Czerwona wstążka,

14. Dworek zostawił echo

Jego ręce powędrowały w górę, pod sweter, dotykając nagiej skóry jej pleców – gładkiej, gorącej, z lekkim dreszczem pod palcami. Przyciągnął ją do łóżka – starego, żelaznego, z materacem, który zaskrzypiał pod ich ciężarem jak protest. Usiadł, pociągając ją za sobą; usiadła mu na kolanach, okrakiem, sukienka podwinęła się wysoko na udach, odsłaniając bladą skórę, na której księżyc malował srebrne smugi.

Ich pocałunki stały się gorętsze, bardziej natarczywe. Jej biodra poruszyły się instynktownie, ocierając o niego, a on poczuł, jak twardnieje pod dżinsami – nagłe, bolesne napięcie, które sprawiło, że jęknął w jej usta. Jej dłonie zsunęły się na jego klatkę, rozpięły guziki koszuli jeden po drugim, powoli, jakby delektowała się każdym centymetrem odsłanianej skóry. Dotknęła jego nagiego torsu – palce chłodne, ale szybko rozgrzane jego ciepłem. Przesunęła je w dół, po brzuchu, zatrzymując się na pasku.

– Chcesz... – zaczęła, ale urwała, gdy jego dłoń zsunęła się pod jej sukienkę, muskając wewnętrzną stronę uda. Skóra tam była jedwabista, gorąca, a ona zadrżała, zaciskając uda wokół jego bioder.

– Tak – wyszeptał, a jego palce powędrowały wyżej, znajdując krawędź majtek, cienką, wilgotną. Dotknął jej tam delikatnie, przez materiał, a ona westchnęła głośno, opierając głowę o jego ramię. Była mokra, ciepła, pulsująca pod jego dotykiem – to odkrycie sprawiło, że świat zawirował.

Zsunął majtki w dół, powoli, a ona uniosła się lekko, pomagając. Sukienka podwinęła się wyżej, odsłaniając wszystko – jej biodra, brzuch, piersi pod koszulą, które falowały z każdym oddechem. Jego palce wróciły, badając ją bezpośrednio – wilgoć, ciepło, miękkość, która sprawiła, że wstrzymał oddech. Poruszał nimi powoli, okrężnie, czując, jak się napina, jak jej biodra pchają się ku niemu.

– Wolniej... – jęknęła, ale jej ciało mówiło co innego, domagając się więcej.

Rozpiął pasek, zsunął dżinsy na tyle, by uwolnić siebie – twardego, pulsującego, gotowego. Przyciągnął ją bliżej, a ona opadła na niego powoli, centymetr po centymetrze, biorąc go w siebie. Było ciasno, gorąco, wilgotno – uczucie tak intensywne, że oboje zamarli na moment, oddychając ciężko. Jej ścianki zacisnęły się wokół niego, pulsując, a on poczuł, jak świat kurczy się do tego jednego połączenia.

Poruszała się pierwsza – powoli, kołysząc biodrami, w górę i w dół, a on trzymał ją za tyłek, pomagając, czując miękkość pod palcami. Jej piersi ocierały się o jego tors, sutki twarde przez materiał. Pocałował ją w szyję, gryząc lekko, a ona jęknęła głośniej, przyspieszając. Dźwięki wypełniły pokój – mokre, rytmiczne, ich oddechy, skrzypienie łóżka, które zdawało się wtórować, jakby dworek sam dołączył do ich tańca.

– Marek... bliżej... – wyszeptała, a jej paznokcie wbiły się w jego plecy.

Przyciągnął ją mocniej, pchając w nią głębiej, czując, jak się zaciska, jak drży. Jej orgazm przyszedł pierwszy – nagły, falujący, z cichym krzykiem, który stłumiła w jego ramieniu. Ścianki pulsowały wokół niego, wyciągając z niego własny – gorący, eksplodujący, rozlewający się w niej falami.

Opadli na materac, spleceni, spoceni, oddychający ciężko. Jej głowa spoczywała na jego piersi, słuchając bicia serca, które powoli zwalniało. Dworek wokół nich milczał – żaden szmer, żaden jęk. Tylko ich oddechy i zapach seksu, zmieszany z jabłkami i starym drewnem.

– To... – zaczął, ale nie dokończył.

– Wiem – odparła, muskając palcami jego skórę. – To dopiero początek.

Za oknem mgła gęstniała, a w sadzie coś zaszurało – cicho, daleko. Ale oni nie słyszeli. Byli w swoim świecie, ciepłym, wilgotnym, prawdziwym.

Rano obudził ich blady świt, sączący się przez okno jak mleko. Beata leżała obok, owinięta w jego koszulę, włosy rozczochrane, usta lekko opuchnięte. Marek patrzył na nią, czując dziwny spokój – jakby noc zostawiła w nim coś trwałego, niezniszczalnego.

Wstała pierwsza, podeszła do okna nago, z koszulą ledwie zakrywającą biodra. Sad za szybą był cichy, jabłonie ciężkie od owoców.

– Chłopaki wrócą dziś – powiedziała cicho, nie odwracając się.

– Wiem – odparł, siadając. – Ale to nie koniec.

Uśmiechnęła się, odwracając. W jej oczach było coś nowego – pewność, ciepło.

– Nie. To dopiero jesień. A zima... zima przyniesie więcej.

Zeszli na dół, trzymając się za ręce. Dworek skrzypiał pod ich stopami, ale tym razem brzmiało to jak przyzwolenie. W jadalni pianino milczało, a na stole leżał koszyk z jabłkami – tymi, które przyniosła wczoraj.

Zjedli je w milczeniu, sok spływający po palcach. A potem, pod dębem, pocałowali się po raz ostatni przed powrotem świata – głośnego, codziennego, ale już nie takiego samego.

Bo w ich sercach dworek zostawił echo. I obietnicę powrotów.

KONIEC