnym życiem, będąc nie tylko częścią jej wyglądu, ale też wyrazem jej osobowości – tajemniczej, fascynującej, a jednocześnie delikatnej. To one tworzyły pierwsze wrażenie, ten niezwykły, niemal hipnotyzujący efekt, który sprawiał, że trudno było oderwać od niej wzrok.

Ostatnie wakacje.

356. Musiała wszystko połknąć.

-Och Keira, - westchnąłem. 

-Och Julian, - odpowiedziała. 

Czy ta prowokacja miała mieć kiedykolwiek koniec? Na pewno jeszcze nie teraz. Teraz odwróciła się do mnie tyłem, weszła na dwa krzesła i opadła w przerwie między nimi do przysiadu. Rozsunęła przy tym kolana szeroko na boki, a pod pośladkami zobaczyłem wysuwające się i nieco opadające różowo-czerwone płatki różyczki. 

Było w tym geście celowe zamierzenie. Właśnie w ten sposób chciała pokazać mi swoje szerokie obfite pośladki i biodra. Położyła dłonie na oparciach krzeseł i wygięła plecy, opuszczając jasne włosy wzdłuż kręgosłupa. Nie odwracała głowy i czekała na moją reakcję. 

Podszedłem do niej od tyłu, delikatnie położyłem dłonie na jej ramionach, a później zbliżyłem się jeszcze bardziej i dotknąłem jej pleców moim wielkim, napęczniałym kutasem. A kiedy przesunąłem się jeszcze trochę, moje jaja przylgnęły do jej kręgosłupa, wzbudzając w jej ciele serię gwałtownych niekontrolowanych skurczy. Chciałem, by mnie czuła. Chciałem, by wiedziała, jak bardzo i jestem podniecony, jak niewiele brakuje mi do osiągnięcia spełnienia. Gdybym teraz chciał nakłonić ją do czegoś więcej, na pewno by się nie opierała, ale nie zrobiłem nic, co wskazywałoby, że zamierzam zakończyć tę szaloną, gorącą zabawę. 

A później gwałtownie się odwróciła i usiadła okrakiem na krześle piersiami w stronę jego oparcia. Ramiona oparła na górnej krawędzi, a nogi siłą rzeczy musiała rozsunąć bardzo szeroko, bo inaczej się nie dało. 

Krzesło było starego typu, stalowe i niklowane z drewnianym niebieskim siedziskiem i takim samym wygiętym oparciem. Między górnymi rurkami znajdowały się jej szeroko rozsunięte uda, podbrzusze z uroczym pępuszkiem oraz ta niezwykle słodka, pokryta rzadkim zarostem, norka. 

Wyglądała prześlicznie. Sparaliżowała mnie swoją niezwykłą charakterystyczną urodą, przeszywała błękitnymi oczami spoglądającymi na mnie spod gęstych brwi. Byłem już na granicy wytrzymałości. Chciałem to zakończyć, chciałem, by poznała mnie nie tylko wzrokiem, ale też dotykiem, zapachem i smakiem. Chciałem wejść w jej wnętrze głęboko, powoli tak, by czuć każdy zakamarek jej kobiecości. 

To było bardzo szybkie, wręcz błyskawiczne. Nie spodziewała się tego, w żadnym wypadku nie brała pod uwagę, przynajmniej na razie. Stanąłem nad przepaścią, byłem całkowicie przekonany, że jeżeli zaczekam choćby sekundę dłużej, eksploduję, niezależnie od tego, czy znajdę się w niej, obok niej, czy zupełnie daleko. Wystarczyło, że była przede mną, że ją widziałem. Osiągnąłem pewien limit podglądania, patrzenia na jej cudownie zgrabne ciało. To był koniec, finisz, więcej się już nie dało, więcej nie byłem w stanie osiągnąć, pójść dalej, nawet jednego kroku. 

