4. Urszula i ja
Właśnie wtedy, wśród blasku świec, ciężkiego zapachu kadzidła i cichego, nieustającego szumu sosen za murami kościoła, coś między nami wyraźnie się przesunęło. Jeszcze nie miało to kształtu, jeszcze nie miało imienia ani słów. Ale granica, która do tej pory nas dzieliła – ta niewidzialna linia między lektorem w odświętnym garniturze a cichą dziewczyną ze zmywaka – zaczęła się powoli, lecz nieodwracalnie zacierać. Miałem wrażenie, że Urszula nie patrzy już tylko na moją twarz. Patrzy głębiej. Prosto w duszę.
Po uroczystości chrztu rozłożono długie stoły tuż przed kościołem, na niewielkiej polanie otoczonej wysokimi sosnami i smukłymi brzozami. Było wczesne lato – powietrze ciepłe, ale jeszcze łagodne, przesiąknięte zapachem żywicy i świeżo skoszonej trawy. Białe obrusy falowały leniwie na lekkim wietrze, jakby same chciały tańczyć z radości tego dnia. Parafianie przynieśli, co kto miał: misy z sałatkami, złociste drożdżowe placki z kruszonką, pachnący wędzony bigos, domowe wędliny i chleb jeszcze ciepły z pieca. Ja, pracując wtedy u ogrodnika, przyniosłem koszyk świeżych ogórków i pomidorów – w tamtych czasach prawdziwy rarytas na wiejskim stole. Widziałem, jak kilka osób spojrzało na nie z uznaniem, a jedna starsza kobieta nawet pokiwała głową z aprobatą, jakby to był dar z innego, bogatszego świata.
Urszula i ja stanęliśmy trochę z boku, pod potężną, rozłożystą sosną, gdzie ziemia była miękka od opadłych igieł i żółtego piasku. Między nami powstała niewielka przestrzeń, jakby sama natura zostawiła nam miejsce tylko dla dwojga. Zamieniliśmy zaledwie kilka słów, lecz każde z nich miało inną, cięższą wagę niż gwar rozmów wokół nas. Jej rodzice wyrazili zgodę, byśmy mogli postać razem – choć była już dorosła, pracowała i zarabiała własne pieniądze, wciąż pozostawała pod ich czujnym, nieco surowym okiem. Trudno się dziwić. Starszy brat Urszuli coraz głębiej osuwał się w nałóg. Czasami znikał na kilka dni, a gdy wracał, bywał albo obdarty, albo pobity do krwi. Ta trauma odciskała na niej wyraźne piętno – widać je było w nieśmiałym, uciekającym spojrzeniu, w nerwowym splataniu palców i w lekkim drżeniu głosu, gdy mówiła o najzwyklejszych sprawach.
Jej ojciec, miejscowy rzeźnik, cieszył się na wsi szacunkiem. Ludzie przychodzili do niego po najlepsze mięso i wędliny, chwalili jego fach. W domu jednak atmosfera bywała ciężka jak ołowiane chmury. Urszula nosiła to wszystko w sobie – w sposobie, w jaki się poruszała, w tym, jak jej słowa czasem jakby chciały wyrwać się poza ciasne granice tego życia. Chciała poznać kogoś bliżej. Marzyła, choć może sama przed sobą tego nie przyznawała, o spokojniejszym, porządniejszym świecie. O kimś, kto nie będzie kolejnym źródłem bólu i niepewności.
Rozmowa między nami była prosta, bez zbędnych wzniosłości, a jednak prawdziwa i zaskakująco głęboka, jakby każde słowo odsłaniało kolejną warstwę.
Staliśmy ramię w ramię, patrząc, jak dzieci w białych szatach chrzcielnych biegają między stołami, śmiejąc się i plącząc w długich materiałach. Urszula odezwała się pierwsza, głosem cichym, niemal szeptem, jakby bała się, że ktoś podsłucha:
– Bardzo dobrze znasz Biblię… Musisz być naprawdę głęboko wierzącym człowiekiem.
Wiatr delikatnie poruszał luźnymi kosmykami jej włosów, muskając nimi policzek. Spojrzałem na nią uważnie i odpowiedziałem szczerze, bez żadnej pozy:
– Chciałbym być. Naprawdę chciałbym. Ale to nie jest takie proste, jak się wydaje z ambony. To, że potrafię przeczytać fragment i nadać mu odpowiedni ton, nie znaczy jeszcze, że moja wiara jest głęboka i mocna. Szukam Boga, Urszula… ale często czuję, że jestem jeszcze bardzo daleko od prawdziwej, dojrzałej wiary.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz