Zapach rozkoszy

57. Wrażenie bycia obserwowaną

Upalna sierpniowa noc dusiła Warszawę jak mokry aksamit, ciężki od wilgoci i grzmotów w oddali.

Daniela wsiadła na Mokotowie do przegubowego autobusu linii 131. Miała czterdzieści dwa lata, blond włosy opadały jej do połowy łopatek, duże niebieskie oczy zamgliły się łzami, a ciało – dojrzałe, zmysłowe, o obfitych biodrach i pokaźnych, lekko opadających piersiach – wciąż pachniało perfumami o nucie bergamotki i wanilii, choć woń ta mieszała się już z potem i rozpaczą. Sukienka wieczorowa, czarna, dopasowana, z głębokim dekoltem i wysokim rozcięciem na udzie, zdążyła się pognieść w ciągu tych kilku godzin. Materiał lepił się do skóry w zagłębieniach pod piersiami i w dole pleców, tam gdzie pot spływał cienkimi strużkami, rysując na tkaninie ciemniejsze, niemal obsceniczne mapy. Każdy oddech unosił i opuszczał biust, sutki stwardniałe od nagłego chłodu klimatyzacji i od żalu napierały na cienką koronkę stanika, widoczne jak dwa ciemne, zdradzieckie punkty pod czarnym jedwabiem. Wysokie rozcięcie sukienki rozchyliło się przy wejściu do autobusu, odsłaniając na moment kremową wewnętrzną stronę uda – bladą, delikatną, wciąż naznaczoną czerwonymi śladami po zbyt ciasnych butach na obcasie.

Makijaż rozmazany – tusz spływał czarnymi smugami po policzkach, usta drżały, nos zaczerwieniony. Szminka, jeszcze niedawno krwistoczerwona, teraz rozmazana w kącikach warg, wyglądała jak ślad po gwałtownym, niespełnionym pocałunku. Daniela próbowała oddychać płytko, żeby nie rozszlochać się na oczach szarej masy pasażerów, ale powietrze w autobusie było gęste, lepkie, przesycone wonią mokrej wełny, tanich dezodorantów, cudzego oddechu i metalicznego posmaku burzy wiszącej tuż nad dachami. Był późny wieczór, godziny szczytu wciąż trwały; ludzie wracali z pracy, z zakupów, z wymuszonych spotkań – zatłoczony przegubowiec kołysał się ciężko, a ciała obcych ocierały się o siebie w rytmie szarpanych przystanków.

Spotkanie integracyjne w firmie AdVerve Solutions na Mokotowie skończyło się katastrofą, zanim na dobre się zaczęło. Mężczyzna, w którym skrycie kochała się od miesięcy – wysoki, szarmancki dyrektor marketingu – już w pierwszej godzinie ściskał w kącie sali inną kobietę, młodszą, zgrabniejszą, śmiejącą się głośno. Daniela wciąż widziała ten obraz pod powiekami: jego długie palce zaciśnięte na talii tamtej dziewczyny, sposób, w jaki pochylił głowę, żeby szepnąć jej coś do ucha, i błysk jej zębów w odpowiedzi – biały, drapieżny, triumfalny. Tamten śmiech wciąż dzwonił jej w skroniach jak rozbite szkło. Daniela wyszła wcześniej, nie mówiąc nikomu ani słowa.

Teraz stała przy środkowych drzwiach, trzymając się poręczy. Palce, wciąż ozdobione ciemnowiśniowym lakierem, zaciskały się na zimnym metalu tak mocno, że kostki pobielały. Autobus kołysał się na zakrętach, a jej biodra poruszały się wbrew woli w miękkim, falującym rytmie, jakby ciało samo przypominało sobie dawne, nieużywane już ruchy – te, które kiedyś budziły pożądanie, a teraz wydawały się tylko ciężarem.

Gdzieś w oddali grzmiało – burza zbliżała się powoli, powietrze gęstniało, ale jej było wszystko jedno.

Nagle poczuła na karku wrażenie bycia obserwowaną – nieprzyjemne, ale jednocześnie intrygujące, ciepłe, jak powiew letniego wiatru muskający skórę po długim dniu. To nie był zwykły przeciąg z uchylonych drzwi. To był wzrok. Powolny, niemal dotykalny. Zsunął się po jej karku jak kropla rtęci, zatrzymał na chwilę w zagłębieniu między obojczykami, po czym zsunął niżej – leniwie, bez pośpiechu, sunąc po krzywiznach dekoltu, muskając sutki przez materiał, jakby oceniał ich twardość, ich ciężar, ich gotowość. Daniela poczuła, jak skóra na ramionach pokrywa się drobnymi, palącymi dreszczami. Oddech uwiązł jej w gardle.

Odruchowo odwróciła głowę.

W głębi autobusu, przy ostatnich siedzeniach, stał mężczyzna. Ciemny garnitur, rozpięta koszula pod szyją, kołnierzyk lekko przekrzywiony, jakby dopiero co zsunął krawat. Włosy czarne, wilgotne od potu lub pierwszej mżawki, zaczesane do tyłu palcami. Twarz poorana zmarszczkami śmiechu i zmęczenia, ale oczy – oczy miały kolor mokrego asfaltu po burzy, głębokie, nieruchome, głodne. Patrzył na nią tak, jakby już dawno zdjął z niej tę sukienkę, jakby znał smak soli na jej skórze, jakby wiedział, ile razy dziś wieczorem zacisnęła uda, próbując zdusić w sobie pulsujący żal i pożądanie jednocześnie.

Nie uśmiechał się. Nie odwracał wzroku.

Gdy autobus zahamował gwałtownie na światłach, jej ciało poleciało do przodu, piersi zafalowały ciężko pod materiałem, a rozcięcie sukienki rozchyliło się szerzej, odsłaniając koronkową krawędź pończochy i fragment bladej skóry nad podwiązką. Poczuła, jak jego spojrzenie natychmiast tam spoczęło – nie nachalnie, ale z taką pewnością, jakby to miejsce należało już do niego. Powietrze między nimi zgęstniało jeszcze bardziej; zapach jej perfum – bergamotka, wanilia, odrobina gorzkiej pomarańczy – zmieszał się z czymś ostrzejszym, męskim, skórzanym, co płynęło od niego przez cały zatłoczony korytarz autobusu.

Grzmot przetoczył się bliżej, szyby zadrżały.

Daniela nie była w stanie oderwać oczu. Serce waliło jej w gardle, w podbrzuszu, w opuszkach palców zaciśniętych na poręczy. Czuła, jak wilgoć między udami staje się czymś innym niż tylko potem – ciepłym, zdradzieckim dowodem na to, że ciało wciąż potrafi reagować, nawet gdy dusza krwawi.

On powoli, bardzo powoli skinął głową – ledwie zauważalny ruch, jakby mówił: „wiem”. Wiem, co się stało. Wiem, czego pragniesz. Wiem, jak bardzo teraz jesteś naga pod tą sukienką.

Autobus ruszył z szarpnięciem.

Daniela odwróciła głowę z powrotem do szyby, ale czuła, że jego wzrok wciąż na niej leży – ciężki, gorący, obiecujący coś, co jednocześnie przerażało i kusiło jak otwarta rana, którą można wreszcie polizać.

Odruchowo odwróciła głowę.