A kiedy tak siedziała na tym krześle, ja po prostu podszedłem i wepchnąłem się tym wielkim kutasem w jej ciasne usta. To nie było łatwe i lekkie. Wypełniłem ją po brzegi, a ona z trudem mnie pochłonęła. W ostatnim odruchu obronnym położyła dłonie na moim podbrzuszu i chwyciła mój korzeń u samej podstawy. W ten sposób napierając na moje jądra, próbowała mnie dość niezdarnie odepchnąć od siebie. Jednak było już za późno. 

Pchając się coraz głębiej, już pompowałem ogromne ilości gorącego nasienia wprost w jej przełyk. Jako że mój kutas był gruby, twardy i wypełniał ją dokładnie, sperma, nawet płynąc ze mnie pod ciśnieniem, nie mogła wydostać się na zewnątrz. Jedynie małe kropelki przesiąkały między jej ustami. 

Nie wiem, ile mogło to trwać, ale dość długo i kiedy tak pompowałem, moje jądra poruszały się do przodu i do tyłu oraz lekko się unosiły. Słodycz, która mnie opanowała, była nie do opisania. Rozpływałem się jak kostka lodu w ciepłej wodzie. Popłynąłem wraz z falą mojego pożądania, będąc w stu procentach świadomym, a jednocześnie niezdolnym do czegokolwiek więcej, niż tylko sprężenia się i wyciśnięcia z siebie jeszcze więcej podniecenia. 

Chcąc nie chcąc, będąc w takim uścisku, musiała wszystko połknąć, co do ostatniej kropelki. A kiedy wreszcie udało się jej ode mnie uwolnić, tylko niewielka część mojego pożądania popłynęła po jej policzkach i brodzie. 

Ostatnie wakacje.

355.  Na środku tarasu zupełnie naga.

Po chwili znów usiadła na tym stoliku z nogami podpartymi na krześle, ale teraz była całkowicie naga. Byłem w szoku, ona była naga jak niemowlę, niewinna jak dziecko, a z tymi niewielkimi piersiami zaopatrzonymi w nieproporcjonalnie duże brodawki, wydawała się być jeszcze bardziej skromna, niewinna, a przez to oszałamiająco podniecająca. Mimo wszystko stopniowo zaczynałem się do tego przyzwyczajać i, choć może to dziwne, zacząłem dostrzegać pewne elementy jej wyglądu, których jeszcze kilka minut wcześniej nie widziałem. To było niesamowite i szokujące. Odkrywanie w niej coraz to nowych szczegółów, które tak mocno pobudzały moją wyobraźnię. 

Keira nie była wysoka, była też wąska w talii i w ramionach, co sprawiało, że jej sylwetka wydawała się krucha i delikatna. Jednak posiadała jeden bardzo charakterystyczny, wręcz niepasujący do niej element, który w pierwszym momencie trudno było dostrzec. Chodziło o to, że miała dość szerokie biodra, duże, choć kształtne i krągłe pośladki oraz jędrne, stosunkowo obfite uda. W pozycji, której teraz siedziała z delikatnie rozsuniętymi kolanami, było to szczególnie dobrze widoczne. Była po prostu takim słodkim, trochę niezgrabnym misiaczkiem, który aż chciało się wziąć na kolana, przytulić, wyściskać a później mocno nadziać na swojego twardego kutasa. Nadziać tak mocno, żeby jęknęła z bólu rozkoszy. 

Teraz jej pulchna cipka wciśnięta między te dwa obfite uda, wydawała się wręcz boskim objawieniem, który potrafił zawrócić w głowie każdemu mężczyźnie. 

-No i co Julian, chłopaku, chcesz mnie zerżnąć? Chcesz mnie zerżnąć jak dziką sukę? Powiedz, że tak, - mówiła do mnie tym swoim ciepłym, łagodnym głosem, choć sens tych słów w ogóle nie pasował do jego barwy. 

