Ostatnie wakacje.

404. W objęciach Amora

Nie zdawałem sobie wtedy sprawy, że w moim sercu rodzi się coś zupełnie nowego, coś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłem. Coś, co zaczynało się w subtelny sposób, ale z każdą chwilą stawało się silniejsze i bardziej wyraźne. To uczucie było nieoczekiwane, zupełnie inne od tego, co znałem — nie chodziło tylko o pociąg fizyczny, o chwilowe zauroczenie, ale o coś głębszego, o zbliżenie dwóch osób na poziomie serca, emocji, myśli. To była prawdziwa bliskość, która wymagała ode mnie całkowitej szczerości. Czułem, że muszę zmierzyć się z tym uczuciem całym sobą — uczciwie, bez kłamstw i oszukiwania samego siebie. Byłem zmuszony stanąć twarzą w twarz z tym, co rodziło się w moim sercu, nie uciekając od tego, ale przyjmując to z pełną świadomością, że to coś, co może zmienić wszystko.

W pewnym momencie, zupełnie naturalnie, usiadła w trawie, na piasku, a ja, bez zastanowienia, zrobiłem to samo. Znaleźliśmy się blisko siebie, niemal w milczeniu, zaledwie kilka centymetrów dzielących nasze ciała. Patrzyłem na nią, jej odsłonięte ramiona, na ciemną, opaloną skórę, która lśniła w promieniach słońca. Jej skóra miała zapach słońca, wiatru, tej chwili, jakby była częścią tego miejsca, które ją otaczało. Była to skóra, która mówiła o jej wolności, o tej lekkości, która sprawiała, że cała jej postać wydawała się wpleciona w naturę, w to, co działo się wokół nas.

Mój wzrok zatrzymał się na jej delikatnie przymkniętych powiekach, które opadały w sposób pełen spokoju, jakby zamknięcie oczu było częścią jakiejś intymnej chwili tylko dla niej. Jej ciemne, kruczoczarne włosy falowały na wietrze, jakby ta chwila, ta cisza, ten moment wznosiły się razem z nimi. Miały w sobie coś hipnotyzującego, coś, co sprawiało, że nie potrafiłem oderwać wzroku. Czułem, jakby wszystko w tej chwili miało swój sens, jakby czas się zatrzymał.

Miałem ochotę ją dotknąć, poczuć jej ramiona w swoich dłoniach, ale to pragnienie było inne, bardziej subtelne niż wcześniej. Nie chodziło już o fizyczne zbliżenie, o chwilową potrzebę, ale o coś głębszego. Chciałem po prostu być blisko niej, poczuć tę nieuchwytną bliskość, która nie musiała mieć formy słów czy gestów. Czułem, że ta chwila była wystarczająca, że w jej prostocie zawierało się wszystko, czego mogłem potrzebować. Czułem się dziwnie szczęśliwy, jakby właśnie ta chwila była spełnieniem, jakby nic więcej nie miało znaczenia, bo wszystko, co najważniejsze, było tutaj i teraz.

Kiedy mi odpowiadała, przechylając głowę, mrużąc powieki i uśmiechając się ciepło, patrzyła mi prosto w oczy. Nie unikała mojego spojrzenia, jakby każdy moment, każde słowo były dla niej równie ważne. Była całą sobą, tu i teraz, całkowicie zainteresowana mną, tym, kim byłem, co miałem do powiedzenia. W tej chwili czułem, że nic nie jest udawane, że jej obecność jest autentyczna, jak dzika orchidea, która wyrasta w zacisznym, nieznanym zakątku, pełna wdzięku, subtelności, a zarazem dzikości, nieprzewidywalna, ale też pełna ciepła i zapachu.

Choć nie do końca rozumiałem, o co w tym wszystkim chodzi, czułem, jak napięcie między nami rośnie. To, co działo się wokół nas, nie było przypadkowe. Chwilami czułem się, jakbym był w objęciach Amora, prowadzony na ścieżki miłości, nie wiedząc, dokąd one prowadzą, ale mając wrażenie, że to właśnie tutaj, z nią, jest moje miejsce.