Czerwona wstążka

5. Miłość zaczyna się od skrzypienia schodów

Usiadł na ławie, spojrzał przez okno. Nad sadem wisiała mleczna mgła, z której powoli wyłaniał się księżyc – duży, żółty, trochę zamglony. Stary pałacyk skrzypiał cicho, jakby oddychał razem z nim.

Marek uśmiechnął się lekko. W głowie miał jej słowa: „Może się zobaczymy w sobotę.”

Pomyślał, że dawno nikt nie powiedział do niego nic, co miałoby w sobie tyle ciepła.

I wtedy to usłyszał.

Nie z góry. Nie z dołu. Z boku – ciche, ostrożne kroki. Podłoga zaskrzypiała, powietrze zadrżało. Serce zabiło mu mocniej. I wtedy ją zobaczył.

Beata stała na schodach. Nie w kurtce z futerkiem, nie w warkoczu z czerwoną wstążką. Miała na sobie prostą, granatową sukienkę, która sięgała tuż za kolano, i cienki sweterek przewiązany w talii. Włosy rozpuszczone – miękkie, falujące w świetle lampy jak ciepły miód. W dłoni trzymała mały koszyk – zapewne jabłka.

– Myślałam, że już pojechałeś – powiedziała cicho.

– Zostałem – odparł. – Obiecałem, że zobaczę, jak tu jest w weekend.

Uśmiechnęła się nieśmiało. Zeszła dwa stopnie niżej.

– To dobrze. Bo... dziś wieczorem próba przed zabawą. Pomyślałam, że może wpadniesz zobaczyć.

– W remizie?

– Tak. Zespół z miasteczka przyjechał wcześniej. Grzeją sprzęt. Będzie muzyka, światła… trochę jak w innym świecie.

Przez chwilę żadne z nich się nie odezwało. Potem Beata uśmiechnęła się śmielej.

– Idziesz?

– Idę – odpowiedział.

Wysokie, brązowe botki – zamszowe, miękkie. Spódnica – tuż za kolano, z grubego płótna w kolorze rdzawego pomarańczu. Koszula western – oliwkowa, z perłowymi guzikami. Na szyi burgundowa chusta. Warkocz? Nie – włosy rozpuszczone, przewiązane tylko czerwoną wstążką na końcu jednego pasma.

Nie była to moda z katalogu. To była Beata – taka, jaka jest naprawdę.

Marek zamarł. Patrzył – i czuł, że to nie jest zwykłe zauroczenie.

– Hej… – odezwała się cicho.

– Hej – odpowiedział. – Wyglądasz… inaczej.

– Tak, wiesz… Pomyślałam, że skoro zostałeś tu sam, to mogę przyjść. Nie chciałam, żebyś siedział samotnie. W sobotę nikt nie powinien być sam.

– Nie musiałaś. Ale… cieszę się, że jesteś.

Milczeli przez moment. Tylko skrzypienie podłogi, tylko oddech, tylko światło latarni.

– Wiesz… ten pałacyk… on jest dla mnie jak ktoś żywy. Jakby miał duszę.

– Rozumiem – powiedziała. – Ja też tak mam z tą wsią. Wszyscy chcą stąd uciec, a ja... lubię tu wracać.

– To prawdziwe. Ty jesteś prawdziwa. Jesteś… jak światło w oknie, które się świeci, kiedy inni już śpią.

Zaśmiała się cicho.

– Nie przesadzaj. To tylko stare ubrania. Ale jeśli ci się podoba, to… dobrze.

– Podoba? Beata, ty przyniosłaś ze sobą lato. W środku jesieni.

Urwał. Patrzyli na siebie – ona z lekkim uśmiechem, on z oczami, w których drżał strach i zachwyt.

– To co? Pokażesz mi ten twój „pałac marzeń”?

– Jasne. Ale ostrzegam. On też może się w tobie zakochać.

– To wtedy będę miała konkurencję – zaśmiała się.

Wzięła go za rękę. Delikatnie, z ostrożnością. Ich dłonie złączyły się nieśmiało, ale pewnie. Ruszyli w górę schodów, krok za krokiem, a każde skrzypnięcie desek brzmiało jak słowa, których żadne z nich nie potrafiło jeszcze wypowiedzieć.

Światło latarni tańczyło na ich twarzach. Za oknem jesień szeptała coś wśród liści. A stary pałacyk – z odpadającym tynkiem, z duszą ukrytą w ścianach – patrzył na nich z łagodnością.

Bo wiedział.

Że czasem miłość zaczyna się od skrzypienia schodów.

I od czerwonej wstążki we włosach.