W przeciągu ostatnich chwil mój penis znów nieco opadł. Po prostu był zbyt wielki i zbyt ciężki, aby długo utrzymać się w pełnym wzwodzie, a przeciągająca się sytuacja i brak spełnienia sprawiały, że jego moce przerobowe zaczynały słabnąć. Jednak może właśnie dlatego byłem w stanie zaprezentować go w różnych odsłonach i, powiem szczerze, każda z nich, mimo że różna, była niezwykle atrakcyjna. Widziałem zadowolenie i podziw w jej błękitnych błyszczących oczach, lustrujący każdy najmniejszy element. Teraz opadłszy do dołu pod kątem czterdziestu pięciu stopni, wygiął się i niczym szyja łabędzia i huśta delikatnie w górę i w dół, jakby jeszcze chciał się podnieść. 

Kiedy Keira stanęła na środku tarasu zupełnie naga w pełnej, powabnej, podniecającej krasie, po prostu zadrżałem, nie mogąc się powstrzymać. Była po prostu oszałamiająco piękna i w swoich dość nierównych proporcjach, działała na moją świadomość w sposób niezwykle subtelny i wielopoziomowy. Teraz jej biodra i pośladki wydawały się być szczególnie obfite, choć w żadnym wypadku nie była otyła. Jej solidnie zbudowane uda były rozstawione dość szeroko tak, że każdy element jej kobiecości był widoczny jak na dłoni. Delikatnie omszona cipeczka i te małe cycuszki z ogromnymi brodawkami sprawiały, że nawet kiedy zamknąłem oczy, wciąż widziałem jej obraz bardzo wyraźnie.

Dzieliło mnie od niej niecałe dwa metry. Wystarczyło zrobić dwa kroki, aby znaleźć się tuż przy niej, poczuć jej ciepło. Mogło tak się stać, bo ja też byłem nagi. Mogłem przytulić ją, przycisnąć mocno do siebie, poczuć jej podbrzusze i brzuch na swoim wielkim, sterczącym kutasie, a później w serii gorących pocałunków wejść w jej ciasną, wilgotną szparkę i kochać się do upadłego. 

Stała przede mną, trzymała w dłoniach pukiel swoich włosów i zakręcała go na palcach, wciąż uważnie lustrując mnie wzrokiem. Niesamowicie oszałamiały mnie te jej szerokie biodra,, a mój penis znów zaczął unosić się do góry. 

Ostatnie wakacje.

354. Dzielnie trzymałem się na placu boju.

Tymczasem już po chwili w jej błękitnych łagodnych oczach malowała się troska i ciepły serdeczny uśmiech. Przechyliła głowę na bok i patrzyła na mojego ogromnego ptaka, a po chwili spojrzawszy mi prosto w twarz, powiedziała:

 -Och Julian, ten wielki kawałek napęczniałego mięsa nie może się zmarnować. Jesteś boskim uosobieniem seksualnego pożądania. Patrz na mnie, czekaj, podniecaj się i staraj się wytrzymać jak najdłużej. Jestem ciekawa, co się stanie. 

Chciałem to zrobić, chciałem to zrobić dla niej. Już samo patrzenie na nią oraz świadomość, że ona mnie widzi takim, jakim jestem naprawdę, przyprawiała mnie o tak silne zawroty głowy, że byłem bliski omdlenia. Można powiedzieć, że igraliśmy z ogniem. Obydwoje wiedzieliśmy, że możemy się sparzyć, bo nie mieliśmy pewności, co stanie się za chwilę i jak zareagujemy w końcowym, szczytowym momencie, kiedy wreszcie zwolnimy wszystkie hamulce. Jej słodka cipka była tak blisko mojego wielkiego napęczniałego fiuta, że nie mogłem się powstrzymać, aby nie rzucić się na nią i nie zrobić jej jakiejś krzywdy. 

To była gra, taki charakterystyczny spektakl ze specyficznymi układami choreograficznymi. Każdy był ważny i wszystkie razem tworzyły niepowtarzalną piękną całość. Leżała teraz na tym stoliku na boku z jedną nogą uniesioną wysoko do góry, a ja znów zbliżyłem się do jej słodkiej uwodzicielskiej cipki. Patrzyłem na zwinięte płatki niczym w pąku kwiatu oraz na niewielką, wilgotną i ciasną szparkę poniżej. Położyła dłoń na boku i patrzyła na mnie, na mojego chuja. 

Stałem tuż przed nią w niewielkim rozkroku, trzymałem dłonie na biodrach i wypinałem moje wielkie przyrodzenie do przodu, prezentując jego walory. Unosiło się znów do góry, zyskując turgor i delikatnie wygięty kształt. Pod spodem wisiał wielki wór pełen ciężkich jaj. Ile było trzeba, żeby znów ją zerżnąć jak dziką sukę? To wcale nie było takie trudne. To było łatwiejsze niż ta cała gra w udawanie, że nic się nie stało.

Choć miałem niesamowitą ochotę, żeby przestać się już tak męczyć i zakończyć tę zabawę w kotka i myszkę w jej ustach bądź też w pizdeczce, to jednak sytuacja miała potoczyć się zupełnie inaczej i to ona dyktowała rytm. 

Położyła się na plecach wzdłuż na tym stoliku, podparła na łokciach i uniosła wysoko kolana, a przed moimi oczami ukazała się w nie tylko jej ciasna norka, ale też bardzo apetycznie wyglądające kakaowe oczko, otoczone miękkimi, krągłymi pośladkami. 

Stałem w ten sposób, że cała jej sylwetka zdawała się być niczym jabłko, zwinięta do pozycji embrionalnej. Jej pośladki, uda i kolana układały się w kształt serca, a uniesiona głowa znajdowała się dokładnie pośrodku. Patrzyła na mnie tak bardzo zapraszająco, a jej delikatnie uchylone usta, szeptały:

-Och Julian, Julian jestem taka podniecona, a ten twój penis jest taki wielki… 

Rzeczywiście był wielki, gruby i sękaty i już wyobrażałem sobie, że wpycham go, że całą siłą w jej gardło, a ona nie może go połknąć. W mojej głowie tworzył się obraz, że ciągnę ją za potylicę i na siłę nadziewam na mojego wielkiego fiuta. Ale wiedziałem, że nie na tym to polega, że ona chce mi pokazać, zaprezentować wszystko, co ma: cipkę, dupkę, uda, pośladki, piersi i każdy szczegół swojej anatomii. Tak niewiele brakowało do tego, abym po prostu pękł, ale nie pękałem, wciąż dzielnie się trzymałem na placu boju, walcząc o każdą sekundę mojego gigantycznego podniecenia, które rozsadzało mnie od środka. 

Ostatnie wakacje.

353. Czy twój ptaszek chce się na mnie spuścić? 

Przesunąłem się jeszcze bliżej. Teraz byłem na tyle blisko, że nie widziałem jej twarzy, tylko te charakterystyczne małe piersi z dużymi, ciemnymi brodawkami oraz delikatnie zarośniętą cipeczkę między szeroko rozsuniętymi udami. Kiedy dokładniej się im przyjrzałem, stwierdziłem, że brodawki jej małych cycuszków nie są tak ciemne, jak mi się na początku zdawało, choć wyraźnie się odznaczają i wyglądają jak ślady po zbyt dużych bańkach lekarskich przystawionych w tym miejscu. Rzeczywiście zajmowały prawie połowę jej niewielkich piersiątek, co sprawiało wrażenie jakby jeszcze rosły. Chociaż z drugiej strony wcale nie miałem pewności, czy w istocie tak nie było. 

Zarost jej cipki układał się promieniście fanami od wystających, sklejonych płatków i w miarę oddalania się od centrum i był coraz rzadszy. 

Na środku znajdował się jeszcze ten czerwony kubeczek z niedopitą herbatą trzymany przez nią w obydwu dłoniach. To na nim przez chwilę skupiłem swoją uwagę. Był tak charakterystyczny, jak płachta torreadora, i na długo zapadł w moją pamięć. Jak mi się zdawało, był nieodzownym rekwizytem w tej grze. Palce, które go trzymały, były wąskie, delikatne, a paznokcie długie i równie czerwone. 

Moja twarz znajdowała się między jej kolanami w odległości kilkudziesięciu centymetrów od cudownej muszelki. Teraz wyraźnie czułem ten słodko-kwaśny, przyjemny, oszałamiający zapach, zapach, który sprawiał, że w mojej głowie szumiało jeszcze bardziej. Kilkakrotnie wciągnąłem go głęboko płuca, napawając się głębią i subtelnością bukietu. 

Zsunąłem się nieco na krześle, a nogi wsunąłem pod stolik, na którym siedziała. Moja pozycja była trochę dziwna, półleżąca, a wielki, napompowany do granic możliwości kutas znajdował się dokładnie na krawędzi stolika pod jej pośladkami. Gdyby tylko chciała, jednym ruchem wszedłbym w jej norkę, orząc ją moim wielkim radłem. 

Mój fiut był długi i gruby jak kawał kaszanki z wielką, okrągłą, lśniącą głowicą i oplecioną wydatną fioletową żyłą i zdawał się zapraszać do oralnych pieszczot. Bez trudu mogłem wyobrazić sobie, jak Keira nachyla się nad nim, bierze go w swoje wąskie kościste palce, ściska i próbuje objąć wąskimi sprężystymi ustami. Ta myśl przyprawiała mnie o niesamowicie intensywne zawroty głowy i gorące dreszcze na plecach. 

Szarpnąłem się w intensywnym niekontrolowanym skurczu, a ona to zauważyła i odezwała się cicho: 

-Och Julian, czy mi się wydaje, czy twój wielki ptaszek chce się na mnie spuścić? Oj, niedobry ptaszek, on chce mnie pobrudzić swoim gorącym nasieniem. 

Następnie pogroziła mi lekko palcem, a ja już nie wiedziałem, co mam zrobić. Po chwili uśmiechnęła się ciepło, a ja znów szarpnąłem się w nagłym skurczu, który jeszcze bardziej przybliżył mnie do tej jednej kulminacyjnej chwili. 

Odstawiła kubeczek i usiadła na stoliku bokiem z obydwiema nogami na blacie. Jej uda były rozwarte pod tak dużym kątem, że tworzyły niemal równą linię. Jej cipeczka była teraz doskonale widoczna i wyeksponowana w najdrobniejszych szczegółach, a wszystko po to, aby jeszcze bardziej wywindować moje podniecenie. 

Nie mogąc wytrzymać, podniosłem się z krzesła i stanąłem tuż przed nią. Trzymałem dłonie wzdłuż ciała, a mój wielki chuj wyglądał jak u konia. Był gigantyczny i sam nie mogłem uwierzyć, że jest tak ogromny. Miał chyba z pół metra, ale mogła to być równie moja wyobraźnia. Nie sterczał pionowo, lecz opadał pod własnym ciężarem i tworzył kąt dziewięćdziesięciu stopni z moim brzuchem. Kiedy ukradkiem spojrzała na niego, miałem wrażenie, że w jej oczach ujrzałem nie tylko zaskoczenie, ale wręcz przerażenie. Ona również nie mogła uwierzyć, że ma do czynienia z tak potężnym okazem męskiego przyrodzenia. No cóż, miałem wrażenie, że im bardziej się podniecam, tym większy on się staje. 

Ostatnie wakacje.

352. Czekając, aż zdarzy się cud. 

Kipiałem w środku. Byłem jak go wulkan przed erupcją.

-Och Keira, dziewczyno, jakaś ty piękna! - westchnąłem, mając wrażenie, że musi się coś stać, że albo zemdleję, albo spuszczę się na nią gorącą porcją gęstego nasienia. Oczywiście, bardziej chciałem, by stało się to drugie.

Później zeszła z tego stolika i stanęła przede mną, trzymając swój sweterek wysoko powyżej krawędzi piersi. W tej chwili nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Myślałem, że zwariuję, jeśli do czegoś nie dojdzie. Była po prostu oszałamiająco piękna i niezwykle podniecająca. Uwodzicielsko delikatna buzia, śliczne, duże, niebieskie oczy, kształtne usta i to spojrzenie jak u młodej, niewinnej dziewczyny robiły na mnie piorunujące wrażenie. Na dodatek te małe, mieszczące się w dłoniach piersi z proporcjonalnie dużymi, ciemnymi brodawkami i sterczącymi sutkami przyprawiały mnie o silne zawroty głowy. 

Chociaż było to tak wiele, to nie był koniec. To nie były wszystkie jej walory. Mogła pochwalić się jeszcze wąską talią i szerokimi kształtnymi biodrami, a także, o czym już wspominałem, niezwykłym zarostem cipeczki, który zdawał się jakby dopiero rosnąć. Nie zakrywał całkowicie skóry w tym miejscu, tylko układał się w fałdy i loki dość nierównomiernie. Keira po prostu oszałamiała swoim pięknym, pobudzała i niebotycznie podniecała. 

No cóż, siedziałem teraz przed nią z ze swoim wielkim, żylastym, sterczącym kutasem i pozwoliłem sobie nawet na rozsunięcie kolan, aby pokazać nie tylko moje berło, ale też i pełen ciężkich, kulistych jąder, obrzmiały worek. A ona stała tak przede mną, patrzyła i czekała, kiedy pęknę, kiedy nie wytrzymam i rzucę się na nią jak wygłodniały pies. 

Kiedy nic konkretnego się nie stało, postanowiła rozebrać się do naga. Skrzyżowała ramiona, chwyciła za dolną krawędź białego sweterka i powoli, bez pośpiechu, wciąż na mnie patrząc, zaczęła ściągać go przez głowę. Mój wzrok błądził między jej twarzą, tymi nietypowymi, dziwnymi piersiami i niesamowicie podniecającą muszelką. Wszystko to wywoływało we mnie niesamowicie silne, głębokie i subtelne doznania. Miałem wrażenie, że mam przed sobą nie człowieka, nie kobietę, lecz anioła i brakuje jej jedynie białych skrzydeł. No cóż, być może to z powodu tego sweterka, który mógłby je imitować. 

Teraz opadłem niżej na tym małym twardym krzesełku, rozsunąłem szerzej uda, wyciągnąłem prawą dłoń i nie mogąc się powstrzymać, chwyciłem za mojego twardego jak skała zaganiacza. Lubiła patrzeć, jak bawię się moim narzędziem. Sprawiało jej satysfakcję, że doprowadziła mnie do takiego stanu, a ja z kolei cieszyłem się, że do tego doszło i chciałem to eskalować. 

Drugą dłonią chwyciłem za worek, zacząłem go ugniatać i bawić się nim, co przyprawiło mnie o słodkie dreszcze rozkoszy. Jednak nic więcej się nie stało, nie pozwoliłem sobie na bardziej zuchwałe gesty. 

W następnej chwili już całkiem naga oszałamiająco piękna, swobodna, wyluzowana usiadła na tym małym stoliku, oparła nogi na dwóch krzesełkach i szeroko rozsunęła kolana. Później wzięła mały czerwony kubek z herbatą i uniosła go do swoich ust, przedramionami zakrywając swoje niesamowite cycki. Siedziałem przed nią na kolejnym krzesełku, a moja twarz znajdowała się dokładnie na wysokości jej delikatnie zarośniętej norki. Oddychałem ciężko, czułem, że moje serce jest na najwyższych obrotach. 

-Och Julian, Julian, moja muszelka jest wilgotna, podniecona i czeka na ciebie, - zaczęła słodkim, ciepłym głosem, pobudzając mnie jeszcze bardziej, - Moja cipeczka pragnie poczuć na sobie twój języczek. Och Julian, nie krępuj się, zbliż się do niej.

Przesunąłem się bliżej razem z krzesełkiem, ale na tym poprzestałem, czekając, aż zdarzy się cud. 

Ostatnie wakacje.

351. Patrz na moją cipkę i podniecaj się.

Co miałem zrobić? Choć moje serce waliło jak szalone, a penis pulsował i robił się coraz bardziej siny, przygniatając jaja na twardym siedzeniu, usiadłem naprzeciwko niej. Wciąż nie wiedziałem, gdzie mam patrzeć: czy może na tę niesamowicie słodką, piękną buzię o niebieskich oczach, czy raczej na oszałamiającą cipeczkę. I jedno i drugie bardzo mnie poruszało. 

-Pij, - powiedziała, - zrobiłam dla ciebie drugi kubek. Owocowa. Wiem, że taką lubisz. 

Przełknąłem ślinę. Wiedziałem, że bardzo trudno będzie mi tak sobie pić tę herbatę, mając przed oczami tę cudowną piękność, patrząc na jej oszałamiające gniazdko miłości, lecz z drugiej strony zdawałem sobie sprawę, że muszę się zachowywać dokładnie tak, jak ona sobie tego życzy. Musiało tak być, aby zabawa osiągnęła zamierzony cel. 

No cóż, siedzieliśmy przed sobą: dwoje młodych ludzi odzianych jedynie w górną część garderoby, patrzących na swoje intymne części ciała, wykonujących zwykłe codzienne czynności tak, jakby ten drobny aspekt, szczegół nie miał w tej chwili w ogóle miejsca. 

Czy da się siedzieć przed piękną dziewczyną z gołym kutasem i udawać, że nic się nie dzieje? Czy da się przed nią siedzieć z gołym penisem, kiedy ona sama nie ma na sobie majtek i nie robić kompletnie nic, co prowadziłoby do seksualnych czynności? 

Do tej pory wydawało mi się, że na te pytania odpowiedź jest przecząca, jednak z każdą kolejną upływającą minutą przekonywałem się, że jednak można czegoś takiego dokonać. 

No cóż, ale to wcale nie był koniec tego niezwykle podniecającego przedstawienia. Powiedziałbym, że ono dopiero się zaczęło rozkręcać. Kiedy zrozumiała, że przełamała pewną barierę mojego wewnętrznego oporu i zaczynam zachowywać się dokładnie tak, jak tego oczekuje, stała się bardziej bezpośrednia, choć wciąż delikatna i subtelna. 

Jeszcze nawet nie zacząłem swojej herbaty, kiedy ona usiadła na tym składanym ogrodowym stoliku i podciągnęła kolana pod piersi. Jednocześnie chwyciła dłonią za dół swojego sweterka i uniosła go powyżej pępka. Oparła się o ścianę i patrzyła na mnie z przechyloną głową jak drapieżnik na swoją ofiarę, choć w jej spojrzeniu nie było niczego drapieżnego. 

Wciąż siedziałem na swoim krzesełku, choć musiałem się nieco odsunąć, bo moja twarz znajdowała się między jej kolanami. Odruchowo wciągnąłem powietrze w płuca i zacisnąłem jaja między udami. Czułem, że zaczynam się pocić, a moje serce wali jak szalone i mam wrażenie, że za chwilę wyskoczy mi z piersi. Przecież nie mogłem tak siedzieć i bezczynnie patrzeć w jej cipkę. To tak jakbym znalazł skarb na ulicy i przeszedł obok niego obojętnie. A mimo to wiedziałem, że muszę zdobyć się na taki krok i jeszcze przez jakiś czas powstrzymać się od jakichkolwiek bardziej zaawansowanych seksualnych gestów wobec niej. 

-No i co Julian, - zaczęła, - co powiesz o mojej cipce? Podoba ci się? 

Z wrażenia zaniemówiłem, tym bardziej że mój własny kutas sterczał między moimi nogami, pulsując i domagając się natychmiastowego spełnienia. “Co ona powiedziała? Że co?”

-Eee… - wyrwało się z moich ust.

To było wszystko, na co mogłem się zdobyć.

-No wiesz, ale twój ptaszek też jest bardzo ładny, - mówiła dalej, - podoba mi się, hmm… i nie musisz się go wstydzić. No Julian, patrz na moją cipkę i podniecaj się. Możesz ją nawet powąchać. Chcesz?

Ostatnie wakacje.

350. Usiądź wreszcie chłopaku.

-No, co tak stoisz, usiądź przy mnie, napijmy się herbatki, - powiedziała, przeszywając mnie swoim błękitnym spojrzeniem. 

Chciała, aby wstyd i zażenowanie mieszało się we mnie ze wciąż narastającym podnieceniem i nie pozwoliło mi tego zrobić. Ta gra miała w sobie coś mistycznego, coś, co wymykało się moim zmysłom, moim możliwościom poznania. Choć podczas tych wakacji poznałem seks z całym jego wachlarzem doznań z ciocią Antoniną, szalonymi bliźniaczkami Grace i Amelią, uwodzicielską i delikatną Natalią i oraz tą nieznaną dziewczyną na plaży i zdawało mi się, że nie ma on przede mną już większych tajemnic, to jednak zachowanie tej błękitnookiej laski pobudzało we mnie nieporuszone dotąd struny. Potrafiła zagrać na moich najgłębszych pragnieniach, pragnieniach, które sam jeszcze do końca nie poznałem. 

No i w tym momencie stało się coś, co, moim zdaniem, powinno się stać. Choć nie chciałem się do tego przyznać, miałem wrażenie, że wiedziałem o tym od samego początku. Każda kolejna sekwencja zdarzeń była skutkiem poprzedniej, a ja czułem, że jestem tylko pionkiem w grze. 

Stojąc przed nią i nie odrywając wzroku od jej ślicznej twarzy, powoli rozpiąłem rozporek. To właśnie się stało i to był początek całej serii zdarzeń. Wciąż na mnie niezmiennie patrzyła, a ja zaraz później rozpiąłem pasek i guzik od spodni. Było pozamiatane, przegrałem z własnymi pragnieniami.

-Och Keira, - westchnąłem głęboko, a w jej spojrzeniu wyczytałem wszystko. 

Ona doskonale wiedziała, co się ze mną dzieje. Jej cudownie, kształtne usta delikatnie zadrżały, ale nie zobaczyłem w nich drwiącego uśmiechu, lecz słodkie, gorące oczekiwanie. Nie wiem, co się wtedy ze mną stało. Działałem, jak na autopilocie. Moje ruchy były czysto mechaniczne, choć zdawałem sobie sprawę z konsekwencji tego, co się wydarzyło. 

Ona też wiedziała. Czekała na to, aż w końcu pozbędę się choćby części swojego ubrania. Na pewno chciała zobaczyć mnie nago. Lubiła na mnie wtedy patrzeć i zachowywać się tak, jakby nic się nie stało. Chciała zobaczyć mojego ptaka, mojego wielkiego napęczniałego koguta, który pulsuje i domaga się natychmiastowego spełnienia, a ona mi tego nie daje. To niesamowicie nakręcało atmosferę. Ona to uwielbiała.

Już po chwili moje spodnie opadły luźno na podłogę, a ja stałem przed nią w samym t-shircie i slipach. Pod cienkim elastycznym materiałem prężył się jak dziki kocur wielki wąż boa, a gruba oplatająca kształtny łeb żyła była szczególnie dobrze widoczna w wieczornym świetle. 

-Och Keira, Keira jakaś ty piękna, - jęknąłem z przejęciem, nie chcąc już udawać, że nie jestem podniecony.

Przyglądała mi się z zainteresowaniem i niezwykłą satysfakcją, bo wiedziała, że osiągnęła swój cel. Przez długą chwilę wzbraniałem się przed tym, aby włożyć palce za gumkę slipów i pociągnąć je do dołu, uwalniając moje przyrodzenie, lecz w końcu to zrobiłem. 

Kiedy mój ptak znalazł się już na wierzchu i sterczał pod kątem jak rakieta, wciąż na mnie patrzyła i uśmiechała się delikatnie. Sytuacja wciąż była napięta, ale odetchnąłem głęboko. Teraz nasze szanse się wyrównały. Ona patrzyła na mojego wielkiego, sterczącego koguta, a ja na jej słodką, napęczniałą cipeczkę. 

-No usiądź wreszcie chłopaku, powiedziała tak ciepło, że aż zrobiło mi się miękko na sercu.